tag:blogger.com,1999:blog-189217362012-01-24T14:49:05.040+06:30ကိုဉာဏ္http://www.blogger.com/profile/01736212121370338346noreply@blogger.comBlogger18931100tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-82933615108933026202012-01-08T12:21:00.001+06:302012-01-08T12:24:00.137+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">ႏွစ္သစ္ကူးအခါသမယမွာ အခ်ိဳ႕ေသာလူေတြဟာ New Year Resolution လို႔ေခၚတဲ့ ႏွစ္သစ္ကူး အဓိဌာန္ ျပဳလုပ္ၾကေလ့ရွိပါတယ္။ လာမယ့္ႏွစ္မွာ ကုိယ္ဘာလုပ္မယ္၊ ဘာျဖစ္ရမယ္၊ လာမယ့္ႏွစ္မွာ ေဆးလိပ္ျဖတ္မယ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ။ အဲဒီအက်င့္ကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တာက သူငယ္ခ်င္း ဗိုလ္ေကာင္းပါ။ သူမိတ္ဆက္ေပးတဲ့ ႏွစ္ကစၿပီး ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ႏွစ္သစ္အဓိဌာန္ကို မပ်က္မကြက္ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ရဲ႕ ေရွ႕ဆံုးစာမ်က္ႏွာမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ကုန္သြားတဲ့အခါ ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အဓိဌာန္ေတြထဲက ဘယ္ႏွခ်က္မ်ား လုပ္ႏုိင္ခဲ့သလဲဆိုတာ အင္မတန္မွ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမ်ားေတြရဲ႕ ႏွစ္သစ္စိတ္ကူး အဓိဌာန္ေတြက တစ္ခ်က္၊ ႏွစ္ခ်က္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ႏွစ္တိုင္းလိုလို ႏွစ္သစ္ကူး အဓိဌာန္ေတြ အမ်ားႀကီး ခ်ျဖစ္တတ္တယ္။ ၁၀ ခ်က္ ၁၂ ခ်က္ေလာက္ ပါတဲ့ အဓိဌာန္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ႏွစ္စဥ္ဆိုသလို တစ္၀က္ေလာက္ (၅၀%) ေတာ့ ေအာင္ျမင္ၿပီးေျမာက္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေက်နပ္တယ္ေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ ၾကည္ႏူးမိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီႏွစ္လည္း New Year Resolution မလုပ္ရေသးဘူးဆိုၿပီး သတိရမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာက အရင္လုိမ်ိဳး ဘာလုပ္မယ္၊ ညာလုပ္မယ္၊ ဘာျဖစ္ရမယ္၊ ညာျဖစ္ရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳး အမ်ားႀကီး မရွိေတာ့ဘဲ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ သိပ္မမ်ားေတာ့တာမ်ားလားေပါ့။ အဲလိုလည္း မဟုတ္ရပါဘူး။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ လုပ္ခ်င္တာေတြ ေတာင္ပံုရာပံုပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကဲပါဗ်ာ... ေလရွည္ေနမိတာနဲ႔ လုိရင္းကို မေရာက္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွစ္သစ္အဓိဌာန္ကိုပဲ ေျပာျပပါေတာ့မယ္။</div><div style="text-align: justify;">(၁) ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ္ျပဳစုထားသမွ်၊ သိထားသမွ်ကို အမ်ားသိေအာင္ ျပန္လည္ျဖန္႔ေ၀ေပးမည္။ ျပန္႔ပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္မည္။</div><div style="text-align: justify;">(၂) ပံုႏွိပ္မီဒီယာမ်ားတြင္ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ား၊ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား စတင္ေရးသားပါမည္။</div><div style="text-align: justify;">(၃) ျမန္မာျပည္က လူေတြထဲတြင္ ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ) ဆိုသည့္ လူသားတစ္ဦးရွိေၾကာင္း မွတ္တမ္းေရးထိုးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါမည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကဲ... ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွစ္သစ္အဓိဌာန္ေတြပါခင္ဗ်ာ။ စာဖတ္သူအတြက္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနရင္လည္း သည္းခံ၍သာ ဖတ္႐ႈၾကပါဦးခင္ဗ်ား။</div><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ</div><div style="text-align: right;">ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)</div><div style="text-align: right;">၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၈ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔။</div><div style="text-align: right;">မြန္းလဲ ၁၂ နာရီ ၂၀ မိနစ္။</div><div style="text-align: right;">စစ္ေတြၿမိဳ႕။</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-8293361510893302620?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-70673000102702386812012-01-08T12:08:00.000+06:302012-01-08T12:08:49.069+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">ႏွစ္သစ္အခါသမယတြင္ ျမန္မာ့ေသြးမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးႏွင့္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ားအားလံုး ေဘးဘယာ ေ၀းကြာႏိုင္ၾကပါေစ...</div><div style="text-align: justify;">စိတ္၀မ္းႏွလံုး ရႊင္ၿပံဳးႏိုင္ၾကပါေစ...</div><div style="text-align: justify;">ၾကားလိုေသာစကားမ်ား ၾကားၾကရပါေစ...</div><div style="text-align: justify;">ျမင္လုိေသာ ျမင္ကြင္းမ်ား ျမင္ၾကရပါေစ...</div><div style="text-align: justify;">ႀကိဳးစားသေလာက္၊ အစြမ္းရွိသေလာက္ လုပ္ခြင့္ရၾကပါေစ...</div><div style="text-align: justify;">ပိုမိုျမင့္မားေသာ ဘ၀မ်ားကို ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ၾကပါေစ...</div><div style="text-align: justify;">ေၾကာင့္ၾကခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ...</div><div style="text-align: justify;">ဆင္းရဲခပ္သိမ္း ၿငိမ္းၾကပါေစ...</div><div style="text-align: justify;">ႏိုင္ငံေတာ္ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအတြက္ မိမိစြမ္းသမွ် အုတ္တစ္ခ်ပ္၊ သဲတစ္ပြင့္ ပါ၀င္ထမ္းရြက္ႏုိင္ၾကပါေစ...</div><div style="text-align: justify;">မိသားစုမ်ားအတြက္လည္း ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈမ်ား၊ အခ်ိန္မ်ား ေပးႏိုင္ၾကပါေစ....</div><div style="text-align: justify;">ေကာင္းျမတ္သည့္ လိုရာဆႏၵမ်ားအားလံုး ျပည့္၀ေအာင္ျမင္ၾကပါေစဟု ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းအပ္ပါသည္။</div><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ</div><div style="text-align: right;">ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)</div><div style="text-align: right;">ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္၊ ျမန္မာ့ေသြးဂူဂဲလ္ဂ႐ု(ပ)</div><div style="text-align: right;">၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၈ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔။</div><div style="text-align: right;">မြန္းလဲ ၁၂ နာရီ ၆ မိနစ္။</div><br /><div style="text-align: justify;"><b>စာႂကြင္း</b>။ စကားပံုတစ္ခု ၾကားဖူးတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္တာထက္စာရင္ ေနာက္က်တာက ပိုေကာင္းတယ္တဲ့။ ထမင္းရည္ပူလာ လွ်ာလႊဲပဲဆိုဆို၊ မိုးႀကိဳးပစ္တာ ထန္းလက္ကာ ဆိုဆို အခုမွပဲ ေရးခြင့္သာတဲ့အတြက္ ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္းကို အခုမွပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္ေနာ္။ </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-7067300010270238681?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-57924444369754945292012-01-08T11:36:00.000+06:302012-01-08T11:36:48.501+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: justify;">The Voice Weekly ဂ်ာနယ္က ဆရာေအာင္ထြဋ္ ေသဆံုးသြားၿပီဆိုတဲ့ သတင္းကို မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က တယ္လီဖုန္းကတစ္ဆင့္ အသိေပးလာတဲ့အခါ မယံုႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရတယ္။ သတင္းမွားျဖစ္ပါေစ၊ အဲဒီသတင္း မဟုတ္ပါေစနဲ႔လို႔ ဆႏၵျဖစ္မိတယ္။ အဲဒီဆႏၵအတၱဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ ႀကီးမားသြားခဲ့သလဲဆိုရင္ သတင္းေပးတဲ့ မိတ္ေဆြကို ပုလိပ္စစ္သလို စစ္ေဆးမိတဲ့အထိ ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ မိ္တ္ေဆြက ေဒါေဖာင္းသြားရတဲ့အထိပဲ။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေသခ်ာလို႔လား၊ ဘယ္သူလဲ၊ ေအာင္ထြဋ္ဟုတ္ရဲ႕လား၊ ေဒါက္တာ ေန၀င္းေမာင္ ဟုတ္ရဲ႕လား၊ ဗိြဳက္(စ)ဂ်ာနယ္က ဟုတ္ရဲ႕လား၊ ျမန္မာအီးဂရက္(စ) တည္ေထာင္သူ ဟုတ္ရဲ႕လား စသည္ျဖင့္ စံုေနတာပါပဲ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သတင္းေပးတဲ့ မိတ္ေဆြက ေအာင္ထြဋ္ကို ေသခ်ာသိတဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေမးတဲ့ သည္ဗြိဳက္(စ) စီအီးအိုလား၊ ျမန္မာအီးဂရက္(စ) တည္ေထာင္သူလား စတာေတြကို မသိပါဘူး။ သူသိတာက အဲဒီစာေရးဆရာ ေသသြားတဲ့အတြက္ အင္တာနက္ေပၚမွာ ဟိုးေလးတေၾကာ္ ဟိုကကြန္းမန္႔ေတြတက္၊ ဒီကကြန္းမန္႔ေတြတက္၊ ၀မ္းနည္းစကားဆိုၾက၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကတာမို႔ ထူးထူးဆန္းဆန္းဆိုၿပီး သတင္းေပးတာပါ။ ေနာက္ဆံုးဗ်ာ ေအာင္ထြဋ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္သေဘာက်တဲ့၊ အၿမဲတမ္းေစာင့္ဖတ္ေနရတဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ဆိုတာကိုေတာင္ သူက သိရွာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပုလိပ္စစ္ စစ္ေဆးၿပီး မယံုသကၤာနဲ႔ သူ႔ကို ျပန္ေမးေနတာေတြကို သည္းခံႏုိင္ပံုမရပါဘူး။ မယံုရင္လည္း ေနေတာ့၊ ေျပာလည္းေျပာရေသးတယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br />အျခားတစ္ေယာက္ဆီကို အတည္ျပဳေမးျမန္းလိုက္တဲ့အခါမွာ ေဒါက္တာ ေန၀င္းေမာင္ (ခ) ေအာင္ထြဋ္ ေသသြားၿပီဆိုတာ ေသခ်ာတယ္ဆိုတာကို သိလိုက္ရပါတယ္။ ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔တဲ့။ လူတုိင္းဟာ ေသမ်ိဳးေတြခ်ည္းပါပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ေန႔မွာ မလြတ္စတမ္း ေသရမွာပါပဲ၊ စာဖတ္သူလည္း ထိုနည္းအတူပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခုလို ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ကို ခ်ီတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဆရာေအာင္ထြဋ္ကို ရွိေစခ်င္ေသးတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ သူ႕ရဲ႕ ေျပာင္ေျမာက္ရဲတင္းလွတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ၊ အယူအဆေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ခ်င္၊ သိခ်င္ေနမိေသးတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br />ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကပဲ The Voice Weekly ရဲ႕ ႏွစ္သစ္အထူးလက္ေဆာင္အျဖစ္ ၂၀၁၂ ေဟာကိန္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဖတ္ခဲ့ရေသးတယ္။ အံ့ၾသဘနန္း ျဖစ္လို႔မဆံုး ျဖစ္ရသလို၊ အေတြးရဲတဲ့၊ အေရးရဲတဲ့ ဆရာေအာင္ထြဋ္ကို အသိအမွတ္ ျပဳရပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေက်ာ္ကမွ ဂ်ာနယ္ဆိုင္က မွာေပးထားတဲ့ ဆရာေအာင္ထြဋ္ရဲ႕ အေျပာင္းအလဲအတြက္ လူထုလိုသည္ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ေနတာ တစ္၀က္ေတာင္ မက်ိဳးေသးပါဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ လေတြက နိဒါန္းခ်ီခဲ့တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒရဲ႕ လူသိမမ်ားတဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြ၊ ထူးျခားခ်က္ေတြကို ေနာက္အပတ္ေတြမွာ ခ်ေရးျပေတာ့မယ္ဆိုလို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အခုေတာ့ တကယ့္ကို ဟာတာတာႀကီးပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br />၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ျပည္လံုးကၽြတ္ဆႏၵခံယူပြဲ၊ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ေနာက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ လႊတ္ေတာ္ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္း စတဲ့ ကာလေတြအားလံုးမွာ ဆရာေအာင္ထြဋ္ဟာ တာ၀န္ေက်ခဲ့တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကို ေဖာ္ထုတ္ပါရေစ။ သူ႔စာေတြကို အားလံုးလက္မခံႏိုင္ေပမယ့္ အားလံုးက ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ရတာကိုေတာ့ ျငင္းပယ္ၾကမယ္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္။ လက္ခံဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ၊ အေရးအသားေတြ၊ အေျပာအဆိုေတြ ရွိခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ့ ဦးေႏွာက္မုန္တိုင္း ဆင္ခဲ့ရတာပါပဲ။ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္၊ ႐ႈေထာင့္သစ္၊ ခ်ဥ္းကပ္ပံုအသစ္ေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ခြင့္ ရခဲ့ၾကတာပါ။ ဆရာေအာင္ထြဋ္ဟာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးပါလို႔ ၫႊန္းဆိုျပစရာ မလိုပါဘူး။ သူေရးခဲ့တဲ့ စာေတြကို ဖတ္ဖူးသူတိုင္း သူ႔အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိၾကပါတယ္။ ၂၀၁၀ အႀကိဳကာလက ေရးခဲ့တဲ့ သူ႔စာေတြကို ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကံဳေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ သူေရးတဲ့စာေတြကို ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္မိပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္မိတဲ့အခါမွာေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေလာက္အထိ ဖြဲ႔ႏြဲ႔ေနရသလဲဆိုတာကို စာဖတ္သူ သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ The Voice Weekly ရဲ႕ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ အကုန္နီးနီးကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္နဲ႔ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ကာလေတြက ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အခုထိ ျပန္ဖတ္ႏိုင္ပါေသးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်မွသာ အင္တာနက္သံုးစြဲမႈ အခက္အခဲေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မတင္ေပးျဖစ္ေတာ့တာပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br />ဆရာေအာင္ထြဋ္ဟာ သူ႔ကေလာင္အတြက္သူ တာ၀န္ေက်ခဲ့သူပါ။ ေအာင္ထြဋ္ဆိုတဲ့ ကေလာင္အမည္ကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ စာဖတ္သူကို တစ္ခုခု ေပးေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အသိေတြ ၀င္လာေစတဲ့အထိ ကေလာင္စြမ္းအား ႀကီးမားခဲ့သူပါ။ The Voice Weekly ဆိုတဲ့ ဂ်ာနယ္ကို ႏုိင္ငံေရးစိတ္၀င္စားသူတိုင္း ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ထားခဲ့တာကလည္း ဆရာေအာင္ထြဋ္ရဲ႕ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္နဲ႔ ေဆာင္းပါးေတြေၾကာင့္ပါ။ အခုေတာ့ The Voice Weekly အတြက္ စိန္ေခၚမႈအသစ္ စပါၿပီ။ အရင္လိုပဲ ဆက္ၿပီး ပန္းပန္ႏုိင္ဦးမလား ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပါ။ အရင္လိုပဲ ဆက္လက္ခ်ီတက္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္ဗ်ာ။</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">ႏိုင္ငံေရး၊ ႏိုင္ငံ့အေရးအတြက္ သန္းငါးဆယ္ကို အႏိုင္ေပးပါ... ဆိုတဲ့ ေအာင္ထြဋ္၊</div><div style="text-align: justify;">အေျပာင္းအလဲအတြက္ လူထုလိုသည္... ဆုိတဲ့ ေအာင္ထြဋ္၊</div><div style="text-align: justify;">ေခ်ာတိုင္ဆက္တက္ဦးမယ္... ဆိုတဲ့ ေအာင္ထြဋ္၊</div><div style="text-align: justify;">အေရြ႕တစ္ခုအတြက္ ကုိယ္တိုင္ယံုယံုၾကည္ၾကည္ တြန္းခဲ့သလို အျခားသူေတြကိုလည္း လက္တြဲေခၚခဲ့သူ၊</div><div style="text-align: justify;">ႏိုင္ငံသားေတြလည္း ပန္းတိုင္ေရာက္၊ ႏိုင္ငံေတာ္လည္း ပန္းတိုင္ေရာက္ေစခ်င္ခဲ့တဲ့.... ေအာင္ထြဋ္၊</div><div style="text-align: justify;">အခုေတာ့ ဆရာေအာင္ထြဋ္ ပန္းတုိင္တစ္ခုကို ေရာက္သြားၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;">၂၀၁၂ အတြက္ The Voice Weekly ရဲ႕ ေဟာကိန္းေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ မွန္မလဲဆိုတာကိုေတာင္ ဆရာ ေစာင့္မၾကည့္သြားႏိုင္လိုက္ဘူးေနာ္။ ၀မ္းနည္းပါတယ္ဗ်ာ။</div><div style="text-align: justify;"><br />ဆရာ ေအာင္ထြဋ္ေရ… ကၽြန္ေတာ္ျပဳခဲ့သမွ် ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ အစုစုအတြက္ အမွ်ေပးေ၀ပါတယ္။ ေကာင္းရာမြန္ရာကေန သာဓုေခၚပါဗ်ာ။</div><br /><div style="text-align: right;">၀မ္းနည္းစြာျဖင့္<br />ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br />၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၆ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔။<br />နံနက္ ၁၁ နာရီ ၂၉ မိနစ္။</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-5792444436975494529?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-72575013204094652742012-01-08T11:27:00.001+06:302012-01-08T11:42:37.126+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">(၁)</div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ ရာသီဥတုက အရမ္းေအးေနတယ္။ စိမ့္ၿပီးေတာ့ကို ေအးတာ။ ျပင္ဦးလြင္မွာ ေနဖူးခဲ့တဲ့လူ ျဖစ္ေပမယ့္လည္း မတူတဲ့အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ အံ့ၾသရတယ္။ ျပင္ဦးလြင္မွာက အျပင္မွာသာ စိမ့္ေနေအာင္ ေအးတာ၊ အခန္းထဲမွာမ်ား ေစာင္ၿခံဳၿပီးေကြးေနလိုက္ရင္ ေႏြးေနတတ္တာကိုး။ အခုေတာ့ ဒီရခိုင္ေဆာင္းက ေစာင္ၿခံဳထားတာေတာင္မွ သိပ္မေႏြးခ်င္ဘူး။ ဟိုနားကစိမ့္ၿပီး ေအးသလိုလို၊ ဒီနားက စိမ့္ၿပီး ေအးသလိုလိုနဲ႔။ အေအးႀကိဳက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ေတာင္ အေတာ္ေလး ေၾကာက္ေနရတဲ့အထိပဲ။ မႏွစ္က ဒီအခ်ိန္တုန္းက ဒီေလာက္ မေအးဘူးဆိုတာကိုေတာ့ သတိထားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အမွတ္မွားသလား ဆိုတာကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္သားထားမိတဲ့လူမ်ားရွိရင္ ျပင္ေပးေတာ္မူၾကရန္ ျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။ အဆိုေတာ္ႀကီး ေဒၚခင္ၫြန္႔ရည္ ရဲ႕ သီခ်င္းစာသားေလးကို ေျပာင္းဆိုလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ဗ်ာ။</div><div style="text-align: justify;">“ေဆာင္းအမီ… ေရာက္ေအာင္သာ ျပန္ခဲ့… ေမာင့္ဆီ…၊ ေဆာင္းအမီ… ေမ့ကိုသာ ေမာင္လြမ္းေတာ့သည္… ေမေရ… ေဆာင္းအမီေရာက္ေအာင္ ေမာင့္ဆီ ျပန္ခဲ့ေစခ်င္သည္…” လို႔။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(၂)</div><div style="text-align: justify;">၃၄ ႏွစ္ေျမာက္ ရခုိင္ျပည္နယ္ေန႔ အခမ္းအနားကို တက္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ရခုိင္႐ိုးရာ က်င္ကိုင္ပြဲ နဲ႔ ျပည္နယ္ေန႔ အထိမ္းအမွတ္ ခ႐ိုင္ေပါင္းစံု ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲ၊ ရခုိင္ျပည္နယ္လက္ေရြးစင္အသင္းနဲ႔ ရကၡပူရအသင္းတို႔ရဲ႕ ခ်စ္ၾကည္ေရး ေျခစမ္းပြဲေတြေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ ရခုိင္ျပည္နယ္ေန႔ဟာ စစ္ေတြၿမိဳ႕မွာ အေတာ္စည္ကားခဲ့တယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ လူေတြကလည္း အေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အားလံုးရဲ႕ တူညီတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုကေတာ့ ရခုိင္ျပည္နယ္ေန႔ကို စည္စည္ကားကား၊ ခမ္းခမ္းနားနား ျပဳလုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ရခုိင္ျပည္နယ္အစိုးရကို ေက်းဇူးတင္ေနၾကတာပါပဲ။ ရခုိင္႐ိုးရာ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားမွာ၊ အျခားေသာ ယဥ္ေက်းမႈေတြေၾကာင့္ လႊမ္းမိုးခံရမွာကို ရခုိင္လူမ်ိဳးေတြက စိုးရိမ္ၾကတာကို ေတြ႔ရေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးျဖစ္ရျခင္းကို အင္မတန္မွ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အခုလုိမ်ိဳး ကိုယ္ပိုင္ယဥ္ေက်းမႈကုိယ္စီ၊ ဘာသာစကားကုိယ္စီ၊ ဓေလ့စ႐ိုက္ကုိယ္စီနဲ႔ အသီးသီးေသာ လူမ်ိဳးေတြရွိေနၾကတာ၊ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ တစ္မိုးေအာက္မွာ ဥမကြဲ သိုက္မပ်က္ စုစည္းေနထိုင္ၾကတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဂုဏ္ယူခ်င္စရာ ေကာင္းသလဲဆိုတာကို&nbsp; စာဖတ္သူကုိယ္တုိင္ပဲ ေတြးၾကည့္ေစလိုပါတယ္။ ေစ့ေစ့ေတြးေလ ၾကက္သီးထေလ ျဖစ္ရတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအစဥ္အလာႀကီးတဲ့ လူမ်ိဳးပါခင္ဗ်။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(၃)</div><div style="text-align: justify;">ေဘာက္ဆင္ေဒးလို႔ ေခၚၾကၿပီး ေဘာလံုး၀ါသနာရွင္အမ်ား သိရွိၾကတဲ့ အဂၤလန္ပရီမီးယားလိဂ္ရဲ႕ ပြဲက်ပ္ကာလ ပြဲစဥ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဖူလ္ဟမ္ နဲ႔ မန္ယူ ပြဲကို သြားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ေနရာက ည ၉ နာရီေနာက္ပိုင္းဆို မီးေရာင္မျမင္ရေလေတာ့ စစ္ေတြၿမိဳ႕ထဲကို သြားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၾကည့္ရမယ့္ပြဲစဥ္က မနက္အေစာႀကီး ၂ နာရီခြဲ ဆိုေတာ့ မနက္ ၁ နာရီေလာက္ကတည္းက ႏိႈးစက္သံနဲ႔ အိပ္ရာထၿပီး၊ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးထဲမွာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ ထသြားရတယ္။ အိုး… အဲဒီလို သြားၾကည့္မိမွပဲ စစ္ေတြၿမိဳ႕ရဲ႕ ညအလွကို ခံစားမိၿပီး အံ့ၾသတႀကီးျဖစ္ရေတာ့တယ္။ အရင္တုန္းက ပိန္းပိတ္ေမွာင္ေနတဲ့ စစ္ေတြၿမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းေတြဟာ ဖန္ေခ်ာင္းမီးေရာင္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေတြေအာက္မွာ စိတ္ႀကီး၀င္ၿပီး အလွမာန္ေတြ တက္ေနပါေရာ့လား။ လမ္းၾကားေတြပါမက်န္ မီးေခ်ာင္းေရာင္ ျဖဴျဖဴေဖြးနဲ႔ ဘယ္လိုမွကို မွတ္မိစရာမရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးေရာက္ ေတာသူမေလးတစ္ေယာက္လုိမ်ိဳး လွေနပါေရာ့လား။ စစ္ေတြၿမိဳ႕ရဲ႕ ညအလွကို ခံစားေနရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု အလိုမက်သလို ျဖစ္ေနမိတာမို႔ ဘာပါလိမ့္ဆိုၿပီး ေသခ်ာသတိထားၾကည့္မိတယ္။ ေရာ္… အဲဒီေတာ့မွ လမ္းေတြကသာ လင္းၿပီး အိမ္ေတြအကုန္လံုးက မီးေတြေမွာင္ၿပီး ပိတ္ပိတ္ပိန္းေနတာကို သတိျပဳမိတယ္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ေဖြးေဖြးျဖဴေအာင္ ခ်ယ္သလိမ္းက်ံထားေပမယ့္ တစ္ကိုယ္လံုး အနက္ေရာင္၀တ္စံုနဲ႔&nbsp; ဆိုသလို ျဖစ္ေနပါလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ မီတာခ တစ္ယူနစ္ကို ၅၀၀ က်ပ္ ဆိုတဲ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ဟာ ေရာင္စံု၀တ္စံုေတြ ၀တ္ဆင္ဖို႔ စိတ္ဆႏၵရွိေပမယ့္ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနကို တြန္းပို႔ထားတာကိုး။ ၿပီးေတာ့ လမ္းေပၚမွာလည္း အသြားအလာမရွိဘဲ လမ္းမီးေတြသာ ထိန္ထိန္လင္းေနတာမို႔ ၾကည့္မယ့္သူမရွိဘဲ၊ အျပင္မသြားဘဲ၊ အခမ္းအနားမတက္ဘဲ အိမ္မွာေနရင္း အလွေတြျပင္ထားသလို ျဖစ္ေနပါလားလို႔လည္း ေတြးမိတယ္။ အင္း…. အလွေတြဖူးပြင့္စ၊ ပ်ိဳမ်စ္စ၊ အပ်ိဳေဘာ္၀င္စ စစ္ေတြမေလးကို ေရာင္စံု၀တ္စံုေလးေတြ အျမန္ဆံုး ဆင္ယင္ႏုိင္ၾကပါေစလို႔ စိတ္ထဲကေန တိုးတိုးေလး ဆုေတာင္းေနမိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(၄)</div><div style="text-align: justify;">ေၾသာ္… ဒါနဲ႔ စကားမစပ္၊ အေပၚမွာေျပာခဲ့တဲ့ ဖူလ္ဟမ္နဲ႔ မန္ယူပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အသင္းႀကီး မန္ယူက ၅ ဂိုးျပတ္နဲ႔ အႏိုင္ရသြားတယ္ဗ်။ ၀ဲလ္ဘက္၊ နာနီ၊ ဂစ္၊ ရြန္းနီ၊ ဘာဘာေတာ့ဗ္ တို႔ရဲ႕ သြင္းဂိုးေတြကလည္း ရင္ခုန္ခ်င္စရာခ်ည္းပါပဲဗ်ာ။ ဒီႏွစ္ ပရီမီးယားလိဂ္ရာသီကို စစ္ေတြၿမိဳ႕မွာ ပထမဆံုးၾကည့္တဲ့ပြဲမွာ အခုလိုမ်ိဳး ဂိုးျပတ္အႏုိင္ရခဲ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္တစ္ေယာက္ ပါးစပ္ႀကီး နားရြက္တက္ခ်ိတ္လုမတတ္ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ေနေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(၅)</div><div style="text-align: justify;">ဒီႏွစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စပါးအထြက္ႏႈန္းေလး နည္းနည္းတိုးေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို သြားႂကြားမိတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက ဧရာ၀တီတုိင္းမွာေနတဲ့လူ ျဖစ္ေနတယ္။ သူက ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ထြက္ၿပီးလဲလို႔ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ေမးရွာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေလာတႀကီး ၀မ္းပန္းတသာနဲ႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ဒီႏွစ္ တစ္ဧကအထြက္ႏႈန္း ပ်မ္းမွ်&nbsp; ၃၅ တင္းေလာက္ရွိတယ္ကြေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းချမာ ခ်က္ခ်င္းစကားျပန္မေျပာႏုိင္ရွာဘူး။ ခဏၾကာေတာ့မွ ေနာက္ေနတာလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာင္သြားတယ္။ ဘာလို႔ေနာက္ရမွာလဲေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူက ထပ္ေမးတယ္။ ၁၃၅ တင္းလားတဲ့။ ဒီတစ္ခါ ေအသင္ခ်ိဳေဆြ ျဖစ္သြားတာက (တင္းတယ္ကို ေျပာတာပါ) ကၽြန္ေတာ္ေပါ့။ ဘာလို႔ ေနာက္ရတာလဲေပါ့။ ၁၃၅ တင္း ျဖစ္မလားေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူက ရွင္းျပရွာတယ္။ သူတို႔ ဧရာ၀တီတုိင္းမွာ စပါးခင္းထဲကို မ်ိဳးေစ့ႀကဲၿပီး ဒီအတုိင္းပစ္ထားရင္ေတာင္ ရိတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ တင္း ၈၀ ေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ထြက္တယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေမာသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရခုိင္ေဒသရဲ႕ စိုက္ပ်ိဳးမႈပံုစံေတြ၊ ႏွစ္စဥ္ထြက္ရွိမႈ အေျခအေနေတြကို သူ႔ကို ရွင္းျပလိုက္တယ္။ သူနားလည္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ထဲမွာ ဘာျဖစ္သြားမွန္းမသိဘူး။ ေနလို႔ထုိင္လို႔မေကာင္း ျဖစ္သြားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အႀကီးအကဲတစ္ေယာက္က ေျပာတာကို ျပန္သတိရမိတယ္။ ရခိုင္ျပည္နယ္ရဲ႕ စပါးထြက္ရွိရမယ့္ ရည္မွန္းခ်က္က တစ္ဧကကို ၇၂.၅ တင္း ထြက္ရွိေရးတဲ့။ ျပည္နယ္တစ္ခုလံုးက စပါးခင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္မေျပာခ်င္ေသးဘူး၊ စစ္ေတြၿမိဳ႕အနီးမွာ စံျပကြက္ေတြအေနနဲ႔ ဒီႏွစ္မွာ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ စပါးခင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ထြက္သလဲ ဆိုတာပဲ သိခ်င္ေနမိတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အျခားအေတြးေတြ ၀င္လာမိတယ္။ မႏွစ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စပါးခင္းေတြက တစ္ဧကကို ပ်မ္းမွ် ၃၂ တင္းေလာက္ပဲ ထြက္ခဲ့ၿပီး ဒီႏွစ္မွာ ပ်မ္းမွ် ၃၅ တင္းထြက္လာေတာ့ ေပ်ာ္ခဲ့မိတယ္။ ကုိယ့္အထြာနဲ႔ကုိယ္ ေပ်ာ္စရာဆုိေပမယ့္ အျခားေသာေဒသေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လိုက္တဲ့အခါ ကုိယ္က ၀မ္းပန္းတသာ ျဖစ္ေနတဲ့ကိစၥဟာ သူတို႔အတြက္ လူရယ္ခ်င္စရာႀကီး ျဖစ္ေနပါေပါ့လားလို႔ ေတြးမိလိုက္တယ္။ အျခားေသာ က႑ရပ္ေတြမွာလည္း အဲဒီလိုမ်ိဳး အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေနသလားလို႔ တစ္ခ်က္ေတြးမိေတာ့ ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ပူသြားမိတာ အမွန္ပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(၆)</div><div style="text-align: justify;">ဂ်ာနယ္ေတြ အားႀကီးဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္။ အစ္ကုိႀကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္စစ္ေတြၿမိဳ႕ထဲမွာ ဂ်ာနယ္ယူတာကို ႏွစ္ခါ-သံုးခါေလာက္ အတူလိုက္လာဖူးတယ္။ သူက အံ့ၾသတႀကီး ေမးရွာတယ္။ မင္းက ထြက္သမွ်ဂ်ာနယ္ကို ေန႔တုိင္း ယူေနတာလားတဲ့။ ၿပီးေတာ့ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ယူတဲ့ ဂ်ာနယ္အေရအတြက္နဲ႔ တစ္ေစာင္ခ်င္းတန္ဖိုးေတြကို ေျမႇာက္ၾကည့္ၿပီး ဟာ… တစ္လတစ္လကို ဂ်ာနယ္ဖိုးနဲ႔တင္ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီးကုန္မွာေပါ့ ဆိုၿပီး ႏွေျမာသံနဲ႔ ေျပာရွာတယ္။ အေတြ႔အႀကံဳ မ်ားေနၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာလုိက္ပါဘူး။ ၿပံဳးၿပီးေတာ့ပဲ နားေထာင္ေနလိုက္ပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ အပတ္စဥ္ထြက္ေနတဲ့ ဂ်ာနယ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ သူက အံ့ၾသတႀကီး ျဖစ္သြားရွာတယ္။ အဲဒီထဲကမွ ကၽြန္ေတာ္က ဂ်ာနယ္ေလး ၁၄ ေစာင္ကို စားေသာက္မယ့္အထဲက အႏွေျမာမရွိ ဖတ္တာဟာ ဘာမွ မေျပာပေလာက္ပါဘူးလို႔ စိတ္ထဲကေန ေျပာေနမိတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ စားေသာက္ဆုိင္မွာ ေန႔လည္စာစားၾက၊ ဘီယာေသာက္ၾက၊ အျမည္းစားၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါသြားတယ္။ ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္က်ပ္ က်သင့္တာကို ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုႀကီးက မတြန္႔မတို လက္မတြန္႔ဘဲ ရွင္းေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ တြက္ခ်က္တာက ကၽြန္ေတာ္ေပါ့။ ဒီေငြနဲ႔ဆိုရင္ ဂ်ာနယ္ အေစာင္ ၃၀ ေလာက္ ၀ယ္ဖတ္လို႔ရတယ္ဆိုၿပီး ႏွေျမာေနမိတယ္။ သူ႔ကို ေျပာရင္လည္း အေပါင္းအသင္းက႑ဆိုတာ ရွိတယ္ ကုိယ့္ညီရဲ႕လို႔ ေျပာမယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။</div><div style="text-align: justify;">ေၾသာ္… တစ္ခါတေလမွာ အနီးကပ္ဆံုးမွာ ရွိေနေပမယ့္ အေတြးအေခၚေတြ၊ အယူအဆေတြ၊ ခံယူခ်က္ေတြဟာ ဟိုဖက္ျခမ္းနဲ႔ ဒီဖက္ျခမ္း၊ ဟိုဘက္ကမၻာနဲ႔ ဒီဘက္ကမၻာ ျဖစ္ေနတတ္ပါလားဆိုတာကို ေတြးေနမိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(၇)</div><div style="text-align: justify;">အထူးေက်းဇူးတင္ရမယ့္ မိတ္ေဆြ (၃) ဦးရဲ႕ ကူညီေစာင္မမႈေၾကာင့္ Laptop ေလး တစ္လံုးကို အရစ္က် ၀ယ္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ခရီးသြားတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ေမာ္နီတာကို သယ္ေဆာင္ေနရတဲ့ ဒုကၡက ကင္းလြတ္ခြင့္ရသြားတယ္။ လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွာ ဘာမွေနရာမယူလွတဲ့ ဒီ Laptop ေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အက်ိဳးမ်ားေစသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ထက္ ဘယ္သူကမွ ပိုမသိႏုိင္ပါဘူးဗ်ာ။ မီးလာတဲ့အခ်ိန္ ၃ နာရီနဲ႔ မီးပ်က္သြားတဲ့အခ်ိန္ ၃ နာရီ စုစုေပါင္း တစ္ရက္ကို (၆) နာရီေလာက္ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးခြင့္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ စၾက၀ေတးမင္းေလာက္ ထင္မွတ္မိသဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္အတြက္လည္း အသံုး၀င္၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ဖတ္မကုန္၊ ေလ့လာမကုန္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ဖို႔အတြက္လည္း အဆင္ေျပ၊ စာေရးဖို႔အတြက္လည္း မရွိမျဖစ္၊ မွတ္တမ္းဓာတ္ပံုေတြ သိမ္းဆည္းဖို႔အတြက္လည္း စိတ္ေအးရ၊ အျခားေသာ နည္းပညာေတြကိုလည္း စမ္းသပ္ခ်င္တိုင္း စမ္းသပ္လို႔ရတဲ့ ဒီကြန္ပ်ဴတာေလးအတြက္ အန္တီစု၊ မႀကီးအိနဲ႔၊ မမယုတို႔ကို ေက်းဇူးတင္မဆံုးရွိေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ္သိခြင့္ရေသာ အသိပညာမ်ား၊ ေလ့လာခြင့္ရေသာ အတတ္ပညာမ်ား အားလံုးကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ထပ္တူ သူတို႔ေတြ ရရွိၾကပါေစ၊ ဘ၀သံသရာတြင္ အသံုးခ်ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ စိတ္ဆႏၵျဖစ္မိပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(၈)</div><div style="text-align: justify;">ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္အေပၚ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ဘယ္ေလာက္သံေယာဇဥ္ ရွိသလဲဆိုသည္ကို စာဖြဲ႔မေနလိုေတာ့ပါ။ ဘေလာ့ဂ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခဲ့သည္မ်ားက သက္ေသပင္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ အေရးႀကီးသည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို လာဖတ္ခဲ့ၾကသည့္၊ ေ၀ဖန္အႀကံျပဳခဲ့ၾကသည့္၊ ခ်ီးက်ဴးခဲ့ၾကသည့္၊ ကဲ့ရဲ႕ခဲ့ၾကသည့္၊ ျပစ္တင္ခဲ့ၾကသည့္ ျမန္မာ့ေသြးမိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ဘယ္သူမွ မဖတ္သည့္ ဘေလာ့ဂ္သည္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေအာင္လုပ္ထားပါေစ ဘာမွ်မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္ဆိုသည့္ အမည္တစ္ခုကို ရရွိခဲ့ျခင္းမွာ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူ မိတ္ေဆြမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုထိုေသာ ကၽြန္ေတာ္သိသူ၊ မသိသူ ျမန္မာ့ေသြးမိတ္ေဆြအားလံုးကို အစဥ္အၿမဲ ေမတၱာပို႔သလ်က္ရွိေၾကာင္းပါ။ ဤမွန္ေသာ သစၥာစကားေၾကာင့္ လူသားမ်ားအက်ိဳးကို နည္းမ်ားမဟူ သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ႏုိင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး ျဖစ္ရပါလို၏ဟု ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းလိုပါသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(၉)</div><div style="text-align: justify;">အေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ပံုမွန္ မေရးႏုိင္သည္မ်ား၊ ပို႔စ္ပံုမွန္ မတက္ႏုိင္သည္မ်ားကို အားနာရပါသည္။ ပို႔စ္အသစ္ တက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မတက္သည္ျဖစ္ေစ၊ လာေရာက္လည္ပတ္ၾကသူမ်ား၊ ပို႔စ္အေဟာင္းမ်ားကို လာဖတ္ၾကသူမ်ားအားလံုးကို အၿမဲတေစ လက္ကမ္းႀကိဳဆိုလ်က္ ရွိပါေၾကာင္းခင္ဗ်ား။</div><br /><div style="text-align: right;">ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ<br />အမွတ္တရ<br />ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br />၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၂ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔။<br />ညေန ၄ နာရီ ၄၀ မိနစ္။</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-7257501320409465274?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-90478286797925294102011-11-24T15:43:00.001+06:302012-01-08T11:46:41.301+06:30(၁)<br>ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ခရီးသြားရက္သတၱပတ္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ မေရာက္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ေဒသေတြကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ မေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ စိတ္ေက်နပ္စရာ၊ စိတ္တိုစရာ၊ စိတ္ညစ္စရာ ခရီးသြားယာဥ္လိုင္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ခရီးမိုင္ေတြ အမ်ားႀကီး သြားခဲ့ရတယ္။ သြားခဲ့တဲ့ခရီးစဥ္ေတြရဲ႕ အကြာအေ၀းေတြကို တြက္ခ်က္လိုက္တဲ့အခါမွာ မိုင္ေပါင္း ၉၅၀ ေက်ာ္ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ မဆီမဆိုင္ အားကစားဂ်ာနယ္ေတြမွာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘယ္အသင္းက ကစားသမားေတြကေတာ့ ဘယ္ႏွရက္အတြင္းမွာ ခရီးမုိင္ ဘယ္ေလာက္သြားရမွာမို႔ ပင္ပန္းၾကမယ္၊ ပြဲကစားတဲ့အခါ ရလဒ္မေကာင္းႏိုင္ဘူး စတာေတြကို ျပန္သတိရမိတယ္။ အဲဒီ ေဘာလံုးသမားေတြကို ကၽြန္ေတာ္စီးခဲ့ရတဲ့ ယာဥ္လုိင္းေတြနဲ႔သာ သြားခိုင္းလိုက္ရင္ ေဘာလံုးကန္ဖို႔ ေနေနသာသာ၊ ထမင္းစားခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပ်ာက္သြားလိမ့္ဦးမယ္။ ခရီးသြားလို႔ ကုိယ္ပင္ပန္းရတဲ့အထဲ ၀န္ေဆာင္မႈမေကာင္းတဲ့၊ အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိတဲ့၊ အက်င့္ဆိုးေတြကို မျပင္ႏုိင္ေသးတဲ့ ခရီးသြားယာဥ္လုိင္းေတြေၾကာင့္ စိတ္ပင္ပန္းျခင္း ျဖစ္ရပါေသးတယ္။<br> <br>(၂)<br>ကၽြန္ေတာ္သြားခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္ေတြကို မွတ္မွတ္သားသားေလး ေရးျပပါရေစဦး။<br>(က) ေနျပည္ေတာ္ - မႏၲေလး<br>(ခ) မႏၲေလး - ျပင္ဦးလြင္<br>(ဂ) ျပင္ဦးလြင္ - မႏၲေလး<br>(ဃ) မႏၲေလး - ဟံျမင့္မိုရ္<br>(င) ဟံျမင့္မိုရ္ - ျမစ္သား<br> (စ) ျမစ္သား - ဟံျမင့္မိုရ္<br>(ဆ) ဟံျမင့္မိုရ္ - ေနျပည္ေတာ္<br>(ဇ) ေနျပည္ေတာ္ - ရန္ကုန္<br>(စ်) ရန္ကုန္ - ေနျပည္ေတာ္<br><br>(၃)<br>ေနျပည္ေတာ္-မႏၲေလး ခရီးစဥ္ကိုေတာ့ အေ၀းေျပးလမ္းမသစ္ႀကီးကေန သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ ကားႀကံဳလုိက္ခြင့္ ရခဲ့တာပါ။ အျခားဟာေတြ မေျပာလိုေပမယ့္ ခရီးတြင္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ယာဥ္ေၾကာ႐ႈပ္ေထြးမႈမရွိဘဲ လမ္းကလည္း ေျဖာင့္ျဖဴးေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လမ္းေဘးမွာ စိုက္ထားတဲ့ ကန္႔သတ္မိုင္ႏႈန္းေတြကို လိုက္နာဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေျပာစရာရွိတာကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ တားျမစ္ခ်က္ေတြ ေရးထား၊ ေရးထား အခုအခ်ိန္အထိ ေရွာင္လို႔မလြတ္ေသးတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြ၊ ေထာ္လာဂ်ီေတြ၊ ႏြားအုပ္ေတြကို အေ၀းေျပးလမ္းမသစ္ႀကီးေပၚမွာ နဖူးေတြ႔၊ ဒူးေတြ႔ ႀကံဳခဲ့ရတာပါပဲ။ မိုင္ ၁၀၀ ေက်ာ္ႏႈန္းနဲ႔ ေမာင္းေနတဲ့ ကားေတြဟာ စည္းကမ္းမဲ့ ျဖတ္ေမာင္းလာတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြ၊ ႐ုတ္တရက္ ဘြားကနဲ ေတြ႔လုိက္ရတဲ့ ႏြားအုပ္ေတြေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မလဲ၊ အႏၲရာယ္မ်ားသလဲဆိုတာ စာဖတ္သူသာ စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ေျပာစရာကေတာ့ လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ သစ္ပင္ႀကီးေတြ မရွိသေလာက္ ရွားပါးၿပီး အရိပ္မရဘဲ လြင္တီးေခါင္ႀကီး ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ လမ္းမႀကီးေဘးတစ္ေလွ်ာက္မွာ အရိပ္ရ အပင္ႀကီးေတြသာ တန္းစီၿပီး စိုက္ပ်ိဳးႏုိင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အင္မတန္ ကဗ်ာဆန္ၿပီး၊ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာ ခရီးသြားႏုိင္မယ့္ လမ္းမႀကီးတစ္ခု ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ လမ္းမႀကီးအလယ္က လမ္းလယ္ကၽြန္းေတြမွာ အပင္ေတြ စိုက္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျမင္ရသေလာက္ေတာ့ ေျမႀကီးမာမာ၊ ေနပူေခါင္ေခါင္မွာ မစို႔မပို႔ ပက္ျဖန္းထားတဲ့ ေရေလးေတြနဲ႔ ဒီအပင္ေတြ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ စကၠဴပင္အခ်ိဳ႕ စိုက္ပ်ိဳးထားတာ ေတြ႔ရတဲ့အတြက္ေတာ့ သေဘာက်မိတယ္။ အပူပိုင္းေဒသအတြက္ အင္မတန္ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အပင္ေတြလို႔ ယူဆလို႔ပါ။ သူတို႔ေတြကေတာ့ ေရသိပ္မလိုသလို၊ နည္းနည္းေလး ႀကီးလာတာနဲ႔ ပစ္ထားလို႔ရတဲ့ အပင္ေတြမို႔ပါ။<br> <br>(၄)<br>စိတ္႐ႈပ္စရာကေတာ့ အမရပူရအနား ေရာက္ခါနီးအခ်ိန္မွာ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးကို ပိတ္ထားတာပါပဲ။ လမ္းပိုင္းေတြ မၿပီးေသးလို႔ပါလို႔ အေၾကာင္းျပပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ေနျပည္ေတာ္-မႏၲေလးလမ္းပိုင္း ဆိုၿပီး ဖြင့္ပြဲလုပ္ခဲ့သလဲဆိုတာ စဥ္းစားမရဘူး။ ေဘးကသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေနျပည္ေတာ္-တံတားဦး လမ္းပိုင္းပဲ ဖြင့္ခဲ့တာလို႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ပဲ အမွတ္မွားတာလား မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာက ရန္ကုန္-မႏၲေလး ခရီးကို အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးကေန တုိက္႐ိုက္သြားႏုိင္ၿပီဆိုတာပါ။ ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စက္မႈၿမိဳ႕သစ္ကို သြားရမွာမို႔ အက်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းျပၿပီး ေတာင္းပန္ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွကို ခြင့္မျပဳပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ သူတို႔ၫႊန္တဲ့ အမရပူရ ဘက္ကေန လမ္းလႊဲသြားဖို႔ ျပင္ေနတုန္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားေနာက္မွာ ေနာက္ထပ္ ကားႏွစ္စီး ထပ္ေရာက္လာပါတယ္။ ေစာေစာကလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ရွင္းျပသလို သူတို႔ကို သြားရွင္းျပေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကားေတြက ဘာေျပာလုိက္တယ္ မသိပါဘူး။ တားထားတဲ့ တန္းေတြကို ျဖဳတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီကားႏွစ္စီးလည္း ၀ူးကနဲ ေမာင္းထြက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားေပၚမွာ ပါလာတဲ့ လူအားလံုး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္တိုသြားမလဲဆိုတာ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ ေျပာဆိုေနတုန္းကေတာ့ ရွင္ဘုရင္ေလသံနဲ႔ ခပ္တင္းတင္း ဆိုခဲ့တဲ့ လူေတြက အခုလို လုပ္လုိက္တဲ့အတြက္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေဒါသထြက္သြားမိပါတယ္။ မိတ္ေဆြအစ္ကိုႀကီးက ဘယ္လိုမွကို သည္းမခံေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီဂိတ္က လူေတြကို ကားေပၚကေန ဆင္းေျပာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့လည္း ဂိတ္ကလူေတြဟာ သူတို႔ မဟုတ္သလိုပါပဲ။ မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏုိင္ၾကပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားကိုလည္း သြားလုိ႔ရပါၿပီဆုိၿပီး တားထားတဲ့ တန္းေတြဖယ္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြက အဲဒီလိုပါဆိုေနမွ။<br> <br>(၅)<br>လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အ၀ိုင္းပတ္ သံုးခုေလာက္ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ တစ္ခုမွ အဆင္မေျပဘူး။ ေနျပည္ေတာ္က အ၀ိုင္းေတြကို သေဘာက်ၿပီး လုပ္ထားတယ္လို႔ ယူဆရေပမယ့္ ဘယ္လိုမွကို အဆင္မေျပတဲ့ အ၀ိုင္းေတြ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ကားေမာင္းလာရင္းနဲ႔ အ၀ုိင္းကိုေတြ႔ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကားအရွိန္ကို ေလွ်ာ့ဖို႔သာ ျပင္ထားေပေတာ့ပဲ။ အ၀ိုင္းမို႔ ေအးေအးေဆးေဆး အ၀ုိင္းပတ္လို႔ရမယ္ မထင္နဲ႔။ အ၀ိုင္းပတ္ဖို႔အတြက္ လမ္းကို အဆင္ေျပေအာင္ ျပင္ဆင္ထားတာမရွိဘဲ လမ္းဆံုေနရာတည့္တည့္မွာ အ၀ိုင္းပတ္ႀကီး ေဆာက္ထားလိုက္တဲ့ သေဘာသက္သက္ပါပဲ။ လမ္းေတြဟာ အ၀ိုင္းပတ္မွာ တည့္တည့္ႀကီးကို ထိပ္တိုက္လာတိုးၾကတာကိုး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အရွိန္မထိန္းႏုိင္တဲ့ ကားေတြဆိုရင္ေတာ့ အ၀ိုင္းေပၚမွာတက္ၿပီး အနားယူၾကေပါ့။ အဆင္ေျပေအာင္ ျပန္ျပင္ၾကဦးမယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။<br> <br>(၆)<br>မႏၲေလးရဲ႕ စက္ဘီး၊ ဆုိင္ကယ္ေတြ ႐ႈပ္ေထြးမႈကေတာ့ တကယ္ပဲ စာဖြဲ႔သင့္၊ စာတင္သင့္ပါတယ္ဗ်ာ။ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးမွာ ေမာင္းလာတဲ့ကားကို စီးလာရၿပီး ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ဆိုက္ကားေျပာင္းစီးရသလို ျဖစ္သြားရတယ္။ ဟိုကထြက္လာလုိက္၊ ဒီကထြက္လာလုိက္ စီးေနၾကတဲ့ ဆုိင္ကယ္ေတြကို ၾကည့္ရတာနဲ႔တင္ ေမာင္းေနတဲ့ အစ္ကိုႀကီးေတာ့ မသိဘူး။ ထုိင္လုိက္လာရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေတာ္ႀကီးကို စိတ္ေတြေမာ၊ ရင္ေတြတုန္၊ ေဒါသေတြျဖစ္၊ စိတ္ေတြညစ္နဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ အခ်က္ျပမီး မျပဘဲ သူတို႔ေကြ႔ခ်င္စိတ္ ေပၚလာလို႔ရွိရင္ ေကြ႔ပစ္လုိက္တာမ်ိဳး၊ ေရွ႕မွာ ကားရွိသလား၊ ဘာလားဆိုတာ နည္းနည္းေလးမွ မၾကည့္ဘဲ သူတို႔ေက်ာ္တက္ခ်င္ရင္ ေက်ာ္တက္လုိက္တာမ်ိဳးကေတာ့ မႏၲေလးရဲ႕ ဆုိင္ကယ္ယဥ္ေက်းမႈပဲ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။<br> <br>(၇)<br>ညေန ၅ နာရီခြဲမွာ မႏၲေလးက ေမွာင္စပ်ိဳးေနၿပီ။ ေဆာင္း၀င္ေနၿပီပဲ။ ဗင္ကားေတြ မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ လာတဲ့ လိုင္းကားကို တားစီးခဲ့ရတယ္။ သြပ္ျပားေတြ၊ ဆန္အိတ္ေတြၾကားမွာ ေျခေထာက္လည္း ဆန္႔လို႔မရ၊ ထိုင္လို႔မရ၊ ေခါင္းလည္းေမာ့လို႔မရဘဲ ျပင္ဦးလြင္ကို ခရီးဆက္ခဲ့ရတာကေတာ့ တကယ့္ကို အမွတ္တရပါပဲဗ်ာ။ ကားသံတန္းေတြကို တစ္လမ္းလံုး ဆြဲကိုင္ၿပီး လုိက္ခဲ့ရေတာ့ လက္ေမာင္းေတြေတာင္ နာလို႔က်င္လို႔ပါပဲ။ တကယ့္ကို အေတြ႔အႀကံဳပါပဲဗ်ာ။<br> <br>(၈)<br>ျပင္ဦးလြင္ရဲ႕ ႀကိဳဆိုပံုက သိပ္ေအးျမတာပဲ။ ေနျပည္ေတာ္မွာ၊ မႏၲေလးမွာ ပူသေလာက္ ျပင္ဦးလြင္ကေတာ့ ေဆာင္းပီျပင္ေနၿပီပဲ။ အေပၚမွာ အေႏြးထည္တစ္ခု ထပ္မ၀တ္ဘဲ ေနလို႔မရေအာင္ကို ေအးျမေနခဲ့ၿပီေလ။ ကားမီးေတြၾကားမွာ ျမင္ရတဲ့ ျမဴမႈန္ေတြေၾကာင့္ ပင္ပန္းလာတဲ့ စိတ္ေတြ လန္းဆန္းသြားရတာ အမွန္ပါပဲ။ လြမ္းလိုက္ရတာ ျပင္ဦးလြင္ရယ္။ အခုမွပဲ အလြမ္းေျပေတာ့တယ္။<br> <br>(၉)<br>ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အခန္းက ဘာမွႀကီးႀကီးမားမား မေျပာင္းလဲဘဲ ဒီအတုိင္းရွိေနတာကို အံ့ၾသလို႔မဆံုးဘူး။ ဆရာေအာင္သင္းစကား ငွားေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်လုလု မ်က္ရည္ကို မနည္းျပန္႐ံႈ႕ထားရတယ္ ဆိုသလိုပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္က အေငြ႔အသက္ေတြက အခုထိ ဒီအတိုင္းရွိေနတုန္းပဲ။ ေကာေဇာခင္းကလည္း ဒီအတုိင္း၊ ခန္းဆီးလုိက္ကာေတြကလည္း ဒီအတုိင္း၊ တံခါးေဘာင္ေပၚမွာတင္ထားတဲ့ ဇီးကြက္႐ုပ္ေလးေတြကလည္း ဒီအတုိင္း၊ ေျခသုတ္ခံုေလးကလည္း ဒီအတုိင္း၊ အိုး… အားလံုးနီးပါး ဒီအတုိင္းပါပဲေလ။ ယုတ္စြအဆံုး အခန္းနံရံမွာကပ္ထားတဲ့ ရြန္းနီနဲ႔ သရဲနီအသင္းသားေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြေတာင္ ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ကဲ… ဘယ္ေလာက္မ်ား လြမ္းစရာေကာင္းလုိက္သလဲ။<br> <br>(၁၀)<br>ဟံျမင့္မိုရ္ခရီးစဥ္ကလည္း အမွတ္တရပါပဲ။ ျပင္ဦးလြင္က ျပန္သယ္လာခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာအုပ္အိတ္ (၄) အိတ္နဲ႔အတူ ခက္ခက္ခဲခဲ ပင္ပင္ပန္းပန္းပါပဲ။ မႏၲေလး-မိတၳီလာကားကို တစ္လမ္းလံုး စိတ္ပင္ပန္း၊ လူပင္ပန္းနဲ႔ စီးခဲ့ရပါတယ္။ ေျခေထာက္လည္း ဆန္႔လို႔မရ၊ ေခါင္းလည္း လွည့္လို႔မရ၊ လူလည္း လွည့္လို႔လႈပ္လို႔မရ၊ ခါးလည္းဆန္႔လို႔မရ၊ ဒီၾကားထဲ ကားေသးေသးေလးထဲမွာ စီးလာတဲ့လူက အေယာက္ ၆၀ ေက်ာ္ဆိုေတာ့ အဲဒီလူေတြရဲ႕ လူေငြ႔ေတြ၊ လူနံ႔ေတြနဲ႔ စဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့။ ကားထဲမွာက ေျခခ်စရာေတာင္ ေနရာမရွိေတာ့ဘူး။ ကားေခါင္မိုးေပၚမွာလည္း လူေတြ၊ ကုန္ေတြက ပေဒသာပင္ သီးထားသလို ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒီၾကားထဲ လမ္းမွာ လက္ျပတားသမွ်ကို ကိုေရႊစပါယ္ယာနဲ႔ ယာဥ္ေမာင္းက တင္ခ်င္ေနေသးတယ္။ သည္းမခံႏုိင္တဲ့ ခရီးသည္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးေတြနဲ႔ စကားေတြ မ်ားေနၾကျပန္ပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္ညစ္ေနလည္း ဘာမွမထူးဘူးဆိုၿပီး၊ သိပ္မဆန္းတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ဖတ္ေနရတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။<br> <br>(၁၁)<br>မိသားစုေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရတဲ့ အရသာဟာ ဘာနဲ႔မွ ႏိႈင္းယွဥ္လို႔မရေအာင္ ေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္။ အေဖ့မ်က္ႏွာ၊ အေမ့မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရတာနဲ႔တင္ မေနာပီတိ ဂြမ္းဆီထိ ျဖစ္ရပါတယ္။ အေဖတို႔၊ အေမတို႔ အရြယ္ရလာေတာ့ ႐ုပ္ေတြက်သြားတယ္။ ရင္ထဲမွာ အလိုလို၀မ္းနည္းသြားမိတယ္။ အေဖတို႔၊ အေမတို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမွာ စိုးတဲ့အတြက္ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ကို ၿမိဳသိပ္ထားလိုက္တယ္။ အင္းေပါ့ေလ… သူတို႔လည္း ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ပင္ပန္းခဲ့ၿပီးၿပီပဲ။ အဲဒီအရွိန္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္မွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္အတြက္ သူတို႔တာ၀န္ေတြ ေက်ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကသာ သူတို႔အေပၚမွာ တာ၀န္ေက်ႏုိင္ပါ့မလားလို႔ စိုးရိမ္ ပူပန္ေနမိတယ္။ မၾကားရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အေဖနဲ႔ အေမရဲ႕ ဇာတ္လမ္းပမာ နားဆင္စရာေတြကို ျပန္ၾကားရေတာ့ ျပန္ငယ္သြားသလုိ ခံစားရတယ္။ က်န္တာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေကာင္း၊ ၀မ္းသာစရာေကာင္းေကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အရက္မေသာက္ေတာ့တဲ့ အေဖ့ကို ေတြ႔ရတာတစ္ခုတည္းနဲ႔တင္ အရာအားလံုးကို ေမ့ပစ္လုိက္ႏုိင္တယ္။ အေဖ အရက္ျပတ္ေနတာ (၂) ႏွစ္ ေက်ာ္သြားၿပီတဲ့။ ေက်းဇူးပါအေဖ။<br> <br>(၁၂)<br>အစ္ကုိႀကီး ကိုနီရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ပန္းေလာင္ေျမျဖစ္တဲ့ ျမစ္သားၿမိဳ႕ကို ျပန္ေရာက္ျဖစ္တယ္။ အစကေတာ့ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕ကို သြားလည္မလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မေရာက္တာၾကာတဲ့ ေမြးရပ္ေျမကို သြားခ်င္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ျမစ္သားကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ျဖစ္တယ္။ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ပန္းေလာင္ျမစ္ကို ေရလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းၿပီး တည္ေဆာက္ထားတဲ့ စမာေရလႊဲဆည္ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီဆည္ ေဆာက္တုန္းကေတာ့ ဆည္ေရေသာက္ လယ္ေတြအတြက္ ၀မ္းသာခဲ့ရတယ္။ ပန္းေလာင္ေရေသာက္ၿပီး ရွင္သန္ႀကီးထြား ရင့္မွည့္ေနမယ့္ စပါးပင္ေတြ၊ သီးပင္စားပင္ေတြကို စိတ္ကူးၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။ အခုေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီအခ်ိန္က စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြ အားလံုးေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရတဲ့အျပင္ ဒီေနရာကို မလာခဲ့မိရင္ အေကာင္းသားဆိုတဲ့စိတ္ ျဖစ္သြားခဲ့မိတယ္။ ပန္းေလာင္ျမစ္ႀကီးကုိယ္စား ကၽြန္ေတာ္ကပဲ စကားေတြေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ လုပ္ရက္လုိက္ၾကတာကြာ။ ပန္းေလာင္ျမစ္ႀကီးကေတာ့ ပံုစံေတြေျပာင္းၿပီး အလွေတြပ်က္၊ ေသးႀကံဳလွီငယ္ၿပီး၊ အားျပတ္ေနတဲ့ လူမမာတစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ မခ်ိဘူး။ ပန္းေလာင္ျမစ္ကိုေတာင္ ဓာတ္ပံုမ႐ုိက္ခဲ့ဘူး။ ၾကည့္မိတုိင္း ခဏခဏ ရင္နာေနရမွာစိုးလို႔။ ႏွစ္ေတြအၾကာႀကီး ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အိမ္ေလးကို သြားၾကည့္ျဖစ္တယ္။ အရာအားလံုး ေျပာင္းလဲေနၿပီ။ မူလအေငြ႔အသက္ေတြ နည္းနည္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ၿခံစည္း႐ိုးကအစ အားလံုး ပံုစံအသစ္နဲ႔ အသားက်ေနပံုပါပဲ။ လမ္းေတြကေတာ့ အရင္ကလိုပဲ… ခ်ိဳင့္ထူဆဲ၊ ဗြက္ထဆဲ။ မူလတန္းေက်ာင္းကို သြားၾကည့္ျဖစ္ေပမယ့္ တံခါးေတြအားလံုး ေသာ့ခတ္ထားတယ္။ ေက်ာင္းေစာင့္လည္း ရွာမေတြ႔တာေၾကာင့္ ၀င္မၾကည့္ခဲ့ရဘူး။ အျပင္ကေနပဲ လွမ္းၾကည့္ျဖစ္တယ္။ သစ္သားေဆာင္ေတြအားလံုး အုတ္ေတြ၊ အဂၤေတေတြနဲ႔ ျဖစ္သြားတာေတြ႔ရတယ္။ ၀မ္းသာရပါတယ္။ မင္းကုန္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ၀င္ျဖစ္တယ္။ ဆရာေတာ္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ဆရာေတာ္က မွတ္မိတယ္။ အျခားေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ေမးရွာတယ္။ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္မွာလို႔ ေျပာရွာတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေႏြရာသီေရာက္တုိင္း ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း၊ ျမန္မာစာသင္တန္း၊ အဘိဓမၼာသင္တန္းေတြ တက္ခဲ့ရတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းဟာလည္း တခမ္းတနားႀကီး ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေက်ာင္း၀င္းအတြင္းမွာ ေစတီတစ္ဆူ တည္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ အထဲမွာ ပူေဇာ္ထားတာက မႏၲေလးမဟာမုနိပံုစံတူ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ပါ။ အလြန္သပၸါယ္ပါတယ္။ ဆြမ္းစားခ်ိန္ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ ဆရာေတာ္ကိုေတာင္ ႏႈတ္မဆက္ခဲ့ရဘဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ ပညာရင္ႏို႔ေသာက္စို႔ခဲ့တဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းကို အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု၀င္႐ုိက္ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ထားေတာ့ အထဲမ၀င္ျဖစ္ဘဲ အ၀င္ေပါက္ကေနပဲ ဓာတ္ပံု႐ုိက္ခဲ့တယ္။ လြမ္းစရာႀကီးပါပဲ။ ေတာေျမာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ျမစ္သားၿမိဳ႕အ၀င္ ဆိုင္းဘုတ္မွာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ မနက္အေစာႀကီး လမ္းထေလွ်ာက္တုိင္း ေရာက္ေအာင္ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေနရာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး။ အရင္တုန္းကအတုိင္းပဲ ေဘးနားမွာ ၾကာပန္းေတြေပါက္ေနတုန္းပဲ။<br> <br>(၁၃)<br>ရန္ကုန္ခရီးစဥ္အတြက္ေတာ့ ၾကည္ႏူးစရာအျပည့္ပါ။ အမွတ္ရစရာေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ အမွတ္ထင္ထင္ ခရီးစဥ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေတြ႔ခ်င္တဲ့လူေတြနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရတယ္။ ဆႏၵရွိေနတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ လက္ပ္ေတာ့တစ္လံုး ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားခဲ့ရတဲ့ လက္ရွိအလုပ္အကိုင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ၀မ္းသာစရာ သတင္းစကားကို ရန္ကုန္မွာပဲ ၾကားခြင့္ရခဲ့တယ္။ ေက်နပ္ဖို႔အေကာင္းဆံုးကေတာ့ လမ္းမေတာ္ ၁၃ လမ္း (ေအာက္) (ဦးဘဂ်မ္းလမ္း) မွာ ျပဳလုပ္တဲ့ ကာတြန္းပြဲေတာ္ကို သြားခြင့္ရခဲ့တာပါပဲ။ ကာတြန္းေတြ ခံစားရင္း၊ ရယ္ေမာရင္း၊ ဓာတ္ပံုေတြ႐ုိက္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္။<br> <br>(၁၄)<br>အေရးႀကီး အလုပ္ကိစၥတစ္ခု ေပၚလာတဲ့အတြက္ ရန္ကုန္ကေန စီစဥ္ထားတာထက္ တစ္ရက္ေစာၿပီး ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ညတြင္းခ်င္းႀကီး ခ်က္ခ်င္းေကာက္ျပန္ႏုိင္ဖို႔ ကားလက္မွတ္၀ယ္ရတာ၊ ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းရတာ၊ တည္းခိုတဲ့အိမ္ကေန အေ၀းေျပးကား၀င္းကို တကၠစီငွားရတာ၊ ကား၀င္းမွာ သူငယ္ခ်င္းကို ေတြ႔ေအာင္ရွာရတာ အားလံုးဟာ အမွတ္တရပါပဲ။<br> <br>(၁၅)<br>ဘာေတြ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ခရီးစဥ္ေတြနဲ႔ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ႀကံဳဆံုခဲ့ရတဲ့သူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္းပါဗ်ာ။ အထူးသျဖင့္ သူငယ္ခ်င္း ဂ်ိဳကာေက်ာ္၊ ညီငယ္ လူကေလး၊ အစ္ကုိႀကီး ကိုနီ နဲ႔ ယုေလးတို႔ မိသားစုေတြေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ သူတို႔ေတြအားလံုးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစေၾကာင္း……။<br> <div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၁၅ ရက္၊ အဂၤါေန႔။<br>နံနက္ ၀၂ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-9047828679792529410?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-17393558295412203072011-08-27T13:34:00.001+06:302012-01-08T11:48:55.672+06:30(၁)<br>ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ မေျပာမဆို ဘြားကနဲ ေပၚလာတဲ့အတြက္ မိတ္ေဆြေတြဆီက ေမးခြန္းေတြမ်ိဳးစံု ရရွိပါတယ္။ ဘယ္ေတြေရာက္ေနလဲ၊ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ၊ အဆင္ေျပရဲ႕လား စတဲ့ေမးခြန္းေတြနဲ႔ အစပ်ိဳးၿပီးသကာလ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သူတို႔ေမးခ်င္တဲ့ဆီကို ေရာက္သြားတာပါပဲ။ ဟုတ္ကဲ့... ေျဖပါ့မယ္ခင္ဗ်ား။<br> <br>(၂)<br>ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ စစ္ေတြမွာပဲ ရွိေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။ ဘာေတြလုပ္ေနလဲဆိုေတာ့ အစံုပါပဲလို႔ ေျဖရမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဘာလုပ္ေနပါတယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ေျဖလို႔မရတဲ့အတြက္ပါ။ အဆင္ေျပရဲ႕လားဆိုေတာ့ အားလံုးအဆင္ေျပေၾကာင္းပါ။ စာဖတ္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ရေအာင္ လုေနရတာရယ္၊ ခလုတ္ဖြင့္လုိက္တုိင္း မီးမလင္းေသးတာရယ္၊ စိတ္ကူးထဲမွာ ေျပာခ်င္တာ၊ ရွာခ်င္တာ၊ သိခ်င္တာ တစ္ခုခုေပၚလာတုိင္း အနီးအနားမွာ အင္တာနက္ အလြယ္တကူ သံုးလို႔ရတဲ့အေျခအေနမွာ မရွိတာရယ္ေတြကလြဲရင္ အဆင္ေျပတယ္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ က်န္းမာေရးလည္း ေကာင္းပါေၾကာင္းခင္ဗ်ား။ မိုးေတြအရမ္းမ်ားၿပီး ဗြက္ထေနတဲ့အတြက္ ေဘာလံုးမကန္ရေလေတာ့ နဂိုကတည္းက ထြက္ခ်င္ေနတဲ့ ဗိုက္ပူပူေလးက အခုေတာ့ ဗိုက္ပူပူႀကီး ျဖစ္ေနေၾကာင္းပါ။ ( သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဒါမွခန္႔တာကြလို႔ ေျမႇာက္ေပးၾကသည္။ ေျမႇာက္ေပးမွန္းသိေသာ္လည္း ပုထုဇဥ္ပီပီ လက္ဘက္ရည္တိုက္လုိက္ေၾကာင္းပါ။ ဤကား စကားခ်ပ္)<br> <br>(၃)<br>စာေတြဖတ္ျဖစ္သလားဆိုေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။ တစ္ပတ္တစ္ပတ္ ေန႔စဥ္ထုတ္ ဂ်ာနယ္မ်ားကို ဖတ္ခြင့္ရေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းရသည္မွာ မလြယ္ကူလွပါ။ ဂ်ာနယ္အေရာင္းဆုိင္ (၄)ဆုိင္ေလာက္သာ ႀကီးႀကီးမားမားရွိေသာ အရပ္ေဒသတြင္ မိမိဖတ္ခ်င္သည့္ဂ်ာနယ္ကို ဖတ္ခြင့္ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းရသည့္ ဒုကၡသည္ ေျပာျပလွ်င္ ရယ္စရာျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ တနလၤာေန႔ထြက္ေသာ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို အဂၤါေန႔တြင္ သြား၀ယ္လွ်င္ မရွိေတာ့ဘူးဟု ေျဖပါလိမ့္မည္။ ထို႔အတြက္ တနလၤာေန႔တြင္ ၀ီရိယထားၿပီး သြား၀ယ္ျပန္ေတာ့လည္း မေရာက္ေသးဘူး၊ မနက္ျဖန္မွေရာက္မယ္ဟု ႀကံဳရတတ္ျပန္ပါသည္။ မနက္ျဖန္သြားျပန္ေတာ့လည္း မိုးရြာေနသည့္အတြက္ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ေတြ မရွိသျဖင့္ ဒီအပတ္ မပို႔ေတာ့ဘူးဟု လုပ္ျပန္တတ္ပါသည္။ ဂ်ာနယ္အေရာင္းဆုိင္က လမ္းထိပ္တြင္ရွိတာ၊ အိမ္ေဘးမွာတင္ ရွိတာဆိုလွ်င္ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ေနသည့္ေနရာမွ အဆိုပါဂ်ာနယ္ဆုိင္မ်ားရွိရာ စစ္ေတြၿမိဳ႕ထဲသို႔ေရာက္ရန္ မိနစ္ ၄၀ ခန္႔ ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ သြားရပါသည္။ အသြားအျပန္ ဓာတ္ဆီတစ္ပုလင္း ကုန္သည္ဆိုလွ်င္ပင္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္အတြက္ ဆင္ဖိုးထက္ ခၽြန္းဖိုးႀကီး ျဖစ္ရပါေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၀ဋ္ႀကီးသူပီပီ မဖတ္ရျပန္လွ်င္လည္း မေနႏိုင္သည့္အတြက္ ရေအာင္ရွာရ၊ ၀ယ္ရ၊ ဖတ္ရတာပါပဲခင္ဗ်ား။<br> <br>(၄)<br>အခုလက္ရွိ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနေတြကို ဘယ္လိုျမင္သလဲဗ်ဟု ေမးလာၾကသူေတြကလည္း အမ်ားသား။ ထူးေတာ့မထူးဆန္းပါေပ။ ျပည္သူအမ်ားစု စိတ္၀င္စားေနသည့္ အခ်ိန္ေပကိုး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျဖစရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ မေျဖခ်င္ေသးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ အဆိုပါေမးခြန္း ေမးလာသူတိုင္းကို ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္တြင္ တင္ေပးခဲ့ဖူးေသာ ဆရာေမာင္စူးစမ္း၏ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ျပန္လည္ဖတ္႐ႈေစလိုေၾကာင္း ေျပာၾကားလိုပါသည္။<br> <br>(၅)<br>လက္ရွိအစိုးရ၏ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ေနမႈမ်ားကို အသိအမွတ္ျပဳ ႀကိဳဆိုပါသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လည္း ထားပါသည္။ တစ္ႏွစ္မျပည့္ေသးသည့္ ကာလတိုေလးအတြင္းတြင္ လက္ရွိအစိုးရအေပၚ အခ်ိဳ႕ေသာ ေ၀ဖန္ေနမႈမ်ားမွာ စိတ္ပ်က္စရာျဖစ္ပါသည္။ လက္ရွိအစိုးရသည္ သိၾကားမင္းဦးေဆာင္သည့္ အစိုးရမဟုတ္ပါ။ လူသားတစ္ဦးျဖစ္သည့္ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ ေခါင္းေဆာင္သည့္ အစိုးရသာ ျဖစ္ပါသည္။ နတ္တို႔ဖန္ဆင္းသည့္အလား အစစအရာရာ ဥံဳဖြဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္သင့္ပါေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က အႀကံျပဳလိုပါသည္။<br> <br>(၆)<br>လက္ရွိအစိုးရက မူ၀ါဒေတြ၊ စနစ္ေတြ ေျပာင္းလဲဖို႔ လုပ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ လူတန္းစားအသီးသီးတို႔က အဆင္သင့္မျဖစ္ေသး။ ေနရာတုိင္းတြင္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိေနဆဲ။ မေဖ်ာက္ႏုိင္ေသးသည့္ အက်င့္ေဟာင္းေတြ ရွိေနဆဲဲျဖစ္သည္။ စာေရးက စာေရးအေလ်ာက္၊ ၀န္ထမ္းက ၀န္ထမ္းအေလ်ာက္၊ ကားေမာင္းသူက ကားေမာင္းသူအေလ်ာက္၊ စပယ္ယာက စပယ္ယာအေလ်ာက္၊ ေစ်းေရာင္းသူက ေစ်းေရာင္းသူအေလ်ာက္၊ စီးပြားေရးသမားက စီးပြားေရးသမားအေလ်ာက္၊ ေက်ာင္းဆရာက ေက်ာင္းဆရာအေလ်ာက္ စသျဖင့္ မိမိႏွင့္သက္ဆုိင္သည့္ ေနရာမ်ားတြင္ အ႐ိုးစြဲေနသည့္ အက်င့္ေဟာင္းမ်ား၊ အက်င့္ဆိုးမ်ားကို ျပဳျပင္ၿပီး ေခတ္စနစ္ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြသည့္ အက်င့္ေကာင္းမ်ား ေမြးျမဴၾကဖို႔ လိုေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔မွသာ တစ္ႏုိင္ငံလံုး တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အစိုးရပဲ ေကာင္းၿပီး က်န္သည့္လူမ်ား မေကာင္းလွ်င္ေရာ.... မည္သို႔ရွိႏုိင္သည္ကို မွန္းဆၾကေစလိုပါသည္။<br> <br>(၇)<br>အခုမ်ားေတာ့ ေတာ္ပါေသးၿပီ။ ေနာက္မ်ားမွ ဆက္ေရးပါဦးမည္ခင္ဗ်ား။ ကမၻာ့ရြာႀကီးထဲတြင္ ဟိုသြားဒီသြား ေလွ်ာက္သြားခြင့္ ျပဳၾကပါဦးခင္ဗ်ား။<br><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၇ ရက္၊ စေနေန႔။<br> ေန႔လည္ ၁ နာရီ ၄၂ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-1739355829541220307?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-33642588009514660042011-08-24T16:45:00.001+06:302012-01-08T11:47:16.699+06:30(၁)<br>ျမန္မာ့ေသြးမိတ္ေဆြမ်ား က်န္းခံ့သာလို႔ မာပါစခင္ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ တစ္ေက်ာ့ျပန္ ေပၚလာရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။ သရဲေျခာက္တာ မဟုတ္ရပါ။ အမွန္တကယ္ ကိုဉာဏ္အစစ္အမွန္ ျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်။ အားလံုးပဲ စိတ္ရႊင္လန္းစြာျဖင့္ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ရေၾကာင္းပါ။<br> <br>(၂)<br>ဒီေန႔ေတာ့ ကမၻာ့ရြာႀကီးထဲကို အလည္တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္ရေၾကာင္းပါ။ အမယ္ေလး... ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ျဖင့္ မ်က္စိေတြလည္ၿပီး မနည္းကို သြားလာေနရေၾကာင္းပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္မေရာက္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ ကမၻာ့ရြာႀကီး ေျပာင္းလဲေနလိုက္ပံုမ်ားျဖင့္ ေျပာကိုမေျပာခ်င္ေတာ့ေပါင္ဗ်ာ။ ေတာသားၿမိဳ႕ေရာက္ ဆိုတဲ့စကားအတိုင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုဉာဏ္ရြာေရာက္ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။ ဟိုဟာေတြကလည္း အထူးအဆန္းေတြျဖစ္၊ ဒီဟာေတြကလည္း အထူးအဆန္းေတြျဖစ္နဲ႔ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ဟိုဟာေလးလည္း ၀င္ၾကည့္ခ်င္၊ ဒီဟာေလးလည္း ၀င္ၾကည့္ခ်င္နဲ႔ ငယ္ငယ္ကသာဆိုရင္ ေဘးမွာရွိေနတဲ့ အေဖ၊ အေမေတြက ေခါင္းကို ေဒါက္ကနဲ ေခါက္ၾကမွာ အေသအခ်ာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာပဲေျပာေျပာ အခုေတာ့ ကမၻာ့ရြာႀကီးထဲကို အလည္ေရာက္ေနရတာကို ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေနေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်။<br> <br>(၃)<br>ကမၻာ့ရြာထဲေရာက္တာနဲ႔ ပထမဆံုး စဖြင့္မိတာက ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ စီေဘာက္မွာ ေရးထားတာေလးေတြကို လုိက္ဖတ္ၿပီး ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ရပါဘိဗ်ာ။ ေရးထားတဲ့သူေတြေရာ၊ မေရးျဖစ္ေသာ္လည္း အဲဒီစာေတြကို လာဖတ္တဲ့လူေတြကိုေရာ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ေပ်ာ္ရႊင္ရသလို ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးပါသဗ်ာ။<br> <br>(၄)<br>ကြန္းမန္႔ေတြကိုလည္း ဖတ္ရပါ့ခင္ဗ်ာ။ ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးပါ။ အမ်ားႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ပံုမွန္ဖတ္ေနတဲ့လူေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာရပါတယ္။ တကယ့္ကို ၀မ္းသာရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။<br><br>(၅)<br>ျမန္မာ့ေသြးမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ ပို႔စ္အသစ္မ်ား တင္ေပးႏိုင္ရန္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ႀကိဳးစားလ်က္ရွိပါေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္းနဲ႔ ျပန္လည္ႏႈတ္ခြန္းဆက္သလုိက္ရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။<br> <br><div style="text-align: center;"><font size="6"><b>မဂၤလာပါ</b></font><br></div><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၂၄ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔။<br>ညေန ၄ နာရီ ၅၇ မိနစ္။<br> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-3364258800951466004?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-13640942375865561822011-05-09T16:20:00.001+06:302012-01-08T11:48:55.673+06:30အင္တာနက္သံုးဖို႔ အဆင္မေျပတဲ႔အတြက္ ဘေလာ႔(ဂ္)မွာ ပို႔(စ္)ေတြတင္တာ က်ဲသြားတာကို ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ ေတာင္းပန္ပါရေစ။ တင္ေပးစရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေပမယ္႔ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါ ဆိုသလိုျဖစ္ေနေတာ႔ အေတြးထဲမွာပဲ တင္ေပးေနျဖစ္တဲ႔ ပို႔(စ္)ေတြက အေျမာက္အျမားပါပဲ။ အလ်ဥ္းသင္႔သလို တင္ေပးသြားဖို႔ စိတ္ကူးထားေၾကာင္းပါ။ မၾကာမီ...... လာမည္...... ေမွ်ာ္။<br> <div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ခုႏွစ္ ေမလ ၉ ရက္၊ တနလၤာေန႔။<br>ညေန ၄ နာရီ ၂၀ မိနစ္တြင္ျပီး၏။<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-1364094237586556182?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-63364864210317997122011-04-12T14:20:00.001+06:302012-01-08T11:48:55.675+06:30ျမန္မာ့႐ိုးရာႏွစ္သစ္ကူး အတာသႀကၤန္ပြဲေတာ္တြင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာဆင္ႏႊဲႏုိင္ၾကပါေစေၾကာင္း၊<br>ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး အခါသမယတြင္ ေကာင္းျခင္းမဂၤလာမ်ားျဖင့္ ျပည့္၀ၾကပါေစေၾကာင္း၊<br>ႏွစ္ေဟာင္းမ်ား အညစ္အေၾကးမ်ားကို ေရသြန္းေလာင္း၍ ေဆးေၾကာသကဲ့သို႔ မိမိတို႔၏ မေကာင္းေသာအက်င့္စ႐ိုက္မ်ား၊ မေကာင္းေသာ စိတ္ဓာတ္မ်ားကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏုိင္ၾက၍ ေလာကအက်ိဳး၊ လူသားအက်ိဳးကို သယ္ပိုးထမ္းေဆာင္ႏုိင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစေၾကာင္း၊<br> ေအးခ်မ္းသာယာေသာ ႏွစ္သစ္ကူးအခါသမယတြင္ ျမန္မာ့ေသြးမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး စိတ္၀မ္းႏွလံုးရႊင္ၿပံဳးစြာျဖင့္ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းအပ္ပါသည္။<br><div style="text-align: right;">ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>ျမန္မာ့ေသြးအဖြဲ႔<br> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-6336486421031799712?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-45479521144811888932011-04-12T14:05:00.000+06:302012-01-08T11:56:10.642+06:30<ul><li>စကၠန္႔ေတြက မိနစ္၊ မိနစ္ေတြက နာရီ၊ နာရီေတြက ရက္၊ ရက္ေတြက လ၊ လေတြက ႏွစ္၊ ႏွစ္ေတြက အခ်ိန္ေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေနၾကတယ္။</li><li>ကေလးက လူငယ္၊ လူငယ္က လူလတ္၊ လူလတ္က လူႀကီး၊ လူႀကီးက ေျမႀကီးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေနၾကတယ္။</li><li>ေႏြက မိုး၊ မိုးက ေဆာင္း၊ ေဆာင္းက ေႏြ၊ ရာသီအလီလီ ေျပာင္းလဲေနၾကတယ္။</li> <li>ဖူးရာက ငံု၊ ငံုရာက ပြင့္၊ ပြင့္ရာက အာ၊ အာရာက ေႂကြ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲေနၾကတယ္။</li><li>ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ သဘာ၀တရားတစ္ခု။ ဘယ္သူကမွ လုပ္စရာမလိုဘူး၊ ဘယ္သူကမွ ခုိင္းစရာမလိုဘူး။</li><li>သိပ္အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာပဲ၊ တခ်ိဳ႕လူေတြက အေျပာင္းအလဲကို ဖန္တီးရမယ္တဲ့၊ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမယ္တဲ့။</li> <li>ရယ္ခ်င္မိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မရယ္မိဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ရယ္ၿပီးရင္ မဲ့၊ မဲ့ၿပီးရင္ ငို၊ ငိုၿပီးရင္ ၿပံဳး ေျပာင္းလဲၾကရဦးမွာကိုး။</li><li>ဒီမယ္မိတ္ေဆြ.... အေျပာင္းအလဲဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ခဏခဏ မေျပာစမ္းပါနဲ႔။ ေနာင္ဆိုရင္ အဲဒီစကားလံုးကိုေတာင္ အျခားစကားလံုးတစ္ခုနဲ႔ ေျပာင္းလဲခ်င္ ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တယ္ဗ်။</li> <li>အေျပာင္းအလဲဆိုတာ သဘာ၀တရားပဲ။ အဲဒါ အမွန္တရား။ (တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ကုိယ္လိုခ်င္သလို လုပ္ယူပါမွ လိုခ်င္တဲ့အတုိင္း ရတယ္ဗ်လို႔ ေျပာမယ့္လူေတြကိုလည္း မျငင္းလိုေၾကာင္းပါ။)<br></li><li>အခုဒီစာကို ေရးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္၊ ဖတ္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားေတာင္ တစ္ေန႔မွာ ေျမႀကီးထဲမွာ ေျမေဆြးအျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေလထဲမွာ အေငြ႔အျဖစ္၊ ျပာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲရဦးမွာ မဟုတ္လား။</li> <li>ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အေျပာင္းအလဲေတြအေၾကာင္း လာမေမးပါနဲ႔၊ လာမေျပာပါနဲ႔။ ကုိယ္တုိင္ေျပာင္းလဲေနတာကိုေတာင္ သတိမထားမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က အျခားအရာေတြကို ဘာသိမွာမို႔လဲဗ်ာ။</li></ul><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br> ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၁၂ ရက္၊ အဂၤါေန႔။<br>ေန႔လည္ ၁ နာရီ ၂၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-4547952114481188893?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-85277049146558838922011-03-23T19:06:00.000+06:302011-03-23T19:17:49.101+06:30<b>အေတြးစာသား (၁)</b><br>ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ပိုက္ဆံေတြအခ်င္းခ်င္း ႀကိဳက္ၾက၊ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၾက၊ မဂၤလာေဆာင္ၾကၿပီး ပိုက္ဆံေလးေတြ ထပ္ေမြးၿပီးတိုးပြားလာရင္ အရမ္းေကာင္းမွာပဲေနာ္။ :D<br><br><b>အေတြးစာသား (၂)</b><br>မိုးမိုးက ေျပာတယ္.... ငါမွားလား... မင္းမွန္လား... တဲ့။<br> လင္းလင္းက ေျပာတယ္.... ငါ့ဘက္ကမွားတာပါ... တဲ့။<br>ဂ်ီလတ္ကလည္း ေျပာေသး... ႏွစ္ေယာက္စလံုး မွားခဲ့တယ္... တဲ့။<br>ေအာင္လကေတာ့.... ငါ့ဘက္က မွားတာပါ... တဲ့။<br>ကဲ... ငါကေရာ... ဘာေျပာရမလဲ???<br><br><b>အေတြးစာသား (၃)</b><br>ျမန္မာႏိုင္ငံမွ အိုင္တီပညာရွင္အေက်ာ္အေမာ္ ေဒါက္တာ မေတာက္တေခါက္က ျမန္မာမ်ားအတြက္ ဂ်ီေတာ့ခ္ႏွင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ႏွစ္မ်ိဳးတည္းသာ အသံုးျပဳႏုိင္သည့္ အင္တာနက္စနစ္တစ္မ်ိဳးကို တီထြင္ဖန္တီးေရးဆြဲထားေၾကာင္း သတင္းရရွိပါသည္။ ထို႔အျပင္ နာမည္ႀကီး ျမန္မာအင္တာနက္ WebPageမ်ားျဖစ္သည့္ Access Denied, Network Error, Connection time out စသည့္ ၀က္ဘ္ေပ့ခ်္မ်ားတြင္ ေၾကာ္ျငာမ်ား ထည့္သြင္းႏုိင္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။<br> <br><b>အေတြးစာသား (၄)</b><br>ၾကက္ဖေသသြားတယ္ဆုိလို႔ သြားၾကည့္တာ စိတ္ေတာင္မေကာင္းဘူး။ သနားစရာေလး။ လည္ပင္းေလးဆန္႔ၿပီး တစ္ကိုယ္လံုး အေမႊးတစ္ပင္မွမက်န္ေအာင္ အႏႈတ္ခံထားရေသးတယ္။ ၾကက္သားသည္ဆီမွာ ေျပာပါတယ္။<br><br><b>အေတြးစာသား (၅)</b><br> အင္တာနက္ေခတ္ႀကီးမွာ ကမၻာႀကီးဟာ ရြာႀကီးတစ္ရြာတဲ့။ ခက္တာက အဲဒီရြာႀကီးကို သြားၾကည့္မယ္လုပ္တုိင္း ငါတို႔ကြန္နက္ရွင္းေၾကာင့္ ရြာေပါက္ကေန ခဏခဏ လွည့္ျပန္ခဲ့ရတယ္။<br><br><b>အေတြးစာသား (၆)</b><br>ရဲ႕႐ူးအတယ္ရဖတ္စေနကေနာက္။ :D<br><br> <b>အေတြးစာသား (၇)</b><br>ျမန္မာဆန္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို မေန႔က ေတြ႔လုိက္တယ္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္က ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရာက္လာတယ္။ ခပ္တိုးတိုးညည္းမိတယ္။ ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ ႐ိုး႐ိုးေလးသာ ၀တ္ခဲ့ပါကြယ္... ေအးျမလို႔။<br>ေဟာ... သနပ္ခါးေလးေတြနဲ႔ ကပိုက႐ိုလွေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို ေတြ႔မိေတာ့လည္း အာဇာနည္ရဲ႕ အၿမဲလိုပင္... သနပ္ခါးေလး ပါးပါးညီညီလိမ္းက်ံကာ... ကို ဆိုလိုက္မိတယ္။<br> မေန႔က မင္းကို အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႔လိုက္ေတာ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ညည္းမိျပန္ေရာ...။ <font size="4"><b>Who let the dog out?</b></font> :P<br><br><b>* * * * * * * * *</b><br>ဖတ္မိသမွ် ဂ်ီေတာ့ခ္အေတြးစာသားေလးေတြထဲက သေဘာက်မိတာေလးေတြကို ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕စာသားေလးေတြကို အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ စာလံုးေပါင္းေလးေတြ ေျပာင္းထားတာကိုေတာ့ နားလည္ေပးၾကမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစဟု....။<br> <div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၂၃ ရက္၊ ဗုဒၵဟူးေန႔။<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-8527704914655883892?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-34595582447649453492011-03-22T18:22:00.001+06:302011-03-22T18:22:57.914+06:30(၁)<br>ေန႔စဥ္ထုတ္ ျမ၀တီေရာင္စံုသတင္းစာကို မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔မွစၿပီး ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိသြားမယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ပုဂၢလိကသတင္းစာမ်ားရဲ႕ ေရွ႕ေျပးလို႔ ယူဆပါတယ္။ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ၀မ္းပန္းတသာ ႀကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ပါေစ ျမ၀တီသတင္းစာ။<br> <br>(၂)<br>မၾကာမီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတသစ္ က်မ္းက်ိန္မယ္လို႔ သတင္းေတြ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ထြက္ေပၚေနပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏုိင္ငံေရးကို စိတ္မ၀င္စားဘူးလို႔ ဆိုၾကသူေတြ ျဖစ္ပါေစ၊ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတသစ္ က်မ္းက်ိန္မွာကိုေတာ့ စိတ္၀င္စားၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းေတြ က်င္းပေနၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ဥပေဒျပဳေရးအာဏာအေနနဲ႔ ပီပီျပင္ျပင္ ႐ုပ္လံုးေပၚစ ျပဳလာၿပီျဖစ္ေပမယ့္ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာနဲ႔ တရားစီရင္ေရးအာဏာတို႔အတြက္ စိတ္၀င္စားေနၾကတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ သမၼတသစ္ က်မ္းက်ိန္ၿပီးတဲ့အခါ အခုလက္ရွိ ႏိုင္ငံေတာ္တာ၀န္ကို ယူထားၾကသူေတြက အစိုးရသစ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာေတြ လႊဲေျပာင္းေပးေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတသစ္၊ ဒုတိယသမၼတသစ္မ်ား၊ အစိုးရအဖြဲ႔သစ္တို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေရွ႕ခရီးလမ္းဟာ စိတ္၀င္စားစရာအတိပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကခက္မသံုးျဖာျဖစ္တဲ့ တရားစီရင္ေရး၊ ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာအရပ္ရပ္ကို ပါ၀င္ပံုေဖာ္ေနၾကသူမ်ားအားလံုး ႏိုင္ငံေတာ္အက်ိဳး၊ ျပည္သူလူထုအက်ိဳးကို အစဥ္ေရွ႕႐ႈၿပီး ေခတ္မီဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေသာ စည္းကမ္းျပည့္၀သည့္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္သစ္ဆီသို႔ ခ်ီတက္ၾကရာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသူ၊ ႏုိင္ငံသားအားလံုးကလည္း က်ရာေနရာမွ ပါ၀င္ထမ္းရြက္ႏုိင္ၾကပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလုိက္ရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။<br> <br>(၃)<br>ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းမွာ ကုိယ္စားလွယ္တစ္ဦးေမးျမန္းတဲ့ လက္ရွိအခ်ိန္အထိ လက္နက္စြဲကိုင္ၿပီး ဥပေဒျပင္ပမွာေရာက္ရွိေနတဲ့ လက္နက္ကိုင္ ေသာင္းက်န္းသူမ်ားအေရး၊ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား အေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဦးေက်ာ္ဆန္းက ျပန္လည္ေျဖရွင္းတင္ျပခဲ့တာကို သတင္းမွာ နားေထာင္ခဲ့ရပါတယ္။ အင္မတန္မွ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသလို အင္မတန္မွလည္း ေတြးစရာေကာင္းတဲ့ အေျဖျဖစ္ပါတယ္။ အဓိက,ကေတာ့ ဒုကၡသည္စခန္းအမည္ခံၿပီး လက္နက္ကိုင္ ေသာင္းက်န္းသူေတြရဲ႕ အဆက္အႏြယ္ေတြ အဓိကက်င္လည္လႈပ္ရွားေနတဲ့ ေဒသေတြဟာ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံရဲ႕ မမွန္ကန္တဲ့ အားေပးကူညီမႈေတြေၾကာင့္ (အိမ္နီးခ်င္းေကာင္း မပီသမႈေၾကာင့္) ယေန႔အထိ ရပ္တည္ေနႏုိင္ေသးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀န္ႀကီးက ေျဖရွင္းရာမွာ တစ္ခ်ိန္အခါ ဗကပေတြ ေခါင္းေထာင္ခဲ့စဥ္က ယခုေသာင္းက်န္သူေတြထက္ ပိုမိုအင္အားႀကီး ဆိုး၀ါးခဲ့ေပမယ့္ အိမ္နီးခ်င္း (တ႐ုတ္) ႏုိင္ငံရဲ႕ မိတ္ေဆြစစ္ပီသမႈေၾကာင့္ ဗကပေတြကို တြန္းလွန္ႏုိင္ခဲ့ပံုကိုလည္း ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေတြက ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသမွ် ျပန္ေရးျပတာပါ။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ဦးေက်ာ္ဆန္းရဲ႕ ရွင္းလင္းခ်က္ကို ရွာဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ၾကားသိရတဲ့ သတင္းေတြအရ ကိုယ္စားလွယ္ရဲ႕ ေမးခြန္းကို ဦးေက်ာ္ဆန္းက ေျဖၾကားၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ လႊတ္ေတာ္တက္ေရာက္တဲ့ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအားလံုးက သေဘာက် ေက်နပ္ခဲ့ၾကရတဲ့ အေျဖတစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ႏုိင္ငံတိုးတက္မႈကို အေႏွာင့္အယွက္တစ္ခုသဖြယ္ ျဖစ္ေနတဲ့ လက္နက္ကိုင္ပုန္ကန္မႈေတြ အျမန္ဆံုးခ်ဳပ္ၿငိမ္းၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပန္းမ်ား ပြင့္လန္းေ၀စည္ႏုိင္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေနရေၾကာင္းပါ။<br> <br>(၄)<br>ဂ်ပန္မွာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ႏ်ဴကလီးယားဓာတ္အားေပးစက္႐ံုေတြ ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာပဲ အက္ဆစ္မိုးေတြ ရြာမလိုလို ထြက္ေပၚခဲ့တဲ့ သတင္းေတြ အခုေတာ့ ၿပီးဆံုးသြားပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူမ်ိဳးေတြဟာ ထစ္ခနဲရွိရင္ သူမ်ားေျပာသမွ် ယံုတတ္ၾကတဲ့ အက်င့္ဆိုးႀကီးကို ေဖ်ာက္သင့္ေနၾကပါၿပီ။ ဘာမွန္းမသိ၊ ညာမွန္းမသိဘဲ ကိုယ့္ဖုန္းထဲကို ၀င္လာတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္မွန္သမွ်ကို ေဖာ္၀က္(ဒ္)လုပ္ေနၾကတာေတြ စဥ္းစားသင့္ၾကပါၿပီ။ ေကာလာဟလတစ္ခုဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ ဆိုး၀ါးသြားေစႏုိင္တယ္ဆိုတာကို သတိျပဳသင့္ၾကပါတယ္။ ကုိယ့္ေခါင္းနဲ႔ကုိယ္ ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ဘဲ သူမ်ားကေျပာတုိင္း ယံုတတ္ၾကတာ တံုးလြန္းရာက်ပါတယ္။ အရာတုိင္းမွာ ကုိယ္က မသိႏုိင္၊ မတတ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ လက္ခံပါတယ္။ ဒါဆိုရင္လည္း တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ပညာရွင္ေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြက ေျပာတဲ့အထိေတာ့ ေစာင့္သင့္ၾကပါတယ္။ ဘယ္သူေရးမွန္းလည္းမသိ၊ ဘယ္သူေျပာမွန္းလည္းမသိတဲ့ ဟုတ္ႏုိးႏိုးသတင္းေတြေၾကာင့္ တည္ၿငိမ္မႈေတြ ပ်က္ျပားသြားရရင္ မေကာင္းပါဘူး။ ဒီအက္ဆစ္မိုးကိစၥတစ္ခုတည္းကို ေျပာေနတာမဟုတ္ပါ။ ျဖစ္လာလတၱံ႔ေသာ ကိစၥမ်ားကို ႀကိဳတင္ရင္ေမာစြာျဖင့္ ေျပာမိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။<br> <br>စိတ္ႏွလံုးရႊင္ၿပံဳးႏုိင္ၾကပါေစဟု...<br><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၂ ရက္၊ အဂၤါေန႔။<br>ညေန ၆ နာရီ ၂၃ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-3459558244764945349?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-36041562208544130772011-03-22T17:44:00.000+06:302011-03-22T17:45:36.216+06:30<b>အရွက္ႀကီးတတ္ပံုက</b><br>၀င္ဒီက ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ခဲ့သည့္အေၾကာင္း ေယာက္်ားကို ေျပာျပသည္။<br>"ပင္လယ္ကမ္းေျခကို ခရီးထြက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ တာရွည္မခံလိုက္ဘူး"<br>ေယာက္်ားလုပ္သူက ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္သြားၿပီး "ဘာေတြျဖစ္ေသးလို႔လဲ"<br> ၀င္ဒီက "ကၽြန္မ ေရဆင္းကူးတာ ေရကူးရင္း ေအာက္ပုိင္းအ၀တ္ ကၽြတ္သြားတယ္"<br>ေယာက္်ားလုပ္သူက "ဘုရားေရ… ဒါျဖင့္ မင္းဘယ္လို ေျဖရွင္းလိုက္လဲ"<br>၀င္ဒီက "ကၽြန္မလို အရွက္ႀကီးတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘာလုပ္မယ္လို႔ ရွင္ထင္လဲ။ ရွက္လြန္းလို႔ မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးနဲ႔အုပ္ၿပီး ဘန္ဂလိုအထိ တစ္ခ်ိဳးတည္း ျပန္ေျပးလာခဲ့ရတာေပါ့။"<br> <br><b>သိၿပီးသား</b><br>အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ အိမ္ေမြးတိရစၧာန္ အေရာင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္ေရွ႕မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္စဥ္ ဆုိင္ေရွ႕ရွိ ၾကက္တူေရြးတစ္ေကာင္က<br>"ဟ… ေတာ္ေတာ္႐ုပ္ဆိုးတဲ့ မိန္းမပါလား" ဟု လွမ္းေအာ္သည္။<br>အမ်ိဳးသမီးက စိတ္တိုသြားၿပီး ဆုိင္ေရွ႕မွ ခပ္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္သြားသည္။ အိမ္အျပန္တြင္ ထိုဆုိင္ေရွ႕မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရျပန္ရာ ၾကက္တူေရြးက ထပ္မံ၍<br> "အလိုဗ်ာ… ေတာ္ေတာ္အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့ မိန္းမပဲ" ဟု ေအာ္ျပန္သည္။<br>ေနာက္တစ္ေန႔တြင္လည္း ဆိုင္ေရွ႕မွအျဖတ္ ၾကက္တူေရြးက ထပ္ေအာ္ရာ အမ်ိဳးသမီးက စတိုးဆုိင္ပုိင္ရွင္အား ၎၏ၾကက္တူေရြး ႐ိုင္းစိုင္းပံုကို ေျပာျပ၍ ေနာင္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မံေျပာဆိုပါက ဆုိင္ရွင္ကို တရားစြဲ၍ ၾကက္တူေရြးကိုလည္း သတ္ပစ္မည္ဟုေျပာရာ ဆုိင္ရွင္က ေနာက္မျဖစ္ေစရပါဟု ေတာင္းပန္သည္။<br> ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္တြင္ ထိုဆုိင္ေရွ႕မွ ျဖတ္ေသာအခါ -<br><b>ၾကက္တူေရြး </b>- ေဟး…. ဟိုအစ္မႀကီး။<br><i><b>အမ်ိဳးသမီး </b></i>- ဘာလဲ။<br><b>ၾကက္တူေရြး </b>- ဟဲ… ဟဲ… က်ဳပ္ ဘာေျပာမယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ား သိၿပီးသားပါ။<br><br><b>ဉာဏ္ႀကီးရွင္</b><br> လယ္သမားႀကီး ေဘာ့ပ္က ၿမိဳ႕တက္ရင္း ၂၄ ခုပါတဲ့ ဂ်စ္ေစာဘူး ၀ယ္လာပါတယ္။ ညတုိင္းနီးပါး ဂ်စ္ေစာေလးကို ဆက္လိုက္တာ ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာေတာ့ လံုး၀အၿပီးသတ္ ဆက္လိုက္ႏုိင္ပါတယ္။<br>ဒါနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္း ေဂ်ာ့ကို ႂကြားေတာ့တာပါပဲ။<br>"ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား ဆက္ႏုိင္တာပဲ။ ဒါနဲ႔ ဒါကို ဆက္ဖို႔ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ ယူလိုက္ရသလဲ" လို႔ ေဂ်ာ့ကေမးေတာ့<br> "ႏွစ္ပတ္ပဲ ၾကာတယ္ဗ်" လို႔ ေဘာ့ပ္က ေျပာပါတယ္။<br>"ေအးဗ်ာ က်ဳပ္ကေတာ့ ဒါမ်ိဳးဆက္တာ တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးဘူး။ ဒါနဲ႔ ႏွစ္ပတ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ျမန္လို႔လား" လို႔ ေဂ်ာ့က ထပ္ေမးေတာ့ ေဘာ့ပ္က ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔ ျပန္ေျဖတာက<br>"ဟ… ဒါ ေတာ္ေတာ္ျမန္တာေပါ့ဗ်။ ဘူူးခြံမွာ ေရးထားတာၾကည့္ပါလား။ ၂ ႏွစ္ကေန ၄ ႏွစ္အထိ တဲ့။"<br> <br><b>အျမန္ဆံုးပဲ</b><br>ေက်ာင္းသားသံုးေယာက္ မုန္႔စားလႊတ္ခ်ိန္တြင္ ကိုယ့္အေဖအေၾကာင္း အၿပိဳင္အဆုိင္ ႂကြားလံုးထုတ္ေနၾကသည္။<br><b>ပထမေက်ာင္းသား </b>- ငါ့အေဖက သိပ္အေျပးသန္တာ။ ျမားတစ္စင္းပစ္လိုက္တာနဲ႔ စေျပးတာ၊ ျမားထက္အရင္ ပန္း၀င္တယ္။<br> <b><i>ဒုတိယေက်ာင္းသား </i></b>- ဒါမ်ားကြာ၊ ငါ့အေဖဆို က်ည္ဆန္ထက္ေတာင္ ျမန္ေအာင္ ေျပးႏိုင္ေသးတယ္။<br><b>တတိယေက်ာင္းသား </b>- ဒါဆိုရင္ ငါ့အေဖကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မီမွာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔႐ံုးက ၄ နာရီ ဆင္းတယ္။ သူက အိမ္ကို ၃ နာရီ ၄၅ ဆို ျပန္ေရာက္ၿပီ။<br> <br><b>ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘယ္ရမလဲ</b><br>၀က္ေမြးေသာ လယ္သမားတစ္ေယာက္ထံ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး<br>"ခင္ဗ်ား၀က္ေတြကို ဘာေတြေကၽြးလဲ" ဟု စစ္ေမးသည္။<br>"ပဲဖတ္တို႔၊ ေျပာင္းဖူးတုိ႔ ေကၽြးပါတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ"<br>"က်ဳပ္က တိရစၧာန္အခြင့္အေရး ကာကြယ္ေရးအဖြဲ႔ကပဲ။ တိရစၧာန္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းေကၽြးပါ" ဟု ေျပာၿပီး ၀က္မ်ားကို အစာေကာင္းမြန္စြာ မေကၽြးမႈျဖင့္ လယ္သမား ဒဏ္႐ိုက္ခံရသည္။<br> ေနာက္ေလးငါးရက္ၾကာၿပီးေနာက္ လူတစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္လာၿပီး လယ္သမားအား "ခင္ဗ်ား ၀က္ေတြကို ဘာေတြေကၽြးလဲ" ဟု ေမးျပန္သည္။<br>ထိုအခါ လယ္သမားက "ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေကၽြးပါတယ္။ ပင္လယ္ငါးေတြ၊ ငါးဥေတြနဲ႔ ပုစြန္ေတြ ေကၽြးပါတယ္"<br> လာေရာက္စစ္ေဆးသူက "က်ဳပ္က ကမၻာ့စားနပ္ရိကၡာ အဖြဲ႔ကပဲ။ တခ်ိဳ႕လူေတြ စားစရာမရွိလို႔ ငတ္ျပတ္ေနခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားက ၀က္ေတြကို ဒီလိုေကၽြးေနတဲ့အတြက္ ဒဏ္ေၾကးေဆာင္ရမယ္" ဟုဆိုကာ ဒဏ္ေဆာင္လုိက္ရျပန္သည္။<br>ရက္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ စစ္ေဆးေရးအရာရွိတစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္လာျပန္ရာ "၀က္ေတြကို ဘာေတြေကၽြးလဲ" ဟု ေမးျပန္သည္။<br> ထိုအခါ လယ္သမားက အနည္းငယ္ တံု႔ဆုိင္းေနၿပီးမွ "ကၽြန္ေတာ္ ၀က္ေတြကို ငါးေဒၚလာစီေပးၿပီး သူတို႔ႀကိဳက္တာ ၀ယ္စားခိုင္းပါတယ္" ဟု ေျပာလုိက္ေလသည္။<br><br><b>ဉာဏ္ေျပးတဲ့ ေက်ာင္းသား</b><br>ဖုိင္နယ္ေက်ာင္းသား ၀ီလ်ံတစ္ေယာက္ စာေမးပြဲမွာ "မွား" "မွန္" ေမးခြန္းေျဖဖို႔ အက်ပ္႐ို္က္ေနရွာတယ္။ ငါးမိနစ္ေလာက္ ခက္ခက္ခဲခဲ စဥ္းစားၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႔ရဲ႕ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ အေႂကြေစ့တစ္ေစ့ကို ယူလိုက္ၿပီး စေျဖပါေလေရာ။ ေခါင္းဆိုရင္ "မွန္"၊ ပန္းဆိုရင္ "မွား" လို႔ အေျဖစာရြက္ေပၚမွာ သူက အရင္မွတ္လိုက္ေသးတယ္။<br> တစ္ခန္းလံုး ေခၽြးျပန္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူကေတာ့ နာရီ၀က္အတြင္း အားလံုး ေျဖၿပီးသြားပါေလေရာ။ ေျဖဆိုခ်ိန္ကုန္ခါနီးမွာ ေခၽြးတရႊဲရႊဲနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္၊ အေႂကြေစ့ လွည့္လိုက္လုပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို အခန္းေစာင့္ဆရာမက "ဟဲ့… ဘာေတြ လုပ္ေနတာလဲ" လို႔ တအံ့တၾသနဲ႔ ေမးလိုက္တယ္။ အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့ၾကားက ၀ီလ်ံ ျပန္ေျဖလိုက္တာကေတာ့ "ကၽြန္ေတာ္က နာရီ၀က္အတြင္း အကုန္ေျဖၿပီးသားပါ ဆရာမရဲ႕။ အခု အေျဖျပန္တိုက္ေနတာပါ"<br> <br><div style="text-align: center;"><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>[ရယ္ရယ္ၿပံဳးၿပံဳး ဟာသမ်ား စာအုပ္မွ]</b></a></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-3604156220854413077?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-75263111063008329292011-03-15T17:49:00.001+06:302011-03-15T17:49:37.891+06:30(၁)<br>အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါဆိုတဲ့ စကားလံုးကို လူတုိင္းၾကားဖူးတယ္။ လူတုိင္းနီးနီးလည္း ေျပာဖူးၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ နားလည္တဲ့လူ၊ လိုက္နာတဲ့လူ အင္မတန္ရွားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ၿပီး ေအာင္ျမင္သြားတယ္ဆိုတဲ့လူဟာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ရေအာင္ နည္းပါးတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါကို နားမလည္ဘဲ ကိုယ္လုပ္တဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုဟာ ကုိယ့္အတြက္တင္ မဟုတ္ဘဲ အျခားသူေတြအတြက္ပါ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရတယ္ဆိုရင္ အဲဒီအလုပ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းမြန္တဲ့အလုပ္ျဖစ္ျဖစ္ စဥ္းစားစရာပဲလုိ႔ ျမင္မိပါတယ္။<br> <br>(၂)<br>အဆိုအမိန္႔တစ္ခုကို ဖတ္ဖူး၊ ၾကားပါတယ္။ ``သိတဲ့အရာေတြ မ်ားသေလာက္ နားလည္တာက်ေတာ့ နည္းလိုက္တာ´´ တဲ့။ သာမန္ေတြးရင္ ရယ္စရာျဖစ္ေပမယ့္ ေတြးဆဆင္ျခင္စရာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြမွာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ နပန္းလံုးၾကရပါတယ္။ ဟိုဟာလည္း သိခ်င္ရတာပဲ၊ ဒီဟာလည္း သိခ်င္လုိက္တာပဲ။ အဲဒီလို သိခ်င္တာေတြ အားလံုးကို ဗဟုသုတဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ထည့္တတ္ၾကပါတယ္။ ဗဟုသုတေတြ မ်ားေျမာင္တာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဗဟုသုတေတြကို ဘယ္လိုအသံုးခ်ရမလဲဆိုတာ မသိတာကေတာ့ ဆိုး၀ါးပါေပ့။ ဟိုဟာသိလည္း သူမ်ားကို ေျပာလုိက္တာပဲ၊ ဒီဟာသိလည္း သူမ်ားကို ေျပာလုိက္တာပဲ။ ကိုယ္တုိင္ အဲဒီအရာကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္သလားဆိုေတာ့ ဘာမွကို နားမလည္တာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ တစ္လက္စတည္း ေနာက္ထပ္ အဆိုအမိန္႔တစ္ခုကို သတိရလိုက္မိပါရဲ႕။ ``ေခါင္းထဲမွာ ဗဟုသုတေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ ကုိယ္ပိုင္အေတြးအတြက္ေတာင္ ေနရာမရွိဘူး´´ တဲ့။ စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏိုင္ၾကပါေစ။<br> <br>(၃)<br>ေအးခ်မ္းမႈကို လိုခ်င္ၾကတယ္လို႔ လူတုိင္းေျပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေအးခ်မ္းမႈဟာ ကုိယ့္ရဲ႕ စိတ္ကေလးမွာပဲ တည္ေနတယ္ဆိုတာကို နားလည္သူ နည္းပါတယ္။ သူမ်ားေတြအစား စိတ္ပူပန္ေနမယ့္အစား ကုိယ့္စိတ္ေလးကုိယ္ ေအးခ်မ္းေအာင္ အရင္ဆံုး ေနၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ေလး ေအးခ်မ္းတဲ့အခါ အျခားအရာေတြဟာလည္း ေအးခ်မ္းလာပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္တုိင္က စိတ္ေအးခ်မ္းသာမႈကို မရရွိ၊ မခံစားရပါဘဲ သူမ်ားေတြအတြက္ ပူပန္ေနရတာနဲ႔တင္ကို ေအးခ်မ္းမႈက ေပ်ာက္ဆံုးလွပါၿပီ။ လူတုိင္း ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ။<br> <br>(၄)<br>စိတ္ညစ္ရင္ ဘာလုပ္သလဲလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ အေျဖအမ်ိဳးမ်ိဳး ရပါတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က သီခ်င္းေအာ္ဆိုတယ္၊ တခ်ိဳ႕က ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္တယ္တဲ့။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အိပ္လိုက္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ တရားစာအုပ္တစ္အုပ္ ဖတ္လိုက္တယ္တဲ့။ အေျဖအမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ တစ္ခု သတိထားမိတာက အားလံုးရဲ႕ တူညီတဲ့အေျဖကေတာ့ သူတို႔ စိတ္ညစ္တဲ့အခါ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြကေန ခဏေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ကင္းကြာေအာင္ ေနျခင္းပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ အေျပာင္းအလဲဆိုတာဟာ လူေတြအတြက္ စိတ္ညစ္ေျပေဆးမ်ားလားလို႔ မ၀ံ့မရဲ ေတြးေနမိေၾကာင္းပါ။<br> <br>ျမန္မာ့ေသြးမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး ႏွလံုးစိတ္၀မ္း ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစဟု.....။<br><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၁၅ ရက္၊ အဂၤါေန႔။<br>ညေန ၅ နာရီ ၅၀ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<br> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-7526311106300832929?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-91738387054406575402011-03-12T16:50:00.001+06:302011-03-12T16:50:39.906+06:30<b>အေပ်ာ္ဖတ္စာေပကို ျပည့္တန္ဆာလိုပဲ သေဘာထားၾကတယ္။ ႐ႈတ္ခ်ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မကင္းႏုိင္ၾကဘူး။</b><br><div style="text-align: right;">အီဂ်ီေကာ့စကီး<br>၁၈၇၃ - ၁၉၄၄<br>ပိုလန္စာေရးဆရာ<br></div><br><b>ထုတ္ေ၀သူဟာ အက်ိဳးအျမတ္ရွိမလား ဆိုတာကိုပဲ စဥ္းစားတယ္။ ခင္ဗ်ားေရးတာ ေကာင္းတယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားဟာ ေယာက္်ားလား၊ မိန္းမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆင္လားဆုိတာ သူ လံုး၀ စိတ္မ၀င္စားဘူး။</b><br> <div style="text-align: right;">မာဂရက္ အတ္၀ုဒ္<br>+ ၁၉၃၉<br>ကေနဒါ စာေရးဆရာမ<br></div><br><b>သေရာ္စာဆိုတာ အနားမွာ ဘာမွမရွိရင္ အထိေရာက္ဆံုး လက္နက္ပါပဲ။</b><br><div style="text-align: right;">႐ူးဒီး<br>ယူကရိန္းစာေရးဆရာ<br></div> <br><b>အံ့မခန္း တိုးတက္လာလိုက္တာ။ စာမတတ္တဲ့လူေတာင္ အယ္ဒီတာ ျဖစ္လာေနၾကပါလား။</b><br><div style="text-align: right;">အက္စ္လက္စ္<br></div><br><b>ေ၀ဖန္ေရးသမားဆိုတာ ကိုယ္ထမင္းစားရဖို႔အတြက္ တျခားလူ ထမင္းစားခ်က္စိတ္ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္တဲ့လူ။</b><br> <div style="text-align: right;">အမည္မသိ<br></div><br>* * * * *<br>ေမာင္ေကာင္းထုိက္ (ႏွီးပေဒါ) ရဲ႕ ေထြလီကာလီ ထဲကပါ။ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစ။<br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-9173838705440657540?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-47561354067379278472011-03-12T16:41:00.001+06:302011-03-12T16:41:25.248+06:30ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေယာက္်ားမ်ားအတြက္ က်န္းမာေရးစံႏႈန္း (၁၀) ခ်က္ကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။<br><br>(၁)<br>အားမာန္ျပည့္ၿဖိဳးေနရမယ္။ ဆိုလိုတာက ေန႔စဥ္ လုပ္ငန္းမ်ားျပား တာ၀န္ႀကီးေလးတဲ့ လႈပ္ရွားမႈမ်ားနဲ႔ ေန႔စဥ္ေနထိုင္စားေသာက္မႈ တာ၀န္ေတြကို တက္တက္ႂကြႂကြ လုပ္ႏုိင္ရမယ္။ ၿပီးေတာ့ သိပ္ေမာပန္းတယ္၊ ပ်ာယာခတ္တယ္ဆိုတာမ်ိဳး မရွိရဘူး။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ၿပီးေျမာက္သြားတာမ်ိဳး ျဖစ္ရမယ္။<br> <br>(၂)<br>ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရမယ္။ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ အမူအရာမ်ိဳးနဲ႔ က်ေရာက္လာတဲ့ တာ၀န္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ခံယူရမယ္။ ျပႆနာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကီးႀကီးေသးေသး အျပစ္ဖို႔ျခင္း၊ အျပစ္ရွာျခင္း မရွိရဘူး။<br><br>(၃)<br> အနားယူတတ္ရမယ္။ ေကာင္းေကာင္း အိပ္ေပ်ာ္ရမယ္။<br><br>(၄)<br>႐ုတ္တရက္ ေရွာင္တခင္ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ အေျခအေနကို ေျပလည္ေအာင္ ျမန္ျမန္ထက္ထက္ ေျဖရွင္းေပးႏုိင္စြမ္း ရွိရမယ္။ ျပင္ပက ေျပာင္းလဲမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဆီေလ်ာ္မႈ ရွိေနရမယ္။<br><br> (၅)<br>သာမန္ အေအးမိတာလို ကူးစက္ေရာဂါ အေပါ့စားေတြကို ခုခံႏိုင္စြမ္း ရွိရမယ္။<br><br>(၆)<br>သင့္ျမတ္ေလ်ာ္ကန္တဲ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္မ်ိဳး ရွိရမယ္။ မပိန္လြန္း၊ မ၀လြန္း ျဖစ္ရမယ္။ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့အခါ ေခါင္း၊ ပခံုး၊ တင္ပါးတို႔ဟာ ညီၫြတ္မွ်တေနရမယ္။ (ဗိုက္ပူဖင္ေကာ့မ်ိဳး မဟုတ္)<br> <br>(၇)<br>မ်က္လံုးေတြက ေတာက္ပေနရမယ္။ တုန္႔ျပန္မႈ လ်င္ျမန္ရမယ္။ မ်က္စိမ်က္ႏွာေတြ နီရဲမေနရဘူး။<br><br>(၈)<br>သြားေတြ သန္႔စင္ေနရမယ္။ သြားေတြ က်ိဳးမသြားရဘူး။ သြားဖံုးအေရာင္ေတြ ပံုမွန္အေရာင္မ်ိဳး ရွိေနရမယ္။ သြားဖံုး ေသြးယုိတာမ်ိဳး ရွိမေနရဘူး။<br> <br>(၉)<br>ဆံပင္ေတြက ေတာက္ပေနရမယ္။ ေဘာက္မရွိေစရဘူး။<br><br>(၁၀)<br>ႂကြက္သားေတြ ရွိသင့္တဲ့ေနရာမွာ ရွိကိုရွိေနရမယ္။ အေရျပားေတြတင္းၿပီး ႐ုန္းျပန္အား (elasticity) ရွိရမယ္။<br><br>ေရွးေခတ္တုန္းကေတာ့ ေယာက္်ားတို႔ရဲ႕ အဌာရသ ပညာရပ္ (၁၈) မ်ိဳး ရွိခဲ့တာကို ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ အခုေခတ္သစ္မွာ ကမၻာ့က်န္းမာေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ထုတ္ေဖာ္ျပဌာန္းထားတဲ့ က်န္းမာေရးစံႏႈန္း (၁၀) ခ်က္က ဘာမလိုက္နာစရာ ရွိပါ့မလဲ။ (ဘာသာျပန္သူ)<br> <br><font size="4"><b>* * * * * *</b></font><br>ေမာင္ေမာင္လိႈင္ (အပ္စိုက္ကု) ၏ က်န္းက်န္းမာမာ အသက္ (၁၀၀) အမွတ္ (၃) မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။<br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-4756135406737927847?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-39057320516767685472011-03-08T17:04:00.000+06:302012-01-08T11:56:10.643+06:30ေျပာခ်င္တာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီပို႔စ္မွာ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ေျပာခြင့္ေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒါသေတြကို ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူေတြဆီ ကူးစက္သြားခဲ့ရင္လည္း ႀကိဳတင္ေတာင္းပန္လုိက္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတုိင္း အခုတေလာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ေဆာင္းပါး၊ စာအုပ္ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးအမည္ စံုလင္စြာနဲ႔ ထြက္ရွိေနပါတယ္။ ကာလတစ္ခုမွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခြင့္ မရခဲ့တာမို႔ အခုအခ်ိန္ အခါအခြင့္သင့္ခ်ိန္မွာ အံုလိုက္က်င္းလုိက္ ေရးၾက၊ ထုတ္ၾကတာ ျဖစ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အသက္ေပးၿပီး ေဆာင္ရြက္သြားတဲ့ ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ႀကီးရဲ႕ အေၾကာင္းကို မသိခ်င္တဲ့ျမန္မာ ဘယ္မွာရွိလိမ့္မတုန္းဗ်ာ။ အားလံုးသိတဲ့အတုိင္းပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းကလည္း ဖတ္လို႔မ၀၊ သိလို႔မကုန္ မဟုတ္လား။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးက အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ တင္ျပၾကတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး တမက္တေမာ ဖတ္ၾကရတာေလ။ ဒါေပမယ့္... ဒါေပမယ့္ဗ်ာ.....။<br> <br>သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနက် စကားလံုးအတုိင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ &quot;ငါတို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္လည္း အခုမွ တကယ့္ကို ေစ်းကြက္၀င္ ေရာင္းကုန္ႀကီး ျဖစ္ေနေတာ့တယ္ကြာ&quot; ဆိုသလိုပါပဲ။ ဂ်ာနယ္ေတြကလည္း ဆိုင္ဆုိင္ မဆုိင္ဆုိင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဓာတ္ပံု ထည့္ၾကတယ္။ (ႏုိင္ငံေရးဂ်ာနယ္၊ သတင္းဂ်ာနယ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဓာတ္ပံုထည့္တာမ်ိဳးက နားလည္လို႔ရတယ္။ မဆီမဆုိင္ ေပါ့ပ္တို႔၊ အတင္းအဖ်င္းတို႔၊ လမ္းေဘးမွာ လက္ကမ္းလုိက္ေ၀တဲ့ စာေစာင္တို႔၊ သူ႔ဟာသူ မဲဆြယ္တဲ့ကိစၥတို႔မွာ ဓာတ္ပံုႀကီးသံုးေနတာကေတာ့ ဘယ္လုိမွကို လက္မခံႏုိင္ပါ။ အက်ႌမွာ စတစ္ကာ ႐ိုက္ထားတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံု၊ လုပ္တဲ့အလုပ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းစဥ္နဲ႔ ျပဒါးတစ္လမ္း၊ သံတစ္လမ္း။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဓာတ္ပံုႀကီးေထာင္ၿပီး မဲဆြယ္ၾကတဲ့ ႏုိင္ငံေရးလုပ္စားေတြအေၾကာင္းကို သီးသန္႔ေရးဦးမယ္။) ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးေတြ ထည့္ၾကတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း စာအုပ္ေတြကလည္း ထုတ္လိုက္ၾကတာမွ ၀ယ္ဖတ္လို႔ကို မႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ထားပါေတာ့ဗ်ာ... ႏွစ္လ သံုးလေနမွ တစ္အုပ္ထြက္ရင္ေအာင္ ၀ယ္ဖတ္လို႔ အဆင္ေျပခ်င္ ေျပလိမ့္ဦးမယ္။ အခုေတာ့ စာအုပ္ဆုိင္မွာ အေၾကာင္းအရာ ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း စာအုပ္ေတြက မ်ားလွခ်ည္လားဗ်ာလို႔ ညည္းရေလာက္ေအာင္ကို ေပါခ်င္းေသာခ်င္း။ အဲဒီလိုေျပာေတာ့ တခ်ိဳ႕ကို ကုိဉာဏ္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးၾကမယ္၊ လက္သီးနဲ႔ ထိုးခ်င္ၾကလိမ့္မယ္။ မတတ္ႏုိင္ဘူးဗ်ာ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို အဲဒီေလာက္ႀကီး လုပ္စားၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္ မေက်နပ္တာ အမွန္ပါပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံသားေတြအေပၚ ရွိတယ္ဆိုတာကို လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့တာ၊ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့တာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ တုိင္းျပည္အက်ိဳးကို အသက္စြန္႔ၿပီး လုပ္သြားခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အဲေလာက္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဘာေျပာခ်င္တယ္ဆိုတာကို ေတြးယူလို႔ ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဓာတ္ပံုေတြကို အသံုးျပဳေနၾကသူေတြ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္တုိင္း ေရးေနသူေတြဟာ လြတ္လပ္ေရးဖခင္မို႔ ဂုဏ္ျပဳတဲ့စိတ္နဲ႔ ေရးေနၾကတာလား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေလးစားၾကည္ညိဳစိတ္နဲ႔ ေရးဖြဲ႔ၾကတာလား ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ေမးၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ မီဒီယာသမားေတြဟာ လွည့္ကြက္ေတြနဲ႔ စာဖတ္တဲ့လူေတြကို နားလွည့္ပါး႐ိုက္ လုပ္ေနတာ အေတာ္အခံရခက္ပါတယ္။ မသိတဲ့လူက စိတ္မတိုေပမယ့္ သိေနတဲ့အခါ စိတ္တိုရတယ္။<br> <br>ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေျပာရရင္ေတာ့ ေဖာ္ျပခြင့္မရတဲ့ ကာလေတြတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဓာတ္ပံု၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မိန္႔ခြန္းဆိုရင္ သိပ္ၿပီးေတာ့ လူေတြက စိတ္၀င္စားၾကတာပဲ။ အခုမ်ားေတာ့ ေျပာ...မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဂ်ာနယ္တုိင္းနီးနီးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဓာတ္ပံုပါတယ္။ အဲဒီဂ်ာနယ္ေတြကလည္း တြန္႔လိမ္ေၾကမြၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က ေခြးေျခေအာက္ကို က်လို႔က်၊ ထမင္းစားရင္သံုးတဲ့ စားပြဲခင္းျဖစ္လို႔ျဖစ္၊ အိမ္သာတက္ရင္းသံုးတဲ့ ခ်ီးကုန္းစကၠဴ ျဖစ္လို႔ျဖစ္နဲ႔ စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့ဗ်ာ။ အခုေနမ်ားေလ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တစ္ဆုိင္ထဲကို ၀င္သြား၊ ၿပီးရင္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ကုိင္ဖတ္၊ တစ္ဆက္တည္းပဲ ပါးစပ္ကေန အက်ယ္ႀကီးေအာ္ၾကည့္ပါလား၊ &quot;ဟာ... ဒီမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဓာတ္ပံု ပါလာတယ္&quot; လို႔။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဆိုရင္ေတာ့ အျခားလူေတြရဲ႕ တံု႔ျပန္မႈက တစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အခုဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲဆိုတာ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္သာ ေတြးၾကည့္ပါေတာ့။ မေတြးတတ္ရင္လည္း လက္ေတြ႔ စမ္းသပ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ကၽြန္ေတာ္ေျပာသလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဘယ္ေလာက္ ေစ်းေပါေနသလဲဆိုတာကို သိရပါလိမ့္မယ္။<br> <br>အဲဒီလိုေတြ ျဖစ္ေနတာကိုပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္းကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာလို႔ရၿပီ၊ ဖတ္လို႔ရၿပီ၊ ေရးလို႔ရၿပီ ဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူေနၾကဦးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုဉာဏ္ လြန္တာရွိက ၀ႏၵာမိပါလို႔ ေတာင္းပန္ရင္း အသာေလး ေဘးေရွာင္ေနပါရေစေတာ့။ အခုေတာ့ တလက္စတည္း ႀကံဳခဲ့သမွ် ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ေလးကို ဆက္ေျပာပါရေစဦး။<br> <br>ဒီလိုဗ် ဒီလို။ တစ္ရက္ကေပါ့ဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ္ကုိဉာဏ္ ထံုးစံအတုိင္း ဂ်ာနယ္၀ယ္ဖို႔သကာလ ဂ်ာနယ္ဆုိင္ကို သြားခဲ့ရတာေပါ့။ ဂ်ာနယ္ေရြးရင္း၊ ၀ယ္ရင္းနဲ႔ ခင္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြဆီကို မ်က္စိတစ္ခ်က္ ၾကည့္မိပါေရာ။ ေဟာ.. အဲဒီမွာ ဘာသြားေတြ႔သလဲဆိုေတာ့ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ မတ္လထုတ္ ႏြယ္နီမဂၢဇင္း ကိုပါ။ ေၾသာ္.. ကိုဉာဏ္ရယ္ ႏြယ္နီမဂၢဇင္းကို ေတြ႔တာမ်ား အထူးအဆန္း ေျပာေနရျပန္ၿပီလို႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔ခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္အသည္း၊ ကၽြန္ေတာ့္အာ႐ံုကို ဖမ္းစားလိုက္တာက မ်က္ႏွာဖံုးေပၚမွာ စာလံုးအနီနဲ႔ ထင္းထင္းႀကီးေရးထားတဲ့ စာလံုးေတြေၾကာင့္ပါခင္ဗ်။ ဘာလဲဆိုေတာ့ &quot;ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တကယ္႐ိုင္းသေလာ&quot; တဲ့။ ကဲ... စာလံုးေလးေတြက စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းေပဘူးလား။ အခ်ိဳ႕ေသာ စာဖတ္သူေတြအတြက္ ဒဂုန္တာရာရဲ႕ ႐ုပ္ပံုလႊာကို မဖတ္ဘူးရင္ အဲဒီစာလံုးေတြက ဆြဲေဆာင္ႏုိင္လိမ့္မယ္ မထင္ဘူးခင္ဗ်။ ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ ႐ုပ္ပံုလႊာထဲက &quot;ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အ႐ိုင္း&quot; ကို ဖတ္ထားဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ အတြက္ကေတာ့ ေတြးရၿပီေပါ့။ ေခါင္းစဥ္ကိုက စဥ္းစားစရာ ေတြးစရာေလ။ အျခားလူေတြေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကုိဉာဏ္ကေတာ့ တစ္ခါမွ အဲဒီလို ေတြးမွမေတြးဘူးတာကိုး။ ဟုတ္တယ္ေလ... ငါတို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ တကယ့္အ႐ိုင္းလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လူေတြက အ႐ိုင္းအစိုင္းလို႔ ထင္ေနၾကတာလား စသည္ျဖင့္ တစ္ခါမွ မေတြးမိဘူးပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ေလးစားၿပီးသား၊ ၾကည္ညိဳၿပီးသား။ အဲလိုပဲ ခံစားမိခဲ့တာကိုး။ ဘာမွ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း စဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲ အဲဒီမဂၢဇင္းကို ျမန္မာေငြ ၂၂၀၀ က်ပ္ ေပးၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ၀ယ္လာခဲ့မိပါတယ္။<br> <br>အခန္းကိုျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အ၀တ္အစား မလဲႏုိင္ေသးဘူး။ မဂၢဇင္းကို အရင္လွန္ဖတ္ရတယ္။ အေ၀းႀကီး မလွန္ရပါဘူးဗ်ာ။ မာတိကာၿပီးတာနဲ႔ စာမ်က္ႏွာ ၁ ကေန ၅ အထိ အဲဒီအေၾကာင္း ေရးထားတာပါပဲ။ ေရးတဲ့လူက ၿငိမ္းသစ္ တဲ့။ တစ္ခါမွကို မၾကားဖူးတဲ့ ကေလာင္နာမည္ ဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္က စာဖတ္နည္းတဲ့အတြက္ ကေလာင္စံု မသိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ မဟုတ္ပါဘူးေလ... ျဖစ္ေနတာ ျဖစ္မွာပါ။ ဟုတ္တယ္ေလ... ေတာ္႐ံုကေလာင္ဆုိရင္ ဒါမ်ိဳး အေၾကာင္းအရာကို ဘယ္ေရးရဲလိမ့္မလဲ။ လြယ္တာမွတ္လို႔။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တကယ္႐ုိင္းသေလာဆုိၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ၿပီး ေရးတယ္ဆိုတာ အခ်က္အလက္ ျပည့္ျပည့္စံုစံု၊ တင္ျပပံု ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေရးတတ္ခါမွ ေတာ္ကာက်မွာ မဟုတ္လား။ ကိုဉာဏ္တို႔ စာေတြဒီေလာက္ဖတ္ေနၿပီး ဒီကေလာင္ကို မသိတာကိုေတာ့ အေတာ္ေလး အ တာပဲလို႔ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ေတြးမိတယ္။ ထားပါေလ။ ဆက္ရေအာင္ပါ။<br> <br>ပထမဆံုးအပိုဒ္မွာ နိဒါန္းပ်ိဳးတဲ့ သံုးေလးေၾကာင္းက ဟုတ္သလိုလိုေတာ့ ရွိသားဗ်။ အမယ္ေလး... ပထမအပိုဒ္မွ မဆံုးေသးဘူး ေမာင္မင္းႀကီးသားက လုပ္ခ်ပါၿပီဗ်ာ။ ဒဂုန္တာရာရဲ႕ ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အ႐ိုင္းကို သူ ကိုးတန္းႏွစ္ေလာက္မွာ ဖတ္ျဖစ္္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း စလာပါၿပီ။ စိတ္ထဲမွာ ထင့္သြားတယ္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ သူစာေရးဖို႔အတြက္ ေျခဆင္းပ်ိဳးတာပဲ ျဖစ္မွာပါလို႔ ေတြးျဖစ္ေအာင္ ေတြးလုိက္ၿပီး ဆက္ဖတ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ငါးပါးေမွာက္တာပါပဲ။ ေက်းဇူးရွင္က ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အ႐ုိင္း အဖြဲ႔အႏြဲ႔ထဲက သူသေဘာက်တာေလးေတြ ေျပာရရင္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ခပ္႐ုိင္း႐ိုင္းလို႔ ဆိုႏုိင္မယ့္ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ေဖာ္ျပတာေပါ့ေလ။ အင္း.. ေဖာ္ျပတယ္လို႔ သံုးရတာ နည္းနည္းေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္တယ္။ ငါးမ်က္ႏွာရွိတဲ့ ေဆာင္းပါးမွာ သံုးမ်က္ႏွာေလာက္ကို အဲဒီအဖြဲ႔အႏြဲ႔ထဲက ျပန္ကူးထားတာဆိုေတာ့ ကိုးကားတယ္ ေျပာရမလား၊ ၫႊန္းဆိုတယ္လို႔ သံုးရမလား။ ကၽြန္ေတာ့္ဉာဏ္ေလး တစ္ထြာတစ္မိုက္နဲ႔ မေျပာတတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ထားပါေတာ့။<br> <br>သည္းခံစိတ္ကို အတံုးလုိက္အတစ္လိုက္ ေမြးၿပီးသကာလ ေဆာင္းပါးကိုဆံုးေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ဖတ္ပါတယ္။ နိဂံုးပိုဒ္ေလးကုိေတာ့ နည္းနည္းေလး အမွတ္ေပးခ်င္သား။ ဘာတဲ့ ေရးထားတာေလးက &quot;သို႔ျဖစ္ရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ႐ႈျမင္ႏုိင္ေသာ အ႐ုိင္းသည္ အတၱႏွင့္ယွဥ္ေသာ အ႐ုိင္းမဟုတ္။ စြန္႔လႊတ္ေသာစိတ္၊ ကုိယ္က်ိဳးမငဲ့ေသာ စိတ္၌တည္သည့္ ႐ိုးေျဖာင့္မွန္ကန္ေသာ အ႐ုိင္းသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္&quot; တဲ့။ ကဲ မွတ္ပလား။<br> <br>စာေတြဖတ္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အက်င့္တစ္ခုရွိပါတယ္။ အဲဒီစာကို ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္သလို၊ မႀကိဳက္ရင္ မႀကိဳက္သလို မွတ္ခ်က္ေရးတတ္ျခင္းပါပဲ။ ဖတ္တဲ့စာအုပ္မွာ ေနရာလြတ္မရွိရင္ စာရြက္လြတ္နဲ႔ေရးၿပီး အဲဒီေနရာမွာ ပင္ခ်ဳပ္ၿပီး ကပ္ထားတဲ့အထိ ေရးပါတယ္။ အခုလည္း ေအာက္မွာ ေနရာလြတ္ေလး ရွိတာဆိုေတာ့ အဲဒီေဆာင္းပါးရဲ႕ေအာက္မွာ မွတ္ခ်က္ေလး ေရးမိပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္ၾကမယ္လို႔ ယူဆတဲ့အတြက္ ေရးျပပါရေစ။<br> <br><b>&quot;ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေက်ာ္ ေျပာေသာ သမုိင္းတစ္ကြက္ႏွင့္ နိဂံုးတစ္ပိုဒ္မွလြဲ၍ ထူးထူးျခားျခား ဘာမွမပါဘဲ ဆရာတာရာ၏ ႐ုပ္ပံုလႊာကို ျပန္လည္ ေဘာ္ခ်က္ေသာ စာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေပသည္။ ဆိုး၀ါးေပစြ။ ေပးထားေသာ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ ေရးထားေသာစာမွာ ဘယ္လိုမွကို အဆက္အစပ္ မရွိ။ အေပၚက တုိက္ပံု၀တ္ထားၿပီး ေအာက္က ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္ႀကီးႏွင့္ ျဖစ္ေနသကဲ့သို႔ပင္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တကယ္႐ုိင္းသလား ဆိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ဤေဆာင္းပါးကို ေရးသူ ၿငိမ္းသစ္ ကေတာ့ တကယ္႐ုိင္းေပသည္။&quot;</b><br> <br>ကၽြန္ေတာ့္မွတ္ခ်က္ လြန္ေကာင္းလြန္ႏုိင္ပါသည္။ ႐ုိင္းေကာင္း႐ုိင္းႏုိင္ပါသည္။ စာဖတ္တဲ့လူေတြကို ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုလုပ္ၿပီး ေစာ္ကားတာကေတာ့ ေအာက္တန္းက်လြန္းပါသည္။ အဲဒီဆရာ့ဆရာႀကီး ၿငိမ္းသစ္ဆုိသူမ်ား ဒီပို႔စ္ကို ဖတ္မိလို႔ စိတ္တိုတိုနဲ႔ အဲဒီေကာင္ ကိုဉာဏ္ဆိုတဲ့ေကာင္ မေလာက္ေလး မေလာက္စားနဲ႔ ေတာ္ေတာ္႐ုိင္းတဲ့ေကာင္ဟု ဆိုလွ်င္လည္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္အ႐ုိင္းအစိုင္းပါဟု ျပန္ေျပာမိမည္လား မဆိုႏိုင္။<br> <br>မဆီမဆုိင္ဟုပဲ ဆုိခ်င္ဆို။ ဥပမာတစ္ခု ေပးခ်င္ပါေသးသည္။ ေစ်းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ &quot;လာေနာ္... လာေနာ္... အက်ႌေတြ တစ္ထည္မွ တစ္ရာပဲ၊ တစ္ထည္မွ တစ္ရာပဲ&quot; ဆုိၿပီး ေအာ္ေရာင္းေနသည့္ ေစ်းသည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ အက်ႌတစ္ထည္ကို တစ္ရာဆိုေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ အိမ္ေနရင္းျဖစ္ေစ၊ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရင္းျဖစ္ေစ၊ လယ္ထြန္ရင္းျဖစ္ေစ၊ ကုန္ထမ္းရင္းျဖစ္ေစ၊ ဆိုက္ကားနင္းရင္းျဖစ္ေစ၊ ျမင္းလွည္းေမာင္းရင္းျဖစ္ေစ ၀တ္လို႔ရတာပဲ၊ ၀င္ၾကည့္ဦးမွ၊ ၀င္ေရြးဦးမွပဲ ဆုိၿပီး ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ ပုပုရြရြတို႔ အလုအယက္ လာၾကမည္။ အက်ႌကို ေရြးေနကာက်မွ အစ္မႀကီးယူပါ၊ အဲဒါက ငါးရာပါ၊ အစ္ကိုႀကီးယူပါ အဲဒါက တစ္ေထာင္ဖိုး သံုးထည္ပါဟု ေျပာမည္။ မင္းေအာ္ေတာ့ အက်ႌတစ္ထည္ တစ္ရာဆိုဟု ေစ်း၀ယ္ေတြက စိတ္တိုတုိနဲ႔ ေမးမည္။ ထိုအခါ ေရာင္းသူက ဟာ... အစ္ကိုႀကီးကလဲ၊ အစ္မႀကီးကလဲ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ အက်ႌတစ္ထည္ကို တစ္ရာနဲ႔ ရမလားဗ်။ လက္ဖက္ရည္ေတာင္ တစ္ခြက္ကို သံုးရာေလာက္ ျဖစ္ေနတာကို။ တစ္ထည္တစ္ရာက ဟိုေထာင့္က ကေလး၀တ္အက်ႌေတြကို ေျပာတာဆိုၿပီး ေမြးကာစကေလး ၀တ္သည့္ လက္တစ္ထြာခန္႔ အက်ႌေလးေတြကို ခပ္တည္တည္ႏွင့္ လက္ညႇိဳးထိုးျပမည္။ ၿပီးလွ်င္ အဲဒီေစ်းသည္ဆုိတဲ့ေကာင္ကပဲ ေစ်း၀ယ္သူကို ဘာလဲကြာ... အလကားေနရင္း ေပါေခ်ာင္ေကာင္း လိုခ်င္တဲ့ေကာင္နဲ႔ လာေတြ႔ေနေသးတယ္ဆိုၿပီး အထင္ေသးမ်က္လံုးနဲ႔ေတာင္ ၾကည့္လုိက္ဦးမည္။ ကဲ... ေစ်း၀ယ္တဲ့လူရဲ႕ ေနရာကေန စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ အက်ႌတစ္ထည္ တစ္ရာမက တန္တာကိုေတာ့ ေစ်း၀ယ္တဲ့လူေတြက သိတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ထမင္းစားေနတဲ့လူေတြပဲ။ ဟိုဟာစားတာမွ မဟုတ္တာ။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းေရာင္းတဲ့လူက ဘာကိစၥ အက်ႌေတြ တစ္ထည္မွ တစ္ရာ လို႔ ေအာ္ရသလဲ။ လာ၀ယ္တဲ့လူကို အျပစ္တင္သင့္ပါသလား။ ေစ်းေရာင္းသူ၏ လွည့္ကြက္သည္ဘာလဲ၊ ေစ်း၀ယ္သူ၏ အျဖစ္သည္ ဘာလဲဆိုတာကို ယခုစာဖတ္သူ ေတြးၾကည့္ေနမိမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ ယံုၾကည္ေနမိပါသည္။ သင့္အေတြး၊ သင့္အျမင္မ်ားကိုလည္း ဖတ္လို၊ ၾကားလိုပါေၾကာင္းခင္ဗ်ား။ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။<br> <br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>စာႂကြင္း</b></a>။ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ေလ သူမ်ားေတြ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ ဒီမိုကေရစီစစ္စစ္ ဆိုတာႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ အခုခ်က္ခ်င္းေတာင္ ရလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုနဲ႔ အတြင္းခံေတြ၊ ေဘာ္လီေတြ၊ ေခါင္းစည္းေတြ၊ စြပ္က်ယ္ေတြ၊ ဖင္ထိုင္ခံုစြပ္ေတြ၊ ဘီယာပုလင္းေတြ၊ အရက္ပုလင္းေတြမ်ား ထုတ္လာၾကမလားလို႔ ေတြးမိလို႔ပါ။ ေၾသာ္... စိတ္တိုသလားဗ်... ခင္ဗ်ားက သာမန္ျပည္သူေတြး ေတြးတာကိုး။ ၿပံဳးေနတာလားဗ်... ခင္ဗ်ားက စီးပြားေရးအျမင္ တယ္ရွိတာကိုး။<br> <div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၈ ရက္၊ အဂၤါေန႔။<br>ညေန ၄ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-3905732051676768547?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-54656478977491327032011-03-08T14:43:00.001+06:302011-03-08T14:43:48.602+06:30<a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>အေကာင္းျမင္သမား၊ အဆိုးျမင္သမား</b></a><br>အဆိုးျမင္သမားက စိတ္မခ်မ္းသာစြာ ေျပာသည္။<br>&quot;ဒီထက္ဆိုးတာ မရွိႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ဒီထက္ဆိုးတာ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး&quot;<br>အေကာင္းျမင္သမားက အားတက္သေရာ ေျပာသည္။<br> &quot;ရွိႏုိင္ေသးတယ္၊ ရွိႏုိင္ေသးတယ္&quot;<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>မ်က္စိမႈန္တဲ့ယုန္</b></a><br>၀က္၀ံ၊ ေျမေခြးႏွင့္ ယုန္တို႔ အေထြေထြ စစ္မႈထမ္းဥပေဒအရ စစ္မႈထမ္းခ်ိန္ေရာက္သျဖင့္ စစ္သားစုေဆာင္းေရး႐ံုးသို႔ သြားၾကသည္။ ေဆးေကာ္မရွင္က ၎တို႔တစ္ဦးခ်င္းကို ေဆးစစ္သည္။ ၀က္၀ံႏွင့္ ေျမေခြးတို႔ ႏွစ္ဦးစလံုး ေဆးေအာင္ၾကသည္။ ႏွစ္ဦးစလံုး သုန္သုန္မႈန္မႈန္ အမူအရာျဖင့္ ထိုင္ေနၾကသည္။ မည္သူမွ် စစ္မႈမထမ္းလိုၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဤအခ်ိန္တြင္ ၀မ္းသာေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ အခန္းထဲမွ ယုန္ ထြက္လာသည္။<br> &quot;၀မ္းသာလုိက္တာ၊ ငါ စစ္မႈထမ္းစရာ မလိုဘူး၊ ငါ ေဆးမေအာင္ဘူး&quot;<br>&quot;ဘာျဖစ္လို႔ မေအာင္ရမွာလဲ၊ မင္းရဲ႕က်န္းမာေရး ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ေကာင္းတယ္ဆုိတာ ငါတို႔ သိသားပဲ&quot;<br>&quot;ဟိုအေ၀းက ေတာင္ကုန္းကို ျမင္သလား&quot;<br> &quot;ျမင္တယ္&quot;<br>&quot;ဘယ္ဘက္ေထာင့္က ကၽြန္းပင္ႀကီးကိုေရာ ျမင္ၾကရဲ႕လား&quot;<br>&quot;ျမင္တယ္&quot;<br>&quot;ညာဘက္ထြက္ေနတဲ့ အကုိင္းေရာ&quot;<br>&quot;ျမင္တယ္&quot;<br>&quot;ေအာက္ဘက္ကို စိုက္က်ေနတဲ့ အရြက္ႏွစ္ရြက္ကိုေရာ&quot;<br> &quot;ျမင္တယ္&quot;<br>&quot;အဲဒါ ေျပာတာေပါ့၊ ငါက ကၽြန္းပင္ႀကီးကိုေတာင္ မျမင္ဘူး&quot;<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ညႇဥ္းဆဲလိုက္မယ္</b></a><br>မီးျပတုိက္သို႔ ေလွတစ္စင္ ကပ္လာသည္။ ေလွေပၚမွ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ၿပီး ေဒါသထြက္ေနေသာ အမူအရာျဖင့္ စာပို႔လုလင္ ဆင္းလာသည္။ ထို႔ေနာက္ မီးျပတိုက္ အမႈထမ္းအား ၎၏စာကို ေပးလုိက္သည္။ မီးျပတိုက္၀န္ထမ္းက ေျပာသည္။<br> &quot;ေနာက္တစ္ခါ ငါ့အတြက္ စာလာပို႔တဲ့အခါ အခုလို မ်က္ႏွာရွစ္ေခါက္ခ်ိဳး လုပ္လာတာေတြ႔ရင္ ေန႔စဥ္ထုတ္ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို ငါ တစ္ႏွစ္စာ မွာလုိက္မယ္၊ နားလည္လား&quot;<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ေစတနာနဲ႔ပါ</b></a><br> ခ်ဴခ်ာ ေလွေလွာ္လာသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွ ေလွတစ္စီးကို ေတြ႔သည္။ ေလွႏွစ္စီး ဆံုၾကေသာအခါ ဒုတိယေလွေပၚမွ ေယာက္်ားႀကီးႏွစ္ဦးက ခ်ဴခ်ာကို ေျပာသည္။<br>&quot;ဒီအနားမွာ အသံဆိုးနဲ႔ ေအာ္ေနတဲ့လူကို မေတြ႔မိဘူးလား&quot;<br>&quot;ဟင့္အင္း&quot;<br> &quot;ေတြ႔ရင္ က်ဳပ္တို႔ကို အေၾကာင္းၾကားဗ်ာ&quot;<br>&quot;ဟုတ္ကဲ့&quot;<br>ျမစ္အတိုင္း ခ်ဴခ်ာ ဆက္ေလွာ္သည္။ တစ္ေနရာတြင္ &quot;ကယ္ၾကပါ၊ က်ဳပ္ ေရနစ္ေနၿပီ&quot; ဟု လူတစ္ေယာက္ တစာစာ ေအာ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ခ်ဴခ်ာက ၎ကို ေလွာ္တက္ျဖင့္ ေခါင္းကို ႐ိုက္သည္၊ ပါးစပ္မွလည္း လွမ္းေအာ္ေျပာသည္။<br> &quot;ေဟ့လူ၊ ပုန္းေန၊ ဟိုမွာ ခင္ဗ်ားကို လိုက္ရွာေနၾကတယ္&quot;<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>နားမလည္ႏုိင္ဘူး</b></a><br>&quot;ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲ ယူခြင့္ရွိတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လုိမွ နားမလည္ႏုိင္ဘူး&quot;<br> &quot;ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ မကာကြယ္ႏုိင္တဲ့လူေတြကို ဥပေဒက ကာကြယ္ေပးထားတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား တကယ္ မိန္းမယူတဲ့အခါ သေဘာေပါက္လာပါလိမ့္မယ္&quot;<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>သစၥာရွိေသာျမင္း</b></a><br> လင္ရွိမယားကို ႀကိဳက္ေနသာ လူငယ္သည္ အမ်ိဳးသမီး၏အိမ္သို႔ ျမင္းစီးကာ ေရာက္လာသည္။ အိမ္ေပၚမတက္မီ ၎က ျမင္းကို ေျပာသည္။<br>&quot;ငါးထပ္တုိက္က ၀ရန္တာရွိတဲ့အခန္းကို ေတြ႔တယ္မဟုတ္လား၊ ၀ရန္တာတည့္တည့္ေအာက္မွာ မင္းေစာင့္ေန၊ သူ႔ေယာက္်ား ေရာက္လာရင္ အဲဒီ ၀ရန္တာကေန ငါ ခုန္ဆင္းမယ္၊ ၿပီးေတာ့ တို႔ ဒုန္းစိုင္းၿပီး လစ္ၾကမယ္&quot;<br> ဤသို႔ေျပာၿပီး အမ်ိဳးသမီး၏ အခန္းသို႔ ၎တက္သြားသည္။ ခဏၾကာေသာအခါ အခန္းတြင္ လူေခၚေခါင္းေလာင္းသံ မည္လာသည္။ လူငယ္သည္ ၀ရန္တာဘက္ထြက္ကာ ေအာက္သို႔ ခုန္ဆင္းလုိက္သည္။ အမ်ိဳးသမီးက အခန္းတံခါးကို သြားဖြင့္သည္။ တံခါးေရွ႕တြင္ ျမင္းရပ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ျမင္းက ေျပာသည္။<br> &quot;အျပင္မွာ မိုးရြာလာတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္၀င္ေအာက္မွာ မိုးခိုရင္း ေစာင့္ေနမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္သခင္ကို ေျပာလုိက္ပါ&quot;<br><br><div style="text-align: center;"><b>* * * * * ေမာင္ေကာင္းထုိက္ရဲ႕ ဟာသပေဒသာထဲက ေကာက္ႏုတ္ေ၀မွ်တာပါ။ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစဗ်ာ * * * * *</b><br> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-5465647897749132703?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-90200448113218279082011-03-07T16:58:00.000+06:302012-01-08T11:56:10.645+06:30ဒီပို႔စ္ရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္က ဂ်ာနယ္ထဲမွာ ဖတ္မိတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို သေဘာက်လို႔ ေကာက္ႏုတ္ၿပီး ျပန္လည္ေ၀မွ်တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ နည္းနည္းေလး လွ်ာရွည္ခ်င္ေသးတဲ့အတြက္ ခြင့္ျပဳၾကပါဦး။ ေသာမတ္ဖရီးမင္း ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ အင္မတန္မွကို ကေလာင္စြမ္းထက္တဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူေျပာတဲ့၊ ေရးတဲ့ အေတြးအျမင္ေတြဟာ သူမ်ားေတြနဲ႔မတူ ကြဲထြက္ေနတတ္တာကို သတိထားမိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ ပိႆေလးနဲ႔ ေဘးပစ္ဆိုသလိုမ်ိဳး ေျပာတတ္တာကို သတိထားမိပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေသာ ဘေလာ့ဂ္မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ျမင္သာထင္သာ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဆရာေက်ာ္၀င္း ဘာသာျပန္ၿပီး စာေပဆုရခဲ့တဲ့ ကမၻာျပားၿပီ (The World is Flat) ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ျပဳစုခဲ့သူေပါ့။ ေနာက္တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတာက သူတို႔ဆီက ဂ်ာနယ္လစ္ေတြကိုက အဲဒီလိုမ်ိဳး အျမင္စူးရွၾကတာလား ဆိုတာကိုပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဒီကဆရာေတြ ဘာသာျပန္တာေတြကိုသာ ဖတ္ၾကရတာကိုး။ ဒါလည္း ကၽြန္ေတာ့္အေတြးပါ။ အခုလည္း ေသာမတ္ဖရီးမင္းရဲ႕ If not now, when? ဆိုတဲ့ စာကိုရည္ၫႊန္းၿပီး ဆရာမင္းညိဳ ေရးသားထားတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ ေရနံ ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပါးတစ္ပုဒ္ထဲက သေဘာက်မိတာ အခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ အခုျပန္လည္ ေ၀မွ်တာေတြပဲ ေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို လာထိတဲ့ စာအခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္လက္တို႔ျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေျပာလိုပါတယ္။<br> <br><div style="text-align: center;">- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -<br></div><br><font size="6"><b>*</b></font> <b>&quot;အေမရိကန္၊ မင္းက မီးေတာင္ေျခရင္းမွာ အိမ္ေဆာက္ထားတယ္။ အဲဒီမီးေတာင္ရဲ႕ အက္ေၾကာင္းေတြကေန အခု ေခ်ာ္ရည္ေတြ ထြက္ေနၿပီ။ ေပါက္ထြက္ေတာ့မလို တစ္ေတာင္လံုးလည္း ယိမ္းထိုးေနၿပီ။ မင္းရဲ႕အိမ္ကို ေရႊ႕ေတာ့&quot;</b> အခုကိစၥမွာ မင္းရဲ႕အိမ္ကို ေရႊ႕ေတာ့ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေမရိကန္ေတြ (အာရပ္ကမၻာက) ေရနံနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ငမ္းငမ္းတက္ ျဖစ္ေနတာကို ရပ္လိုက္ေတာ့လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။<br> <br><font size="6"><b>*</b></font> က်န္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ မွာ အေမရိကန္ (ဥေရာပနဲ႔ အာရွလည္း ပါပါတယ္) ဟာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသကို ဓာတ္ဆီဆုိင္ႀကီးေတြ စုေ၀းရာေဒသအျဖစ္ သေဘာထားခဲ့ၾကတယ္။ ေဆာ္ဒီဆီဆုိင္၊ အီရန္ဆီဆုိင္၊ ကူ၀ိတ္ဆီဆုိင္၊ ဘာရိန္းဆီဆုိင္၊ အီဂ်စ္ဆီဆုိင္၊ လစ္ဗ်ားဆီဆုိင္၊ အီရတ္ဆီဆုိင္၊ အာရပ္ေစာ္ဘြားမ်ားျပည္ေထာင္စုဆီဆုိင္ စသည္ျဖင့္။<br> <br><font size="6"><b>*</b></font> ကဲ... ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သေဘာတူညီမႈ လုပ္ၾကရေအာင္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေရနံေတြကို ထုတ္သာထုတ္။ ေစ်းလည္းမမ်ားေစနဲ႔ေပါ့။ အစၥေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးလည္း သိပ္ေခါင္းထဲ ထည့္မေနပါနဲ႔။ အဲဒီလို လုပ္ေပးတဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားတို႔ အာရပ္ေတြလည္း လုပ္ခ်င္တာမွန္သမွ် လုပ္ႏုိင္တယ္။ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔ ျပည္သူေတြကို တားခ်င္တာရွိလည္း တား။ အက်င့္ပ်က္လာဘ္စားခ်င္လည္း စား။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဗလီေတြကေန အေမရိကန္ မေကာင္းေၾကာင္း တရားေဟာခ်င္သပဆိုလည္း ေဟာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ သတင္းစာေတြထဲ က်ဳပ္တို႔ အေမရိကန္ေတြအေၾကာင္း ႀကိဳက္တာေရး။ ေရနံေလးသာ ထုတ္ေပးပါ။ ေစ်းေလးလည္း ခ်ေပးထားပါ။ အစၥေရးကိုလည္း သိပ္ျပႆနာ မရွာနဲ႔ေပါ့။ က်န္တာ ႀကိဳက္တာသာ လုပ္ဗ်ာ။<br> <br><font size="6"><b>*</b></font> အာရပ္ကမၻာမွာ ခုိင္မာတဲ့ အစိုးရအဖြဲ႔ေတြမရွိ၊ အရပ္ဖက္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ မရွိ၊ ဒီမိုကေရစီ အစဥ္အလာ ဒါမွမဟုတ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ဆိုတာလည္း မရွိ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီ ကူးေျပာင္းေရးဆုိတာ လြယ္ကူတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။<br> <br><font size="6"><b>*</b></font> အာရပ္ကမၻာတြင္ အဓိကမလံုေလာက္မႈ (၃)ခု ရွိသည္။ (၁) ပညာေရး ခါးဆက္ျပတ္မႈ၊ (၂) လြတ္လပ္မႈ၊ (၃) အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ ပါ၀င္လႈပ္ရွားပိုင္ခြင့္ မရွိျခင္း။<br><br><font size="6"><b>*</b></font> အာရပ္ကမၻာႀကီး သမိုင္းထဲကို ျပန္လာတာဟာ အင္မတန္ကို ခက္ခဲၿပီးေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥဆိုၿပီး အယူမမွားသင့္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကေန႔အာရပ္ကမၻာမွာ ျဖစ္ေနတာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ၾကား မေနဘဲ အဲဒီမွာ ဒီမိုကေရစီ အျမစ္တြယ္ေအာင္ လုပ္ေပးၾကပါစို႔လားဗ်ာ....။<br> <br><div style="text-align: center;">- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -<br></div><br>ဖတ္မိတာကေတာ့ Real Time Journal, Vol.1, No.5, Page.7 မွာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။ ေသာမတ္ဖရီးမင္းရဲ႕ ေဆာင္းပါးကို သိုးေဆာင္းဘာသာနဲ႔ ဖတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ <a href="http://www.nytimes.com/2011/02/23/opinion/23friedman.html">ဒီေနရာမွာ</a> ရွိေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။<br> <div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၇ ရက္၊ တနလၤာေန႔။<br>ညေန ၄ နာရီ ၅၀ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-9020044811321827908?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-29315608383071686672011-02-27T17:18:00.001+06:302012-01-08T11:56:10.646+06:30သို႔<br>တုိင္းျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ သဘာပတိ<br><br>အစီရင္ခံပါသည္ ခင္ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ္မွာ ေနမေကာင္းထိုင္မသာ ျဖစ္ေနပါ၍ ယေန႔ လႊတ္ေတာ္သို႔ မတက္ေရာက္ႏုိင္သည္ကို ခြင့္လႊတ္ပါမည့္အေၾကာင္း၊ ယေန႔ တင္ေျမႇာက္ျခင္းခံရေသာ အၿမဲတမ္းဥကၠ႒ အားလည္း ကၽြန္ေတာ္၏ ခ်ီးက်ဴးစာကို ကမ္းလွမ္းလိုက္ေစလိုပါသည္ခင္ဗ်ား။<br> <br><div style="text-align: right;">ေအာင္ဆန္း<br>တုိင္းျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္အမတ္<br><div style="text-align: center;"><img title="aungsanmyanmarthway.jpg" alt="aungsanmyanmarthway.jpg" src="http://img838.imageshack.us/img838/8264/aungsanmyanmarthway.jpg"><br> </div></div><br><i>ပထမအႀကိမ္ေျမာက္ တုိင္းျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ညီလာခံကို ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၀ ရက္ေန႔မွ ဇြန္လ ၁၈ ရက္ေန႔အထိ က်င္းပခဲ့ရာတြင္ ဇြန္လ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေနမေကာင္းသျဖင့္ ခြင့္တစ္ရက္ တုိင္ၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။</i><br> <br><div style="text-align: center;"><b>[<a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy">Weekly ELEVEN News Journal, Vol.6, No.21, Page.27, တင္ႏုိင္တိုုး၊ ပထမအႀကိမ္ေျမာက္ တုိင္းျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္ညီလာခံ မွ ျပန္လည္ေကာက္ႏုတ္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</a>]<br> </b></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-2931560838307168667?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-10142379260451536542011-02-27T16:54:00.001+06:302011-02-27T16:54:57.998+06:30<a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>သားသမီးက်င့္၀တ္ ၅ ပါး</b></a><br>ေကၽြးေမြးမပ်က္၊ ေဆာင္ရြက္စီမံ၊ ေမြခံထိုက္ေစ။ လွဴမွ်ေ၀၍၊ ေစာင့္ေလမ်ိဳးႏြယ္၊ ၀တ္ငါးသြယ္၊ က်င့္ဖြယ္ သားတုိ႔တာ။<br>(၁) မိဘတို႔ကို လုပ္ေကၽြးျခင္း။<br> (၂) မိဘတို႔၏ အမႈကိစၥကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း။<br>(၃) မိဘစကားကို နားေထာင္၍ မိဘတို႔အေမြကို ခံထုိက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္း။<br>(၄) မိဘတို႔ ကြယ္လြန္ေသာအခါ မိဘတို႔အတြက္ ရည္စူး၍ ကုသိုလ္ျပဳလုပ္ အမွ်ေပးေ၀ျခင္း။<br>(၅) မိဘတို႔၏ မ်ိဳးႏြယ္ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို ေစာင့္ေရွာက္ရျခင္း။<br> <br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>မိဘက်င့္၀တ္ ၅ ပါး</b></a><br>မေကာင္းျမစ္ထာ၊ ေကာင္းရာညႊန္လတ္၊ အတတ္သင္ေစ၊ ေပးေ၀ႏွီးရင္း၊ ထိမ္းျမားျခင္းလွ်င္၊ ၀တ္ငါးအင္၊ ဖခင္မယ္တို႔တာ။<br>(၁) မေကာင္းမႈမ်ားကို တားျမစ္ျခင္း။<br> (၂) ေကာင္းမႈ ေကာင္းရာမ်ားကို ညႊန္ျပျခင္း။<br>(၃) အတတ္ပညာ သင္ၾကားေပးရျခင္း။<br>(၄) ရင္းႏွီးလုပ္ကိုင္စားဖို႔ရန္ ေပးရျခင္း။<br>(၅) လက္ထပ္ထိမ္းျမားေပးရျခင္း။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>တပည့္က်င့္၀တ္ ၅ ပါး</b></a><br> ညီညာထႂကြ၊ ဆံုးမနာယူ၊ လာမူႀကိဳဆီး၊ ထံနီးလုပ္ေကၽြး၊ သင္ေတြးအံရြတ္၊ တပည့္၀တ္၊ မခၽြတ္ငါးခုသာ။<br>(၁) ဆရာသင္ၾကား ဆံုးမသမွ်ကို ေလးစားစြာ ဂ႐ုတစိုက္ နားခံမွတ္သားရျခင္း။<br>(၂) ဆရာလာေသာအခါ ညီညာစြာ မတ္တတ္ရပ္လ်က္ ခရီးဦးႀကိဳဆိုရျခင္း။<br> (၃) ဆရာ့ထံပါး ဆည္းကပ္ခစားရျခင္း။<br>(၄) ဆရာ့ထံပါး၀ယ္ ျပဳဖြယ္ကိစၥမ်ားကို ျပဳလုပ္ေပးရျခင္း။<br>(၅) ဆရာသင္ေပးၿပီးေသာ သင္ခန္းစာမ်ားကို ေလးစားစြာ ေတြးေတာႀကံစည္ သင္အံေလ့က်က္ ႏႈတ္တက္ရြတ္ဆိုရျခင္း။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ဆရာ့က်င့္၀တ္ ၅ ပါး</b></a><br> အတတ္လည္းသင္၊ ပဲ့ျပင္ဆံုးမ၊ သိပၸမခ်န္၊ ေဘးရန္ဆီးကာ၊ သင့္ရာအပ္ပို႔၊ ဆရာတို႔၊ က်င့္ဖို႔၀တ္ငါးျဖာ။<br>(၁) သိသင့္သမွ် အတတ္ပညာမ်ားကို သင္ၾကားေပးရျခင္း။<br>(၂) ဆံုးမၾသ၀ါဒေပး၍ ျပဳျပင္ေပးရျခင္း။<br>(၃) မိမိတတ္သမွ် အကုန္သင္ေပးရျခင္း။<br> (၄) တပည့္မ်ား ေဘးအႏၲရာယ္မျဖစ္ေစရန္ ႀကိဳတင္တားဆီး ကာကြယ္ေပးရျခင္း။<br>(၅) မိမိထက္ ေက်းဇူးျပဳႏုိင္မည့္ ဆရာ့ထံသို႔ အပ္ႏွံေပးရျခင္း။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>လင္က်င့္၀တ္ ၅ ပါး</b></a><br> မထီမဲ့ကင္း၊ အပ္ႏွင္းဥစၥာ၊ မိစၧာမမွား၊ ၀တ္စားဆင္ယင္၊ ျမတ္ႏိုးၾကင္၊ ငါးအင္လင္က်င့္ရာ။<br>(၁) မိမိမယားအား မထီေလးစား မျပဳလုပ္ရျခင္း။<br>(၂) မိမိရွာေဖြရသမွ် ဥစၥာမ်ားကုိ အပ္ႏွံရျခင္း။<br>(၃) အျခားမိန္းမမ်ားႏွင့္ ေဖာက္ျပားက်ဴးလြန္မႈ မရွိရျခင္း။<br> (၄) အ၀တ္အစားမ်ားကို ဆင္ယင္ေပးရျခင္း။<br>(၅) ျမတ္ႏိုးၾကင္နာစြာ ဆက္ဆံရျခင္း။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>မယားက်င့္၀တ္ ၅ ပါး</b></a><br>အိမ္တြင္းမႈထုပ္၊ သိမ္းထုပ္ေသခ်ာ၊ မိစၧာၾကည္ေရွာင္၊ ေလ်ာ္ေအာင္ျဖန္႔ခ်ိ၊ ပ်င္းရိမမူ၊ ၀တ္ငါးဆူ၊ အိမ္သူက်င့္အပ္စြာ။<br> (၁) အိမ္တြင္းမႈလုပ္ငန္းကိစၥကို အဆင္ေျပေစရန္ စီမံျပဳလုပ္ရျခင္း။<br>(၂) မိမိလင္ေယာက္်ား အပ္ႏွံလာေသာ ဥစၥာမ်ားကို စနစ္တက် သိမ္းဆည္းထိန္းသိမ္းထားရျခင္း။<br>(၃) မိမိေယာက္်ားမွတစ္ပါးေသာ ေယာက္်ားတို႔ႏွင့္ မမွားယြင္း မေဖာက္ျပန္ရျခင္း။<br> (၄) မိမိဘက္ေဆြမ်ိဳး၊ လင္ဘက္ေဆြမ်ိဳးတို႔၌ မွ်မွ်တတ ေပးကမ္းရျခင္း။<br>(၅) လုပ္ငန္းကိစၥ အ၀၀၌ ပ်င္းရိျခင္းကင္း၍ ကၽြမ္းက်င္ရျခင္း။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>မိတ္ေဆြက်င့္၀တ္ ၅ ပါး</b></a><br> ေပးကမ္းခ်ီးျမႇင့္၊ ကုိယ္ႏွင့္ယွဥ္ထား၊ စီးပြားေဆာင္ရြက္၊ ႏႈတ္ႁမြက္ခ်ိဳသာ၊ သစၥာမွန္ေစ၊ ၀တ္ငါးေထြ၊ က်င့္ေလ မိတ္သဟာ။<br>(၁) မိမိတတ္ႏုိင္သေလာက္ ေပးကမ္းခ်ီးျမႇင့္ျခင္း။<br>(၂) ကိုယ့္ေအာက္သို႔ မႏွိမ့္ခ်မူ၍ ကုိယ္ႏွင့္တန္းတူထားကာ ဆက္ဆံျခင္း။<br> (၃) ႏွစ္ဦးႏွစ္၀ ႀကီးပြားရန္အတြက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ျခင္း။<br>(၄) ေျပာဆိုဆက္ဆံရာ၌ စကားအရာ ေျပျပစ္ခ်ိဳသာစြာ ေျပာရျခင္း။<br>(၅) စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လုပ္ကုိင္ရာတြင္ သစၥာေဖာက္ဖ်က္မႈမရွိဘဲ မွန္ကန္တိက်ျခင္း။<br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-1014237926045153654?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-66550102137297622312011-02-27T16:51:00.000+06:302011-02-27T16:55:33.560+06:30<a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ပဲပုပ္ပဲ</b></a><br>ခႏၶာကိုယ္္အတြက္ ပ႐ိုတိန္းဓာတ္ အထူးျဖည့္ဆည္းေပးသည္။ ကင္ဆာ ကာကြယ္သည္။ ရင္သားကင္ဆာ ကာကြယ္သည္။ စအိုႁပြန္ကင္ဆာ၊ အူမႀကီးကင္ဆာ သက္သာေပ်ာက္ကင္းေစသည္။<br> <br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ဒန္႔သလြန္သီး</b></a><br>ပိုးသတ္သည္။ အာဖရိကမွာ ၎ကို ေရသန္႔စင္ရာမွာ အသံုးျပဳသည္။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ေမ်ာက္ဥ၊ အာလူး၊ ကန္စြန္းဥ</b></a><br> ေရဓာတ္၊ အခ်ိဳဓာတ္ႏွင့္ အဆီဓာတ္ကုိ စုပ္သျဖင့္ ဆီးခ်ိဳႏွင့္ အစာလမ္းေၾကာင္းကင္ဆာ ေပ်ာက္ကင္းေစသည္။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ေျပာင္းဖူး (အရင့္)</b></a><br>ေသြးတိုးက်ေစသည္။ ေသြးလႊတ္ေၾကာ ေပ်ာ့ေစသည္။<br> <br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ခရမ္းခ်ဥ္သီး</b></a><br>ကင္ဆာေရာဂါ ကာကြယ္သည္။ သားအိမ္ကင္ဆာႏွင့္ ပန္ကရိယကင္ဆာ ကာကြယ္သည္။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ငါး</b></a><br> အစာေၾကလြယ္သည္။ အဆီဓာတ္နည္းသည္။ ငါးကို ပိုမို၍ စားပါ။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ရယ္ေမာျခင္း</b></a><br>ေဆးဘုရင္ ျဖစ္သည္။ တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္ေသာ ေဆးတစ္ပါး ျဖစ္သည္။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ဂ်င္း</b></a><br> လည္ေခ်ာင္းနာ သက္သာေစၿပီး၊ အစာအိမ္ မအီမသာျဖစ္ျခင္းမွ သက္သာေစပါသည္။<br><br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>စပ်စ္သီး</b></a><br>အေအးစာ ျဖစ္သည္။ လည္ေခ်ာင္းနာ၊ ႏွာေခါင္းႏွင့္ လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာ၊ အဆုတ္ကင္ဆာ၊ အသည္းေရာဂါ၊ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါ၊ သြားေရာဂါ၊ ေသြးလႊတ္ေၾကာ မာေက်ာျခင္း၊ ႏွာေစးေခ်ာင္းဆိုးျခင္းမ်ား သက္သာေစသည္။ ခြဲစိတ္မႈျပဳလုပ္ၿပီးသူမ်ား အနာက်က္ျမန္ျခင္း ျဖစ္ေစသည္။ လွခ်င္သူမ်ားသည္ စပ်စ္သီး စားေပးသင့္သည္။ အသားအေရ ေလ်ာ့ရဲမႈ ကာကြယ္ျခင္းႏွင့္ ျဖဴေဖြးျခင္း ျဖစ္ေစသည္။<br> <br><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ေရႊဖ႐ံုသီး</b></a><br>အသည္းႏွင့္ ေက်ာက္ကပ္၏ ဆဲလ္အသစ္မ်ား ေပါက္ဖြားျခင္းကို အားေပးသည္။ ေရႊဖ႐ံုသီး စားေပးျခင္းျဖင့္ ပန္ကရိယက Insulin ထုတ္လႊတ္မႈ တိုးပြားႏုိင္ၿပီး ဆီးခ်ိဳေရာဂါအတြက္ အထူးေကာင္းမြန္သည္။ ေသြးလႊတ္ေၾကာ မာေၾကာျခင္းႏွင့္ ေကာ္လက္စထေရာ ျမင့္မားျခင္း သက္သာေစသည္။ ဆီးရႊင္ေစသျဖင့္ ေက်ာက္ကပ္မွာ ေက်ာက္တည္ျခင္းႏွင့္ ဆီးအိမ္မွာ ေက်ာက္တည္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚေသာ ေက်ာက္ကုိ အရည္ေပ်ာ္၀င္ေစသည္။ အသည္းေျခာက္ေရာဂါႏွင့္ ေက်ာက္ကပ္ေရာင္ျခင္းမ်ားကို သက္သာေစပါသည္။<br> <br><div style="text-align: center;"><b>[<a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy">ျမင့္ေရႊ (ရွမ္း႐ိုးမ) ၏ သက္ရွည္က်န္းမာနည္းလမ္းေကာင္းမ်ား စာအုပ္မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။</a>]<br></b></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-6655010213729762231?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-44977651953829114942011-02-21T17:16:00.001+06:302011-02-21T17:16:30.013+06:30ေဒးထာ(data)ဆိုတာကို အဘိဓာန္မွာက &#39;&#39;အခ်က္အလက္&#39;&#39;လို႔ ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သေကၤတေတြေပါ့။ နမူနာေရးျပရရင္ &#39;&#39;းယေ-ြမ။-ာတ-ိန-ုရ-္&#39;&#39; ဟာ ေဒတာပါ။ အလားတူပဲ &#39;&#39;၈၊ ၄၊ ၂&#39;&#39; ဆိုတာလည္း &#39;&#39;ေဒးထာ&#39;&#39;သာ ျဖစ္ပါတယ္။ &#39;&#39;အခ်က္အလက္သက္သက္&#39;&#39; ေပါ့။<br> <br>အဲဒီ ေဒးထာအခ်က္အလက္ေတြကို စနစ္တက် စီစဥ္လိုက္ၿပီး &#39;&#39;ဘာ၊ ဘယ္သူ၊ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္တုန္းက&#39;&#39; အစရွိတဲ့ ေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖႏိုင္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေတာ့မွ အင္ဖွေမးရွင္း (information) ဆိုတာကို ရလာပါေတာ့တယ္။ အထက္က နမူနာႏွစ္ခုကို စနစ္တက် စီလိုက္တဲ့အခါ ပထမတစ္ခုအတြက္ &#39;&#39;မုိးရြာေနတယ္&#39;&#39; ကို ရလာၿပီး ဒုတိယတစ္ခု အတြက္က်ေတာ့ &#39;&#39;၂ x ၄ = ၈&#39;&#39; ဆိုတာကို ရလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါ အင္ဖွေမးရွင္း ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ျမန္မာအဘိဓာန္မွာ အင္ဖွေမးရွင္းကို &#39;&#39;အခ်က္အလက္၊ သတင္း၊ သုတ&#39;&#39; လို႔ ျပန္ဆိုၿပီး အခုလတ္တေလာ လူသံုးမ်ားေနတာကေတာ့ &#39;&#39;သတင္းအခ်က္အလက္&#39;&#39; ဆိုၿပီး ျပန္ဆိုသံုးစြဲ ေနၾကပါတယ္။ &#39;&#39;အေၾကာင္းအခ်က္&#39;&#39; လို႔ သံုးရင္ေကာင္းမလားပဲ။<br> <br>အဲဒီ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကိုမွ အသံုးတည့္လာေစမယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ စုစည္းလိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ေနာေလ့(ခ်္) (knowledge) ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ အဘိဓာန္က &#39;&#39;သိျခင္း၊ အသိ၊ အလိမၼာ&#39;&#39; လို႔ ျပန္ဆိုထားပါတယ္။ [သည္ေနရာမွာ လူငယ္အမ်ားစုက ေနာေလ့(ခ်္)ကို &#39;&#39;ဗဟုသုတ&#39;&#39; လို႔ မွားယြင္းျပန္ဆိုမိတတ္တာ မၾကာခဏ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဂ်ယ္နရယ္(လ္)ေနာေလ့(ခ်္) (general knowledge) ကသာ &#39;&#39;ဗဟုသုတ&#39;&#39; ျဖစ္ပါတယ္။ ပါဠိလို &#39;&#39;ဗဟု&#39;&#39; ဆိုတာက &#39;&#39;မ်ားစြာေသာ&#39;&#39; လို႔ အနက္ရတဲ့အတြက္ ဗဟုသုတဆိုရင္ မ်ားစြာေသာ (၀ါ) အေထြေထြ အျပားျပားေသာ အသိေတြလို႔ ဆိုလိုရာ ေရာက္ေနပါတယ္] အဲဒီ့ ေနာေလ့(ခ်္)ကို &#39;&#39;သညာသိ&#39;&#39; လို႔ သံုးပါရေစ။<br> <br>အဲဒီ့ေနာေလ့(ခ္်)ဆိုတဲ့ &#39;&#39;သညာသိ&#39;&#39; က်ေတာ့ ဇာတ္လမ္း နည္းနည္း ႐ႈပ္လာပါၿပီ။ သညာသိမွာ ပိုင္းျဖတ္ထားတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္တစ္ရပ္က ပူးတြဲလာပါေတာ့တယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က မွတ္သားလိုက္တဲ့အခါ၊ သိပ္ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးႀကီးမားမား မရိွလွဘဲ စာေမးပြဲေအာင္ေရးသာ ပဓာနထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ စာအံသလို က်က္မွတ္လိုက္တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ &#39;&#39;သညာသိ&#39;&#39; ေတြ အေျမာက္အျမား ရလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ &#39;&#39;သညာသိ&#39;&#39; က သက္ဆိုင္ရာ ပုဂၢိဳလ္အတြက္ေတာ့ အသံုးတည့္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ အသိတစ္ခုခု တိုးပြားလာဖို႔အတြက္ေတာ့ သညာသိက အက်ိဳးမေပးႏိုင္ပါဘူး။<br> <br>နမူနာေျပာရင္ အေျမႇာက္အလီေပါင္းေတြကို ႏႈတ္တက္ရြရြ က်က္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသားဟာ &#39;&#39;ႏွစ္ ႏွစ္လီ ေလး&#39;&#39; မွသည္ &#39;&#39;၁၆ ၁၂လီ ၁၉၂&#39;&#39; အထိကို ေဒါင္းေဒါင္းေျပး ရြတ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါ အလီနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ &#39;&#39;အသိေတြ&#39;&#39; အေျမာက္အျမား ရိွေနတာေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ ၁၈၉၅ ကို ၃၀၀ နဲ႔ ေျမႇာက္ပါဆိုရင္ေတာ့ နည္းနည္း အူသြားေတာ့မွာပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူက်က္ထားတဲ့ အလီထဲမွာ ၁၈၉၅ အလီမွ မရိွတာကိုး။ အဲဒီ့ အေျဖအတြက္က်ေတာ့ သိမွတ္မႈနဲ႔ ပိုင္းျခားစိတ္ျဖာ ေ၀ဖန္တတ္မႈ စြမ္းရည္က လိုလာပါၿပီ။ အဲဒီ့ စြမ္းရည္ေတြက ေနာက္တစ္ဆင့္ျဖစ္တဲ့ &#39;&#39;နားလည္သေဘာေပါက္မႈ&#39;&#39; (understanding) နဲ႔ သက္ဆိုင္သြားပါတယ္။<br> <br>နားလည္သေဘာေပါက္မႈမွာက်ေတာ့ ဆက္စပ္ေတြးျမင္ႏိုင္တာ၊ ျဖည့္စြက္ၾကည့္တာ၊ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ကို တြက္ခ်က္တာေတြ ပါ၀င္လာပါၿပီ။ သည္မွာက်ေတာ့ သိမွတ္မႈနဲ႔ ပိုင္းျခား စိတ္ျဖာမႈေတြက အဓိက ျဖစ္ပါတယ္။ သညာသိ အသစ္တစ္ခု ရလာတယ္၊ အဲဒီ့ သညာသိ အသစ္ကို အရင္က သိထားတာနဲ႔ ေပါင္းစပ္လိုက္ၿပီးေတာ့ ခ်သံုးတတ္လာတယ္။ အဲဒါ နားလည္မႈပါပဲ။ အထက္က ၁၈၉၅ ကို ၃၀၀ နဲ႔ ေျမႇာက္တဲ့အခါမွာ မူလရိွထားတဲ့ သညာသိက သံုးအလီရယ္၊ ေျမႇာက္ပုံ ေျမႇာက္နည္းရယ္ပါ။ အဲဒါကို နားလည္တဲ့အတြက္ ၁၈၉၅ ကိုေျမႇာက္ခ်ိန္မွာ သုညႏွစ္လံုးကို ေမ့ထားလိုက္မယ္၊ ၿပီးရင္ ၁၈၉၅ ကို သံုးနဲ႔ ေျမႇာက္မယ္။ သံုးငါးလီ၊ သံုးကိုးလီ၊ သံုးရွစ္လီ စသျဖင့္ နဂို သညာသိနဲ႔ တြက္ခ်က္ ေပါင္းစပ္သြားၿပီး ရတဲ့အေျဖကိုမွ သုညႏွစ္လံုး ျဖည့္လိုက္ရင္ ၃၀၀ နဲ႔ ေျမႇာက္တာအတြက္ မွန္ကန္တဲ့ အေျဖကို ရလာပါလိမ့္မယ္။<br> <br>&#39;&#39;နားလည္သေဘာေပါက္မႈ&#39;&#39; နဲ႔ &#39;&#39;သညာသိ&#39;&#39; တို႔ ၾကားမွာ ကြာျခားပံုက သင္ယူမွတ္သားမႈနဲ႔ အလြတ္က်က္မႈတို႔ ႏွစ္ခုကြာျခားသလိုပါပဲ။ သင္ယူမွတ္သားလိုက္တယ္ ဆိုတာက ေၾကာင္းက်ဳိးဆင္ျခင္မႈေတြ၊ ဆက္စပ္မႈေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။ &#39;&#39;ေခြးေကာင္&#39;&#39; ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ တစ္ခုကို ကေလးတစ္ေယာက္ သင္ယူမွတ္သားတာနဲ႔ပဲ ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္က သူ႔ကို &#39;&#39;ေခြးေကာင္&#39;&#39; လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ကေလးက အဲဒါကို အလြတ္က်က္ၿပီး မွတ္သားလိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေျပာတဲ့အခါမွာ သည္စကားလံုးကို သံုးလိုက္တယ္။ ဒါကို ကေလးက မွတ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က သူ႔ကို &#39;&#39;ေခြးေကာင္&#39;&#39; လို႔ ေျပာျပန္တယ္။ သည္တစ္ခါက်ေတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္ခင္တဲ့စိတ္နဲ႔ ခ်စ္စႏိုးေျပာလိုက္တာကို ဆက္မွတ္တယ္။ အဲဒီ့ႏွစ္ခု အေပၚမွာ ကေလး သင္ယူမွတ္သားလိုက္တာက &#39;&#39;ေခြးေကာင္&#39;&#39; ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ေဒါသျဖစ္တဲ့အခါမွာ သံုးလို႔ရသလို ခ်စ္စႏိုးေျပာတဲ့ ေနရာမွာလည္း သံုးလို႔ရတယ္ ဆိုတာကို သင္ယူ မွတ္သားလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ နားလည္မႈပါ။ ဒါေပမယ့္ &#39;&#39;ဧရာ၀တီျမစ္သည္ မိုင္ေပါင္း ၁၃၅၀ ရွည္လ်ားသည္&#39;&#39; ဆိုတာက်ေတာ့ ကေလးက က်က္ၿပီ။ အဲဒီ့မွာ အဆက္အစပ္က ဘာမွမပါဘူး။ အဲဒါ သညာသိ ျဖစ္သြားၿပီ။<br> <br>အဲဒီ့ကေလးက စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔အတြက္က်ေတာ့ အဲဒါကို အလြတ္က်က္ထားတယ္။ ေျဖခ်လိုက္တယ္။ ကိစၥကျပတ္သြားတယ္။ ေနာက္တစ္တန္း တက္တယ္၊ ေနာက္ထပ္ သညာသိေတြ ထပ္မွတ္ရျပန္တယ္။ အဲလိုနဲ႔ အခ်ိန္တစ္ခုကို ေရာက္လာတဲ့အခါ ဧရာ၀တီ ဘယ္ေလာက္ရွည္လ်ားမွန္း သူမသိေတာ့ဘူး။ အဲဒါဟာ သညာသိရဲ႕ ျပႆနာပါပဲ။ မိုင္ေပါင္း ၁၃၅၀ ကို မွတ္သားပံုနဲ႔ &#39;&#39;ေခြးေကာင္&#39;&#39; ကို သင္ယူပံုတို႔ ကြာျခားတာကို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား သေဘာေပါက္ႏိုင္ၾကၿပီ ထင္ပါတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ နားလည္ သေဘာေပါက္မႈနဲ႔ သညာသိတို႔ ကြာျခားတာကိုလည္း ခြဲျခားႏိုင္ေလာက္ပါၿပီ။<br> <br>&#39;&#39;ေဒးထာ&#39;&#39; ဆိုတဲ့ &#39;&#39;အခ်က္အလက္ သက္သက္&#39;&#39; ကို ကြန္ပ်ဴတာမွာ ထည့္လိုက္လို႔ရတယ္။ ကိန္းဂဏန္းေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ သေကၤတေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အကၡရာေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။<br>အဲဒီ့ &#39;&#39;ေဒးထာ&#39;&#39; ေတြကို တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ခ်ိတ္ဆက္လိုက္ၿပီး အနက္ဖြင့္လိုက္တဲ့ အခါမွာ &#39;&#39;အင္ဖွေမးရွင္း&#39;&#39; ဆိုတဲ့ &#39;&#39;အေၾကာင္းအခ်က္&#39;&#39; ရလာပါတယ္။ ေစာေစာက ကြန္ပ်ဴတာမွာ ထည့္သြင္းလိုက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြမွာ အလြယ္ဆံုးေျပာရရင္ ဇန္န၀ါရီကေန ဒီဇင္ဘာအထိ လနာမည္ေတြ ထည့္တယ္။ ဒါအခ်က္အလက္သက္သက္၊ ၿပီးေတာ့ တစ္လစီရဲ႕ ေဘးမွာ ဂဏန္းေတြထည့္တယ္။ ေလးလံုး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ငါးလံုး၊ ေျခာက္လံုးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အခ်က္အလက္ သက္သက္ေတြ ထပ္ျဖည့္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အနက္ဖြင့္တဲ့အခါက်ေတာ့ &#39;&#39;ႏွစ္ခ်ဳပ္၀င္ေငြစာရင္း&#39;&#39; ဆိုတဲ့ &#39;&#39;အင္ဖွေမးရွင္း&#39;&#39; (အေၾကာင္းအခ်က္) ကို ရလာပါလိမ့္မယ္။<br> <br>&#39;&#39;ေနာေလ့(ခ်္)&#39;&#39; (သညာသိ)ကလည္း ကြန္ပ်ဴတာမွာ ရိွတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာရဲ႕ မွတ္ဉာဏ္ထဲမွာ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြကို ေနရာတက် ခ်သံုးတဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ယေန႔ ကြန္ပ်ဴတာေတြမွာ သံုးေနတဲ့ &#39;&#39;အေပ်ာ့ထည္&#39;&#39; အေတာ္မ်ားမ်ားကို ရလာပါတယ္။ အခု ကြၽန္ေတာ္ စာ႐ိုက္ေနတာ &#39;&#39;စာမ်က္ႏွာဖြဲ႕စပ္ရာ&#39;&#39; (Pagemaker) အေပ်ာ့ထည္ကို သံုးေနတာပါ။ အဲဒါကို သံုးႏိုင္ဖို႔အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ အေပ်ာ့ထည္ ထုတ္လုပ္သူမ်ားက အခ်က္အလက္ သက္သက္မ်ားကို ထည့္သြင္းရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ အခ်က္အလက္ေတြကေန အနက္ဖြင့္ေပးၿပီး အေၾကာင္းအခ်က္ေတြ ဖန္တီးထားရတာ။ အဲဒီ့ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြကို ကြန္ပ်ဴတာက သညာသိ သိသြားေအာင္ ဖန္တီးယူလိုက္တဲ့အခါမွာ လူအမ်ားသံုးလို႔ရတဲ့ လုပ္ငန္းသံုး ပ႐ိုဂရမ္(မ္) (application) တစ္ခု ရလာပါေတာ့တယ္။<br> <br>&#39;&#39;နားလည္သေဘာေပါက္မႈ&#39;&#39; ကလည္းပဲ ကြန္ပ်ဴတာေတြမွာ ရိွလာပါၿပီ။ အဲဒါကေတာ့ &#39;&#39;ဉာဏ္အတု&#39;&#39; (artificial intelligence) ဆိုတဲ့ စနစ္ေတြပါ။ ေအအိုင္စနစ္မ်ား (AI System) လို႔ အတိုေကာက္ေခၚပါတယ္။ အဲဒါကက်ေတာ့ ေစာေစာကေျပာေနတဲ့ လုပ္ငန္းသံုး အစီအစဥ္ေတြ၊ သာမန္ အေပ်ာ့ထည္ေတြထက္ ေက်ာ္လြန္သြားပါၿပီ။ ကြန္ပ်ဴတာက လူစကားနားလည္တာ၊ လူ႔လက္ေရး ဖတ္တတ္လာတာမ်ိဳးကို အ႐ိုးဆံုး ဥပမာမ်ားအျဖစ္ ျပလို႔ရပါတယ္။ လူေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာရဲ႕ ေျပာပံုဆိုလက္ အသံထြက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ကြန္ပ်ဴတာက ပိုင္းျခားစိတ္ျဖာတတ္လာတာဟာ နားလည္သေဘာေပါက္မႈ ဆိုတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္လာတာပါပဲ။<br> <br>ဒါေပမယ့္ ကြန္ပ်ဴတာဟာ &#39;&#39;ေခြးေကာင္&#39;&#39; ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကိုသာ သိမွတ္ႏိုင္ၿပီး အဲဒီ့ ေနာက္ကြယ္မွာ ေဒါသနဲ႔ ေျပာလိုက္တာလား၊ ခ်စ္စႏိုး ေျပာလိုက္တာလား ဆိုတာကို နားလည္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္တစ္ဆင့္ က်န္ေနပါေသးတယ္။ ခက္ေတာ့ သိပ္မခက္ေတာ့ပါဘူး။ ယေန႔ကာလ ကြန္ပ်ဴတာနည္းပညာ ျမန္ဆန္စြာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေနပံုနဲ႔ဆိုရင္ အဲဒါကိုလည္း ကြန္ပ်ဴတာက မၾကာခင္ ကာလအတြင္းမွာ ပိုင္းျခားစိတ္ျဖာတတ္ၿပီး နားလည္ သေဘာေပါက္ႏိုင္ေတာ့မွာပါ။<br> ကြၽန္ေတာ္ ဒါေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ ၀ိတၲာရ ခ်ဲ႕ေနတာလဲလို႔ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္း ေတြးေနမယ္ ထင္ပါတယ္။ ေဒးထာဆိုတဲ့ အခ်က္အလက္ သက္သက္မွသည္ နားလည္သေဘာေပါက္မႈ အထိက လူတိုင္းလုပ္ႏိုင္တယ္၊ လူတိုင္းတတ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာအျပင္ လူသာမက ကြန္ပ်ဴတာလို သက္မဲ့မွာပင္လွ်င္ ထည့္သြင္း၊ စီစဥ္၊ ထားသို၊ ေရးဆြဲ၊ ညႊန္ၾကားလို႔ရေနတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။<br> <br>အဲဒီ့ကမွတစ္ဆင့္ လူသားမွသာ တတ္ႏိုင္တဲ့ &#39;&#39;ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္မႈ&#39;&#39; ဆိုတာကို ဆက္သြားခ်င္လို႔ပါ။ ၀စၥဒမ္ (wisdom)ကို &#39;&#39;ဉာဏ္ပညာ၊ အေျမာ္အျမင္&#39;&#39; ရယ္လို႔ အဘိဓာန္က ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္မႈက်ေတာ့ ရတတ္သမွ် အခ်က္အလက္ေတြ၊ အသိေတြ၊ နားလည္မႈေတြအေပၚ အေျခခံၿပီး တြက္ခ်က္ ခန္႔မွန္းတာ ပါသြားၿပီ၊ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ေတြကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး စဥ္းစားတာလည္း ပါတယ္။ ေလွနံဓားထစ္တာေတြလည္း မရိွေတာ့ဘူး။ အဲဒါက ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္မွာက လူသားတို႔ရဲ႕ က်င့္၀တ္ေတြ၊ စာရိတၱေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ၊ ေဘးပေယာဂေတြ အစရိွတဲ့ တျခား အေၾကာင္းအခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုယ္သိထား၊ ကိုယ္နားလည္ ထားတာေတြနဲ႔ စပ္ဟပ္ ယူပါေတာ့တယ္။<br> အရင္က နားမလည္ထား၊ သေဘာေပါက္မထားခဲ့တာ တစ္ခုကို အဲဒီ့ ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္မႈကသာ ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အခ်က္အလက္ သက္သက္ေတြ၊ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြ၊ သညာသိေတြ၊ နားလည္သေဘာေပါက္မႈေတြလို လြယ္လြယ္ကူကူ ရႏိုင္မယ့္ အေျဖမ်ဳိးေတြ မဟုတ္ဘဲ အင္မတန္မွ ခက္ခဲနက္နဲတဲ့ အေျဖေတြ၊ ဘယ္သက္ရိွ လူသားကမွ တစ္ခါဖူးမွ မေတြးခဲ့ဖူးတာေတြကို ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္မႈက ေဖာ္ယူေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္နည္း ေျပာရရင္ အမွားနဲ႔အမွန္၊ အဆိုးနဲ႔ အေကာင္းဆိုတာကို ရိပ္စားမိလာေအာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ခ်ိန္ဆတတ္ေအာင္ အဲဒီ့ ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္မႈနဲ႔သာ လုပ္ယူရပါတယ္။<br> <br>ေပါက္ပင္ကိုင္းတယ္ (အခ်က္အလက္ သက္သက္ပါ)။ ဗ်ိဳင္းနားလို႔ ေပါက္ပင္ကိုင္းတယ္ (အေၾကာင္းအခ်က္ အင္ဖွေမးရွင္း ျဖစ္လာပါၿပီ) ဗ်ိဳင္းရဲ႕ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ေပါက္ပင္က မခံႏိုင္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေပါက္ပင္ကိုင္းတာပဲ (သညာသိ ျဖစ္လာပါၿပီ) ဒါဆိုရင္ ဗ်ိဳင္းသာ မဟုတ္ဘူး၊ တျခား ဘာေကာင္ပဲနားနား၊ ေပါက္ပင္ကိုင္းေတာ့မယ္။ စာကေလးနားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဗ်ိဳင္းနားသေလာက္ ကိုင္းမွာမဟုတ္ဘူး။ (နားလည္သေဘာေပါက္မႈပါ။ သည္အထိက ေက်ာင္းသင္ပညာေလာက္နဲ႔ အလြယ္တကူ ရႏိုင္ပါတယ္။)<br> <br>ေပါက္ပင္ဘာ့ေၾကာင့္ ကိုင္းရတယ္၊ ဗ်ိဳင္းနားလို႔ ကိုင္းရတယ္၊ ဗ်ိဳင္းဘာ့ေၾကာင့္ နားရတယ္၊ ငါးေပၚလို႔ နားရတယ္ အစရိွသျဖင့္ တစ္ဆင့္ခ်င္း ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္မႈက်ေတာ့ နက္နဲလာပါတယ္။ အဲဒါက်ေတာ့ အဖတ္အ႐ႈ အေလ့အလာ နည္းေနသမွ် ဘယ္လိုမွ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါကို မရေအာင္ ၾကားခံဆီးတာႏိုင္တာကလည္း &#39;&#39;နားလည္သေဘာေပါက္မႈ&#39;&#39; ေလာက္ကို အသိဉာဏ္ရဲ႕ လမ္းဆံုးလို႔ ထင္မိေယာင္မွားၿပီး ပညာတတ္ မာန္တက္သြားတဲ့ အခါမွာပါ။<br> အဲဒီ့ ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္မႈကိုက်ေတာ့ ဘယ္ကြန္ပ်ဴတာမွ ဘယ္ေတာ့မွ မရႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္ျဖစ္သြားသလို လူတိုင္းလည္း အလြယ္တကူ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ကေန႔ေခတ္ လူငယ္ေတြလို ေခတ္မီ ဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာ လိႈင္းတံပိုးမ်ားၾကားမွာ တလိမ့္လိမ့္ ေမ်ာနစ္ေနရင္းက စာေမးပြဲေအာင္ေရး၊ ဘြဲ႕လက္မွတ္ဆိုတဲ့ စကၠဴမ်ား ရရိွေရးကိုသာ လံုးပမ္းေနၾကရင္း ပိုက္ဆံတစ္မ်ဳိးတည္းကိုသာ ကိုးကြယ္ရာလုိ႔ ယံုမွတ္ေနၾကသူမ်ားဟာ အခ်က္အလက္ သက္သက္ေတြ၊ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြ၊ သညာသိေတြေလာက္ကိုပဲ အဟုတ္မွတ္ေနၾကပါလိမ့္မယ္။<br> <br>&#39;&#39;ေနာေလ့(ခ်္)အစ္(စ္)ပါ၀ါ (Knowledge is power)&#39;&#39; ဆိုတဲ့ စကားလည္း ေခတ္ေနာက္က် က်န္ရစ္ခဲ့တာကို အမ်ားသိသင့္ေနပါၿပီ။ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ဉာဏ္အတုထိေတာင္ ေရာက္လာတဲ့အျပင္ ေနာေလ့(ခ်္)ထက္ တစ္ဆင့္ျမင့္တဲ့ နားလည္သေဘာေပါက္မႈကိုေတာင္ ကြန္ပ်ဴတာဆိုတဲ့ သက္မဲ့(စက္) တစ္လံုးက လုပ္ႏိုင္ေနမွေတာ့ ေနာေလ့(ခ်္)ဟာ ကေန႔ နည္းပညာေခတ္မွာ ႏွစ္ျပားမွ မတန္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာေလ့(ခ်္)အစ္(စ္)ပါ၀ါ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ &#39;&#39;ေနာေလ့(ခ်္)အစ္(စ္)ဖ်ဴထိုင္း(လ္) (Knowledge is futile)&#39;&#39; ျဖစ္သြားပါၿပီ။<br><div id=":1tf"> <br>ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးကိုဖြင့္၊ အင္တာနက္ႀကီးနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္လိုက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဘာသိခ်င္သလဲ၊ ဘာသညာသိ လိုခ်င္သလဲ၊ လိုခ်င္တာ အားလံုးေလာက္နီးပါးကို စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာ ရယူႏိုင္တဲ့ေခတ္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သညာသိ အလွ်ံပယ္ေခတ္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းေနၾကပါတယ္။<br> <br>ကေန႔ေခတ္ လူငယ္ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြထက္ အခ်က္အလက္ သက္သက္ေတြ၊ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြ၊ သညာသိေတြ အမ်ားႀကီး ပိုရေနၾကတာမို႔ အဲဒီ့ဘက္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ထက္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘိုးေဘးဘီဘင္ေတြထက္ အဆမ်ားစြာ သာေနတာ အင္မတန္မွ ေသခ်ာလွပါတယ္။<br> <br>ဒါေပမယ့္ သညာသိမွသည္ နားလည္သေဘာေပါက္မႈအဆင့္ တစ္ဆင့္ကို ဆက္တက္ႏိုင္ဖို႔၊ တစ္နည္း ေျပာရရင္ ဉာဏ္ရိွလာဖို႔နဲ႔ အဲဒီ့ကမွ ေနာက္တစ္ဆင့္ျဖစ္တဲ့ ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္မႈေတြ ရင့္သန္ခိုင္မာလာဖို႔ အတြက္က်ေတာ့ အမ်ားစုက ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ပယ္ ထားေနၾကတယ္လို႔ ႐ႈျမင္မိရလို႔ ကြၽန္ေတာ္ ျမင္တာေလးေတြကို ခ်ေရးလိုက္မိရေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။</div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-4497765195382911494?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-61185727829216855132011-02-21T16:39:00.001+06:302011-02-21T16:39:53.683+06:30ေနေရာင္ျခည္ထိုး၊ လုပ္ငန္းပ်ိဳးခုိက္<br>မိုးတိုးမတ္တတ္၊ သူလာရပ္၍<br>စပ္မိစပ္ရာ၊ ေျပာၿပီးခါလွ်င္<br>လာရာ၀င္း၀၊ ေနျခည္လွသို႔<br>ႏႈတ္မွ်မဆက္၊ သူခြာထြက္ခဲ့။<br><br>အလုပ္ပါးမွ၊ သတိရလ်က္<br>ရြာမေရွ႕ေနာက္၊ ရြာ့ေတာင္ေျမာက္ကို<br>အိမ္ေပါက္အေစ့၊ ထြက္၀င္၍လွ်င္<br> ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား၊ ငါရွာသြားသည္<br>ႀကိဳးၾကားမႂကြင္း၊ ေရာက္တံုလွ်င္းခဲ့။<br><br>ထန္းဖ်ားသာသာ၊ ေစ်းစည္ခါမို႔<br>ေတြ႔ပါလိမ့္ႏိုး၊ ေမွ်ာ္ေခၚကိုးလ်က္<br>တိုးကာေ၀ွ႔ကာ၊ လွည့္လည္ရွာလည္း<br>ေစ်းသာကြဲ၍၊ ရွာမေတြ႔ခဲ့။<br><br>လွည္းဆိပ္ေလွဆိပ္၊ ျပည္ေညာင္ရိပ္ႏွင့္<br> ရြာထိပ္နတ္စင္၊ ေရအိုးစင္က<br>ရြာ၀င္တံခါး၊ မုန္႔ဖိုမ်ားလည္း<br>တစ္ပါးမလပ္၊ ေျခရာထပ္ခဲ့။<br><br>ျမင္ေယာင္လ်က္သာ၊ သူ႔မ်က္ႏွာတည့္<br>ၾကားပါလ်က္ပင္၊ သူ႔သံလြင္တည့္<br>သို႔လွ်င္တေစ၊ ငါရွာေဖြလည္း<br>အေမြအစ၊ မေတြ႔ရဘဲ<br>ခ်မ္းျမေနျခည္၊ ေနာက္သို႔လည္ခဲ့။<br> <br>မိုးေသာက္ထလွ်င္၊ လုပ္ငန္းခြင္၌<br>ငါးလွ်င္စူးစိုက္၊ လုပ္ေဆာင္ခုိက္ကို<br>စိုက္စိုက္၀င္ကာ၊ ေရာက္ျပန္လာ၍<br>ေထြရာေလးပါး၊ သူေျပာၾကားလ်က္<br>ထြက္သြားျပန္သည္၊ ၀င္းေနျခည္သို႔။<br><br>သူ၏သေဘာ၊ သူ႔အေၾကာကို<br>သိေသာခုခါ၊ အိမ္ဦးမွာ၌<br> ကြမ္းယာအသင့္၊ ဖ်ာအသင့္ႏွင့္<br>ေစာင့္လင့္ႀကိဳတင္၊ ငါျပင္ဆင္သည္<br>လာလွ်င္ သြားျပန္ဦးေတာ့မည္။<br>ေနျခည္ထဲက ကိုဧည့္သည္။<br>သြားလွ်င္ လာျပန္လိမ့္ဦးမည္။<br>ေနျခည္ထဲက ကိုဧည့္သည္။<br><br>* * * * *<br>ဤကဗ်ာသည္ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလထုတ္ ေငြတာရီ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပပါရွိခဲ့ပါသည္။<br> <br><div style="text-align: center;"><b>[ <a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy">အေတြးအျမင္၊ အမွတ္ ၂၂၈၊ ၂၀၁၁၊ မတ္လ၊ ေသာ္ထြန္း၊ ဆရာမင္းသု၀ဏ္၏ ပေဟဠိကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၃၉ မွ</a> ]</b><br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-6118572782921685513?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-71541597172516382742011-02-21T14:51:00.001+06:302011-02-21T14:51:32.992+06:30<a href="http://www.groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>စပ်စ္၀ိုင္</b></a><br>ႏုပ်ိဳေစသည္။ ေသြးတြင္းအဆီဓာတ္ႏွင့္ ေသးခ်ိန္က်ဆင္းေစ၍ ႏွလံုးေရာဂါႏွင့္ ေသြးတိုးေရာဂါအတြက္ အလြန္ေကာင္းသည္။<br><br><a href="http://www.groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>မုန္လာဥနီ</b></a><br> မ်က္စိအတြက္ အလြန္ေကာင္းသည္။ ဆံပင္ သန္ေစသည္။ အသားအေရ စိုျပည္ေစသည္။ ကေလးအတြက္ အေအးမိျခင္းႏွင့္ အဆုတ္ေရာင္ျခင္းမွ ကာကြယ္သည္။<br><br><a href="http://www.konyan.co.cc"><b>လက္ဖက္ေျခာက္ (Green Tea)</b></a><br>ကင္ဆာ၊ ေသြးလႊတ္ေၾကာ မာေက်ာျခင္းမွ ကာကြယ္သည္။ စိတ္လက္ေပါ့ပါးေစသည္။ သြားခုိင္ေစသည္။ (ပလုတ္က်င္း)<br> <br><a href="http://www.groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ၾကက္ဟင္းခါးသီး</b></a><br>ဆီးခ်ိဳအတြက္ အလြန္ေကာင္းသည္။<br><br><a href="http://www.konyan.co.cc"><b>တ႐ုတ္နံနံပင္</b></a><br>ေသြးတိုးအတြက္ အလြန္ေကာင္းသည္။<br> <br><a href="http://www.groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ဒိန္ခ်ဥ္</b></a><br>ေရာဂါျဖစ္ပြားေစေသာ ပိုးမႊားကို သုတ္သင္ႏုိင္၍ ေရာဂါအရနည္းေစသည္။ ကယ္လ္စီယမ္ဓာတ္ ျဖည့္ဆည္းေပးသည္။ ေရယုန္ေပ်ာက္ေစသည္။<br><br><a href="http://www.konyan.co.cc"><b>ေကြကာအုပ္</b></a><br> ေကာ္လက္စထေရာ ျမင့္မားျခင္း၊ ေသြးတိုး၊ ေသြးပ်စ္ခဲျခင္း ေလ်ာ့ေစသည္။<br><br><a href="http://www.groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>ၾကက္သြန္ျဖဴ</b></a><br>ေသြးတိုး၊ ဆီးခ်ိဳအတြက္ အထူးေကာင္းသည္။ ၀မ္းေပ်ာ့ေစသည္။ အူမႀကီးကို လႈပ္ရွားေစသျဖင့္ ၀မ္းသြားေစသည္။ ကင္ဆာေရာဂါ အထူးကာကြယ္ႏုိင္စြမ္း ရွိသည္။ ပိုးသတ္သည္။ ေသြးတြင္း အဆီဓာတ္ က်ဆင္းေစ၍ ႏွလံုးႏွင့္ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာဆုိင္ရာေရာဂါ ကာကြယ္သည္။ ကုသသည္။<br> <br><a href="http://www.konyan.co.cc"><b>ႂကြက္နားရြက္မိႈ</b></a><br>ေသြးက်ဲေစ၍ ႏွလံုးႏွင့္ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာဆုိင္ရာ ေရာဂါအတြက္ အထူးေကာင္းမြန္သည္။ သြက္ခ်က္ပါဒျဖစ္ျခင္းမွ ကာကြယ္သည္။<br><br><a href="http://www.groups.google.com/group/myanmarthwayy"><b>စိမ္းျပာေရညႇိ</b></a><br> အာဟာရဓာတ္ အထူးျပည့္စံု၍ အထူးစားသင့္သည္။ ဆီးခ်ိဳသမား အထူးမွီ၀ဲရန္။ ေသြးခ်ိဳ၊ ဆီးခ်ိဳႏွင့္ ေသြးတြင္းအဆီဓာတ္ က်ဆင္းေစ၍ ေသြးေၾကာဆုိင္ရာ ေရာဂါမ်ား ကာကြယ္သည္။ ေပ်ာက္ကင္းသည္။<br><br><div style="text-align: center;"><a href="http://www.konyan.co.cc"><b>[ ျမင့္ေရႊ (ရွမ္း႐ိုးမ) ၏ သက္ရွည္က်န္းမာ နည္းလမ္းေကာင္းမ်ား စာအုပ္မွ ]</b></a><br> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-7154159717251638274?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-51023776054718219592011-02-21T14:37:00.000+06:302012-01-08T11:56:10.647+06:30<font size="4"><b>ဆိုရွယ္လစ္သ႐ုပ္မွန္၀ါဒ</b></font><br>ေရွးသေရာအခါက တုိင္းျပည္တစ္ျပည္တြင္ ဘုရင္တစ္ပါး အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ ၎ဘုရင္တြင္ ညာမ်က္စိ၊ ညာလက္၊ ညာေျခေထာက္ မရွိေခ်။ တစ္ေန႔ေသာ္ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦးကို ေခၚကာ မိမိ၏ ႐ုပ္ပံုကို ေရးဆြဲရန္ အမိန္႔ေပးသည္။ ပန္းခ်ီဆရာက မ်က္လံုးႏွစ္လံုး၊ လက္ႏွစ္ဖက္၊ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ပါေအာင္ ဆြဲလိုက္သည္။ ဘုရင္က ပန္းခ်ီဆရာကို ကြပ္မ်က္ရန္ အမိန္႔ေပးလိုက္သည္။ သို႔ျဖင့္ စိတ္ကူးယဥ္၀ါဒ (Romanticism) ကုန္ဆံုးသြားသည္။<br> ေနာက္ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ကုိ ၀န္ႀကီးမ်ား ေခၚလာၾကသည္။ ထိုပန္းခ်ီဆရာက မ်က္လံုးတစ္လံုး၊ လက္တစ္ဖက္၊ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ပဲပါသည့္ ဘုရင့္ပံုကို ဆြဲသည္။ ၎ကိုလည္း ကြပ္မ်က္လိုက္သည္။ သို႔ျဖင့္ ေ၀ဖန္ေသာ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒ (Critical Realism) တိမ္ေကာပေပ်ာက္သြားသည္။<br> တတိယပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္ကုိ ေခၚလာျပန္သည္။ ထိုပန္းခ်ီဆရာက ဘုရင္ကို လက္၀ဲဘက္မွေန၍ ေဘးတေစာင္းတုိက္ပံု ေရးဆြဲသည္။ ထိုအခါမွစ၍ ဆိုရွယ္လစ္ သ႐ုပ္မွန္၀ါဒ (Socialist Realism) ေပၚေပါက္လာသည္။<br><br><font size="4"><b>ဟာသေျပာသမား</b></font><br> ဆိုဗီယက္ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ကို သေရာ္ေသာဟာသမ်ား ေလွ်ာက္ေျပာေနသူကို က႐ူးရွက္၏ အမိန္႔ျဖင့္ ၎၏ ႐ံုးခန္းသို႔ ေခၚလာသည္။ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး၏ ႐ံုးခန္းသို႔ ၀င္၀င္ခ်င္း ထိုလူက အလြန္အမင္း အံ့ၾသသံျဖင့္ ေျပာသည္။<br>&quot;ဟာ၊ ၾကမ္းေပၚမွာ ခင္းထားတဲ့ ေကာ္ေဇာႀကီး တယ္ေကာင္းပါလား၊ နံရံေပၚ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြက လက္ရာေျမာက္လွခ်ည္လား၊ အို ဒီေရႊငါးေလးေတြကလည္း ခ်စ္စရာပါလား၊ ေအာင္မယ္... ဆိုဖာႀကီးေတြကလည္း ထိုင္ရတာ တယ္ဇိမ္ရွိပါလား&quot;<br> &quot;လာမယ့္ ဆယ္ႏွစ္၊ ဆယ့္ငါးႏွစ္ အတြင္း ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ ေအာင္ျမင္တဲ့အခါမွာ ဆိုဗီယက္ႏုိင္ငံသားအားလံုး ဒီအတုိင္း ေနၾကရမယ္ဗ်&quot;<br>ဤစကားကို ၾကားေသာအခါ ဟာသသမားက သေဘာမတူသံျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္။<br>&quot;စိတ္မရွိပါနဲ႔ခင္ဗ်ာ၊ ဟာသေျပာမယ့္သူက အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးႀကီးလား၊ ကၽြန္ေတာ္လားဟင္&quot;<br> <br><font size="4"><b>ဖြင့္ဆုိခ်က္</b></font><br>&quot;အရင္းရွင္စနစ္ဆိုတာ ဘာလဲ&quot;<br>&quot;ခ်မ္းသာမႈကို မမွ်မတ ခြဲေ၀ေပးျခင္း&quot;<br>&quot;ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ဆိုတာ ဘာလဲ&quot;<br>&quot;ဆင္းရဲမႈကို မမွ်မတ ခြဲေ၀ေပးျခင္း&quot;<br> <br><font size="4"><b>ေ၀ဖန္ေရး</b></font><br>အလုပ္သမားက စက္႐ံုမွဴးကို ေမးသည္။<br>&quot;ဆရာ၊ ေအာက္ကုိ ေ၀ဖန္ျခင္းနဲ႔ အထက္ကုိ ေ၀ဖန္ျခင္း တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဘာကြဲသလဲဟင္&quot;<br>&quot;မင္းနားလည္ေအာင္ ငါလက္ေတြ႔ျပမယ္&quot;<br>ဤသို႔ေျပာၿပီး စက္႐ံုမွဴးသည္ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚ တက္ရပ္လုိက္သည္။ အလုပ္သမားကိုမူ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းၿပီး ျပတင္းေပါက္ ေအာက္တည့္တည့္တြင္ ရပ္ရန္ ေျပာသည္။ ထို႔ေနာက္ စက္႐ံုမွဴးသည္ အေပၚမွေန၍ ေအာက္သို႔ တံေတြး ေထြးခ်လိုက္သည္။ အလုပ္သမား၏ ေခါင္းေပၚ တည့္တည့္ႀကီး က်သြားသည္။<br> &quot;အဲဒါ ေအာက္ကို ေ၀ဖန္ျခင္းပဲ၊ ကိုင္း အခု မင္း ငါ့ကို တံေတြးနဲ႔ ျပန္ေထြးစမ္း&quot;<br>အလုပ္သမား ေထြးလိုက္သည္။ တံေတြးသည္ မိမိ၏ ေခါင္းေပၚပင္ ျပန္က်သည္။<br>&quot;ေအး၊ အဲဒါ အထက္ကုိ ေ၀ဖန္ျခင္းပဲ&quot;<br><br><font size="4"><b>အက်င့္ပါေနလို႔</b></font><br> ဆိုဗီယက္ပါလီမန္ အစည္းအေ၀းမွ ျပန္လာေသာ အမတ္ျဖစ္သူ ခင္ပြန္းသည္ကို အိမ္ရွင္မက ညစာျပင္ရင္း ေမးသည္။<br>&quot;ရွင္ ဟင္းခ်ိဳ ေသာက္မလား&quot;<br>ေယာက္်ားျဖစ္သူ ဘာမွမေျပာဘဲ လက္ညႇိဳးေထာင္သည္။<br>&quot;ၾကက္သားနဲ႔ အာလူးေၾကာ္ေရာ စားမလား&quot;<br> ေယာက္်ား ဘာမွမေျပာဘဲ လက္ညႇိဳးေထာင္သည္။<br>&quot;ေဗာ့ဒ္ကာတစ္ခြက္ ထည့္ေပးရမလား&quot;<br>ေယာက္်ားျဖစ္သူ လက္ခုပ္တီး ၾသဘာေပးသည္။<br><br>* * * * * *<br>ေမာင္ေကာင္းထုိက္ ရဲ႕ ဟာသပေဒသာထဲက သေဘာက်တာေလးေတြကို ေကာက္ႏုတ္ၿပီး ျပန္လည္ေ၀မွ်တာပါ။ တစိမ့္စိမ့္ေတြးရင္း တဟားဟား ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစ။ တစ္ေယာက္တည္း ရယ္ရတာထက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေျပာျပၿပီး ဟားတိုက္ရယ္ရတာက ပိုေကာင္းတယ္ဗ်။<br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-5102377605471821959?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-13292727753391803392011-02-21T14:06:00.000+06:302012-01-08T11:56:10.649+06:30အသိဉာဏ္ ဆင္ျခင္မႈတရားမ်ား စိုးမိုးေသာအခါ ထိုကာလသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစိုးမိုးေသာကာလ ျဖစ္သည္။<br><div style="text-align: right;"><b>၀ီလွ်ံေကာလင္း</b><br></div><br>မွန္ကန္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာဟူသည္ တရားမွ်တျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို အသံုးျပဳရာတြင္ ျပည္သူ႔ဆႏၵျဖင့္ ကာကြယ္ထားရမည္။ အစိုးရအဖြဲ႔၌လည္း အျပန္အလွန္ ထိန္းသိမ္းကြပ္ကဲေသာ အဖြဲ႔မ်ား ရွိရမည္။<br> <div style="text-align: right;"><b>ဘင္ဂ်ာမင္ကြန္စတင့္</b><br></div><br>အမုန္းစိတ္ကို အသံုးျပဳေသာ တုိင္းျပည္မ်ားသည္ အဆံုးတစ္ေန႔တြင္ သူတို႔အမုန္းစိတ္ဒဏ္ႏွင့္သူတို႔ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္ရၿမဲျဖစ္သျဖင့္ ဘယ္အခါမဆို ေမတၱာစိတ္သည္ ေဒါသစိတ္ထက္ တန္ခိုးႀကီးပါသည္။<br> <div style="text-align: right;"><b>႐ူစဗဲ့<br></b></div><br>ကမၻာႀကီးမွာ အေကာင္းနဲ႔အဆိုးေတြကို ျဖစ္ေပၚလာေစေအာင္ အဓိကဖန္တီးေပးတာကေတာ့ လူေတြရဲ႕ အယူအဆ သေဘာထားပါပဲ။ လြဲမွားတဲ့ အယူအဆေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖ်က္ဆီးပစ္တတ္တယ္။<br><div style="text-align: right;"> <b>မားကပ္စ္ေအာ္ရီလီယပ္စ္<br></b></div><br>လြတ္လပ္ျခင္းကိုလည္း ပိုင္ဆုိင္ထားႏုိင္ရန္ ေဘာင္ခတ္ကန္႔သတ္ေပးရမည္။<br><div style="text-align: right;"><b>အက္ဒမန္ဘာ့စ္<br></b></div><br><div style="text-align: center;"><a href="http://www.konyan.co.cc"><b>[ ဟိန္းေဇ ၏ သူတို႔ေျပာသည့္ ႏုိင္ငံေရး စာအုပ္မွ ]</b></a><br> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-1329272775339180339?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-35298267069872463042011-02-19T10:35:00.001+06:302011-02-19T10:35:28.001+06:30အလုပ္ ဆိုသည္မွာ ျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။<br>(က) ကုိယ္ျဖင့္ျပဳလုပ္ျခင္း<br>(ခ) ႏႈတ္ျဖင့္ျပဳလုပ္ျခင္း<br>(ဂ) စိတ္ျဖင့္ ႀကံစည္ျခင္း<br>ဟူ၍ (၃)မ်ိဳး ရွိသည္။ ထိုသံုးမ်ိဳးသည္ ေစတနာအရင္းခံ၍ ျဖစ္ေပၚလာရေသာေၾကာင့္ ေစတနာကို အလုပ္ဟု ေခၚသည္။<br> <br><b>အလုပ္ကို နားလည္ျခင္း</b><br>ေလာက၌ လူမ်ားသာမက အလံုးစံုေသာ သတၱ၀ါဟူသမွ်တို႔သည္-<br>- - - အလုပ္သာလွ်င္ ကုိယ္ပိုင္ဥစၥာ ရွိကုန္၏။<br>- - - အလုပ္သာလွ်င္ အေမြအႏွစ္ ရွိကုန္၏။<br>- - - အလုပ္သာလွ်င္ အေဆြအမ်ိဳး ရွိကုန္၏။<br>- - - အလုပ္သာလွ်င္ အေဆြခင္ပြန္း ရွိကုန္၏။<br> - - - အလုပ္သာလွ်င္ ကုိးကြယ္အားထားရာ ရွိကုန္၏။<br>- - - အလုပ္သည္ပင္ သတၱ၀ါဟူသမွ်တို႔ကို အယုတ္ အလတ္ အျမတ္ စသည္ ထူးျခားကြဲျပားေအာင္ စီမံ ဖန္တီးေပးတတ္၏။<br><br>ဤသို႔ ``အလုပ္သာလွ်င္ ကုိယ္ပိုင္ဥစၥာရွိသည္၊ မိမိျပဳလုပ္ေသာ အလုပ္မွတစ္ပါး ေလာကႀကီးအား စီမံဖန္တီးသူမရွိ´ ဟု နားလည္ျခင္းႏွင့္ သိမွတ္ယံုၾကည္ျခင္းကို အျမင္မွန္ျခင္းဟုလည္း ေခၚသည္။<br> <br><b>အလုပ္၏ အစြမ္းသတၱိ</b><br>အလုပ္သည္ ဤကမၻာေလာကႀကီး၌ ရွိရွိသမွ်ေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းတို႔တြင္ -<br>- - - အခ်ိဳ႕ေသာ သူတို႔အား မင္းမွဴးမတ္ ျဖစ္ေစ၏။<br>- - - အခ်ိဳ႕ေသာ သူတို႔အား သူေဌးသူႂကြယ္ ျဖစ္ေစ၏။<br>- - - အခ်ိဳ႕ေသာ သူတို႔အား လူမြဲလူဆင္းရဲ ျဖစ္ေစ၏။<br> - - - အခ်ိဳ႕ေသာ သူတို႔အား အနာေရာဂါ နည္းေစ၏။<br>- - - အခ်ိဳ႕ေသာ သူတို႔အား အနာေရာဂါ မ်ားေစ၏။<br>- - - အခ်ိဳ႕ေသာ သူတို႔အား နား၊ ႏွာ၊ ေျခ၊ မ်က္စိ စေသာ အဂၤါႀကီးငယ္ ျပည့္စံုေစ၏။<br>- - - အခ်ိဳ႕ေသာ သူတို႔အား နား၊ ႏွာ၊ ေျခ၊ မ်က္စိ စေသာ အဂၤါႀကီးငယ္ ခ်ိဳ႕တဲ့ေစ၏။<br> - - - အခ်ိဳ႕ေသာ သူတို႔အား အလြန္လွပတင့္တယ္ျခင္း၊ တန္ခိုးအာဏာႀကီးမားျခင္း၊ အမ်ိဳးျမတ္ျခင္း စေသာ ဂုဏ္ထူး၀ိေသသႏွင့္ ျပည့္စံုေစ၏။<br>- - - အခ်ိဳ႕ေသာ သူတို႔အား အဆင္းအေရာင္ မလွမပ မတင့္တယ္ျခင္း၊ တန္ခိုးအာဏာ နည္းပါးျခင္း၊ အသက္တိုျခင္း စေသာ အယုတ္တရားတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေစရန္ ဖန္တီးျခင္းငွာ စြမ္းႏိုင္သည္။<br> <br><b>ေကာင္းေသာအလုပ္</b><br>ေကာင္းေသာအလုပ္ဆိုသည္မွာ အျပစ္မရွိျခင္း၊ ေကာင္းေသာအက်ိဳးကို ေပးျခင္းသေဘာရွိ၏။ (ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ တစ္စံုတစ္ခု ျပဳလုပ္ေနခ်ိန္၌ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ ဣသာ၊ မေစၧရ စေသာ စိတ္၏ အညစ္အေၾကး အျပစ္အနာအဆာမ်ား မရွိသျဖင့္ `အျပစ္မရွိ´ ဆိုလိုသည္။) ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ျပဳလုပ္ေနေသာသူသည္ ေကာင္းေသာအလုပ္ကို ျပဳေနရသည့္အတြက္ ဤဘ၀၌လည္း ၀မ္းသာရႊင္ပ် ခ်မ္းသာရ၏။ တမလြန္ဘ၀၌လည္း ေကာင္းေသာအက်ိဳးကို ခံစားရေသာေၾကာင့္ ၀မ္းသာရႊင္ပ် ခ်မ္းသာရ၏။ ထိုေကာင္းေသာ အလုပ္သည္ ကုိယ္ျဖင့္ျပဳျခင္း၊ ႏႈတ္ျဖင့္ေျပာျခင္း၊ စိတ္ျဖင့္ ႀကံျခငးဟူ၍ သံုးမ်ိဳးရွိသည္။<br> <br><b>မေကာင္းေသာအလုပ္</b><br>မေကာင္းေသာ အလုပ္ဆိုသည္မွာ အျပစ္ရွိျခင္း၊ မေကာင္းေသာအက်ိဳးကို ေပးျခင္းသေဘာ ရွိသည္။ မေကာင္းမႈျပဳေသာသူသည္ မေကာင္းမႈျပဳသည့္အတြက္ ဤဘ၀၌လည္း ဆင္းရဲဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳး ရရွိခံစားရသည္။ တမလြန္ဘ၀၌လည္း ဆင္းရျေသာ ဘံုဘ၀ေရာက္ျခင္း စေသာ မေကာင္းက်ိဳးမ်ား ခံစားရသည္။<br> <br>ထိုမေကာင္းေသာအလုပ္သည္ ကုိယ္ျဖင့္ျပဳျခင္း၊ ႏႈတ္ျဖင့္ေျပာျခင္း၊ စိတ္ျဖင့္ႀကံျခင္းဟူ၍ သံုးမ်ိဳးရွိသည္။<br><br>သတၱ၀ါတို႔သည္ ထိုမိမိတို႔ ျပဳလုပ္ေသာ ထိုေကာင္းကံဆိုးကံအရသာ စံၾကရ ခံၾကရသည္။ ထိုအက်ိဳးေပးမႈကို တမ်ိဳးတမည္ျဖစ္ေအာင္ မည္သည့္တန္ခိုးရွင္ကမွ ျပဳျပင္ေျပာင္းလြဲ ဖယ္ရွားခုခံႏိုင္ျခင္း မရွိ။ မလြဲမေသြ ဧကန္မုခ် ျဖစ္တတ္ေသာ သေဘာရွိ၍ `နိယာမတရား´ ဟု ေခၚသည္။<br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-3529826706987246304?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-79135675625149294272011-02-19T09:36:00.001+06:302012-01-08T11:56:10.651+06:30စာေရးဆရာ ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးေတြထဲမွ လူခ်င္းရင္းႏွီးခင္မင္ခြင့္ ရခဲ့သည္မွာ ဆရာႀကီးေမာင္စူးစမ္း ျဖစ္သည္။ ဆရာက သူ႔ကုိယ္သူ &quot;ကလန္တတ္သူ&quot; ဟု ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တြင္ ဖြင့္ဟဖူးသည္။ ဤ `ကလန္တတ္သူ´ ဘြဲ႔ကို ေပးသူမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္း အရွည္ႀကီး ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း တင္ဦး (မ်က္မွန္တင္ဦး) ဟု ဆိုသည္။ လူမႈဆက္ဆံေရးတြင္ ကလန္တတ္-မတတ္ေတာ့ မသိ။ သူ႔အေတြး၊ သူ႔အေရးေတြကား အမွန္ပင္ ကလန္တတ္သည္။ အထူးသျဖင့္ မဟာဗ်ဴဟာ ကိစၥမ်ားတြင္ အမ်ားစုႏွင့္မတူ။ ယခုေခတ္အေခၚ ေဖာက္ထြက္ေတြးတတ္သူ (breakthrough thinker) ဟု ဆိုရမည္လားမသိ။<br> <br>သူႏွင့္ သူပါ၀င္ ပတ္သက္ခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား သဟဇာတ မျဖစ္ခဲ့သည္မွာ သူ၏ အဆုိပါ ကလန္အေတြးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ &quot;ခ်မ္းေအး&quot; စစ္တမ္း ဆိုလွ်င္ ယခုခ်ိန္အထိ လက္၀ဲသမားေတြက အၿငိဳးမေျပ။ သည္းႀကီးမည္းႀကီး ဆန္႔က်င္ၾကဆဲ။ စာေရးသူ ေတာႏွင့္ေတာင္တြင္ရွိစဥ္ ပါတီလူႀကီးတစ္ေယာက္က သူႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး မွတ္ခ်က္ျပဳဖူးသည္။ ကိုခ်မ္းေအးက ေတာင္တက္လမ္းေတြ႔တုိင္း ေကြ႔ေကြ႔သြားတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။ အေျခအေနအရ ျပန္မေျပာသာ၊ ျပန္မေျပာရဲေသာ္လည္း စိတ္ထဲကေတာ့ ကလန္ ၾကည့္မိသည္။ ``သက္ေတာင့္သက္သာနဲ႔ ေရာက္ႏုိင္မယ့္လမ္းရွိရင္ ဘာလို႔ အေမာခံ တက္မွာလဲဗ်ာ...´´။<br> <br>စာေရးသူအေနႏွင့္မူ ဆရာ၏ ကလန္အေတြးေၾကာင့္ပင္ သူ႔စာေတြကို အလြတ္မခံ။ တခုတ္တရဖတ္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဆရာမွာ အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္အထိ အေတြးသစ္ အျမင္သစ္ေတြကို မေမာမပန္း မိတ္ဆက္ေနဆဲ။ ဆရာ့ဖတ္အား ေရးအားကို အားက်သည္။ ကလန္တတ္သည့္ သူ႔အေရးတြင္ ေတြးစရာေတြ တေထာႀကီးပါစၿမဲ။ ေျပာရလွ်င္ ဆရာ့ေက်းဇူးမွာ ဟိုးငယ္ငယ္ စာဖတ္က်င့္ရစဥ္ကတည္းက ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုးတန္းႏွစ္က ကား(လ)မာက္ၡ၏ `အရင္းက်မ္း´ ကို ႀကိဳးစားဖတ္ၾကည့္ရာ ဘာမွနားမလည္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ လန္က်သည္။ ဆရာေမာင္စူးစမ္း၏ `မတ္ေဘာဂေဗဒ´ ႏွစ္တြဲကုိ ဖတ္ၿပီးေတာ့မွ `အရင္းက်မ္း´ ေတာင္ႀကီးကို တက္ႏုိင္ေတာ့သည္။ ေဟာင္ေကာင္တကၠသိုလ္မွ ေဒါက္တာေက်ာ္ရင္လိႈင္က အဆိုပါ `မတ္ေဘာဂေဗဒ´ ႏွစ္တြဲႏွင့္ပင္ ဆရာႀကီး ေမာင္စူးစမ္းကို ပါရဂူဘြဲ႔ေပးထိုက္ၿပီဟု မွတ္ခ်က္ခ်သည္ကို သူ႔တပည့္ေတြဆီမွတစ္ဆင့္ ၾကားရသည္။<br> <br>မွတ္မွတ္ရရ ဆရာႏွင့္အတူ ခရီးႏွစ္ခါထြက္ဖူးသည္။ ပထမအႀကိမ္မွာ ေရဆင္းစိုက္ပ်ိဳးေရးတကၠသိုလ္ ေဟာေျပာပြဲ။ ေရဆင္းဆည္ေဘာင္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဟိုးအေ၀း ေတာင္တန္းညိဳ႕ညိဳ႕ကို ၾကည့္ကာ ဆရာက ရွားရွားပါးပါး အတိတ္ကို လြမ္းျပသည္။ `အဲဒီေတာင္ေၾကာက ရြာကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စစ္ေျပးခဲ့ရတာဗ်။ အဲဒီရြာကေန ဘီဒီေအထဲ ေရာက္သြားတာ...´။ ေက်ာက္မဲစာဆိုေတာ္ခရီး သြားစဥ္ကလည္း ႐ိုးမေတာင္ေပၚလမ္း (ရန္ကုန္-ေနျပည္ေတာ္ ကားလမ္းသစ္)ကို ျဖတ္ရင္း သိုးကာသီကာလြမ္းျပန္သည္။ `ေဟာဒီေနရာေလးဗ်။ ဗဟိုေကာ္မတီအစည္းအေ၀းလုပ္ခဲ့တာ.....´။<br> <br>အကြက္ေခ်ာင္းေနေသာ စာေရးသူက စာေရးဖို႔တိုက္တြန္းရာ ဆရာက ေခါင္းခါသည္။ `အက်ိဳးမမ်ားပါဘူးဗ်ာ။ ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ခရီးမွာ သမုိင္းက အသံုးမတည့္ေလာက္ပါဘူး....´။ ဆရာေမာင္စူးစမ္း၏ ထူးျခားခ်က္မွာ ျမန္မာစာေပေလာကတြင္ ေတြ႔ရေလ့ရွိေသာ တပည့္ေမြး-ဆရာေမြး အက်င့္ေတြ မရွိျခင္းျဖစ္သည္။ သူသည္ သူ႔အမွတ္အသားသ႐ုပ္ကို သိဒၶိတင္လိုသူမ်ိဳး မဟုတ္။ ဘယ္သူေတြ ဘာထင္ထင္ သူျမင္သလို သူေရးသည္။ ပရိသတ္ႀကိဳက္ပါေစ၊ လူအထင္ႀကီးပါေစ သေဘာမ်ိဳး မရွိ။ ပကတိအရွိကို အမိအရ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ပညာျဖင့္ `ကလန´ ၾကည့္တတ္သူမ်ိဳး ျဖစ္သည္။<br> <br>ဒါကို သူျဖတ္သန္းခဲ့ရ၊ ျဖတ္သန္းေနဆဲ အသိုင္းအ၀ိုင္းက နားလည္မႈမေပး။ သည္လုိႏွင့္ ဆရာ့ဘ၀တြင္ ေ၀ဖန္ေရးဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲေတြႏွင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကံဳခဲ့ရသည္။ ယခုေနာက္ဆံုး ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအႀကိဳကာလ ေရာက္သည္အထိ ဆရာ့ပညာကို ေလးစားေသာ ဆရာ့ေစတနာကို ဆ၀ါးမိေသာ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာ့ဘက္က ၀င္ရပ္ခဲ့ရာ ေ၀ဖန္ေရးျမားဦးက ကုိယ့္ဘက္လွည့္လာသည္။ ရင္းႏွီးခင္မင္ေသာ မိတ္ေဆြထုတ္ေ၀သူ အခ်ိဳ႕ကပင္ `ျပႆနာမ်ားမယ့္စာေတြ မေရးပါနဲ႔´ တားယူရသည္အထိ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ေစတနာကို အသိအမွတ္ ျပဳသည့္တုိင္ ၀မ္းနည္းစြာ ျငင္းပယ္လိုက္ရပါသည္။ `ကုိယ္ျမင္တာ ကုိယ္မေရးရဲရင္ စာေရးတာ ဘာအဓိပၸါယ္ရွိမွာတုန္း....´။<br> <br><div style="text-align: center;"><b>[THE WAVES, 5/10, NOVEMBER, 2010, EDITOR&#39;S SKETCH (အေ၀းျမင္စာေရးဆရာ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးမ်ား), Page 15, 16, 17]<br></b> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-7913567562514929427?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-46816973231056798972011-02-18T11:28:00.002+06:302011-02-18T11:28:00.335+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><b>ေရထဲမွာပဲေပါက္</b><br /><div style="text-align: justify;">ပီတာေလး မ်က္ရည္စမ္းစမ္းႏွင့္ ျပန္လာရာ ဦးေလးလုပ္သူက ေမးသည္။</div><div style="text-align: justify;">"ပီတာ၊ မင္း ဘာျဖစ္လာတာလဲကြ ေဟ"</div><div style="text-align: justify;">"ကၽြန္ေတာ့္ကို ေရကူးကန္ထဲက ေမာင္းထုတ္လုိက္လို႔"</div><div style="text-align: justify;">"ဘာအတြက္လဲ"</div><div style="text-align: justify;">"ကၽြန္ေတာ္ ႐ွဴး႐ွဴးေပါက္မိလို႔"</div><div style="text-align: justify;">"ဒါကိုမ်ား သူတို႔ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္သတဲ့လား၊ ေရထဲမွာ ဒီလိုပဲ ေပါက္ေနၾကတာပဲ၊ ေရကူးကန္ဆိုတာ ဒါအတြက္ ထားတာပဲ"</div><div style="text-align: justify;">"ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ဒိုင္ဗင္ထိုးတဲ့ စင္ေပၚက ႐ွဴး႐ွဴးေပါက္လုိက္မိတာခင္ဗ်"</div><br /><b>ထိေတာ့ထိတယ္</b><br /><div style="text-align: justify;">ျဖတ္ေျပးသြားေသာ သားေကာင္ကို မုဆိုးႀကီး ဦးၿဖိဳး ႏွစ္လံုးျပဴးျဖင့္ ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မိမိ၏ တပည့္ကို ေျပာသည္။</div><div style="text-align: justify;">"ေဟ့ေကာင္၊ သြားၾကည့္စမ္း၊ ငါ ပစ္ခ်လိုက္တဲ့အေကာင္ ဘာေကာင္လဲဆိုတာ"</div><div style="text-align: justify;">မၾကာမီ တပည့္ျဖစ္သူ ျပန္ေရာက္လာၿပီး ေျပာသည္။</div><div style="text-align: justify;">"သူ႔ရဲ႕ မွတ္ပံုတင္အရ သူ႔နာမည္ ေမာင္ျမလို႔ ေခၚတယ္"</div><br /><b>ႏုိင္ငံျခားဘာသာ</b><br />မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ေခြးႏွစ္ေကာင္ လမ္းမွာ ဆံုၾကရာ အျပန္အလွန္ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။<br />"၀ုတ္၊ ၀ုတ္၊ ၀ုတ္"<br />"ေအာက္အီအီးအြတ္"<br />"မင္းႏႈတ္ဆက္တာ တစ္မ်ိဳးႀကီးပါလား"<br />"မင္း ေတာ္ေတာ္အတဲ့ အေကာင္ပဲ၊ ငါ ႏုိင္ငံျခားဘာသာ သင္ေနတာေလ"<br /><br />* * * * * *<br />ေမာင္ေကာင္းထိုက္ (ႏွီးပေဒါ) ရဲ႕ ဟာသပေဒသာထဲက ေကာက္ႏုတ္ထားတာပါ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-4681697323105679897?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-32246994390585390442011-02-17T10:06:00.011+06:302011-02-17T10:06:00.429+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ေခါင္းေဆာင္မႈရဲ႕ တာ၀န္က ေနာက္ထပ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေမြးထုတ္ဖို႔ ျဖစ္တယ္။<br />ေနာက္လုိက္ေတြ ေမြးဖို႔ မဟုတ္ဘူး။<br /><div style="text-align: right;">ရာ့ဖ္ေနဒါ</div><br />လူမိုက္ေတြဟာ သူတို႔ႏုိင္ငံအတြက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္တတ္တယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ဟာ အျခားသူေတြရဲ႕ ေက်းကၽြန္ျဖစ္ေနတာကို မသိၾကေတာ့ဘူး။ လူေတာ္ေတြကေတာ့ သူတို႔ႏုိင္ငံကို ခ်ီးမြမ္းၿပီး အျခားႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ေက်နပ္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ ပိုၿပီး ႀကီးက်ယ္လာႏုိင္တဲ့ ရန္သူေတြ မ်ားလာတာကို မသိၾကဘူး။ ပညာရွိေတြကေတာ့ ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ ေကာင္းတာေတြကို ခ်ီးမြမ္းတယ္။ သူတို႔ဟာ ေကာင္းမြန္ျပည့္၀ျခင္းကို ရွာေဖြေနၾကတယ္။ ရန္လိုမႈကိုေတာ့ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကတယ္။<br /><div style="text-align: right;">ခ်ားလ္လက္စ္အက္ကရာ</div><br />ေခတ္ကိုေျပာင္းသည္မွာ ၀ါဒမ်ားမဟုတ္။ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။<br /><div style="text-align: right;">ေအာ္စကာ၀ိုင္လ္</div><br /><div style="text-align: center;"><b>[ ဟိန္းေဇ ၏ သူတို႔ေျပာသည့္ ႏုိင္ငံေရး စာအုပ္မွ ]</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-3224699439058539044?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-4135162188049939922011-02-16T10:44:00.001+06:302011-02-16T10:44:00.218+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">(၁)<br />စိတ္ၿငိမ္လွ်င္ အေတြးၾကည္လင္<br />ေရၿငိမ္လွ်င္ ေၾကးမံုလို႔ထင္။<br /><br />(၂)<br />က်န္းမာေရးသည္ လူ႔ဘ၀၏ တန္ဖိုးအရွိဆံုးေသာ ဓနျဖစ္သည္။<br /><br />(၃)<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္ ေငြ<br />က်န္းမာေရးသည္ ေရႊ<br /><br />(၄)<br />နံနက္ပိုင္း တစ္လုတ္ပိုစားလွ်င္ ေဆး<br />ညေနပုိင္း တစ္လုတ္ပိုစားလွ်င္ ေဘး<br /><br />(၅)<br />နည္းနည္းႏွင့္ ၄ ႀကိမ္ စား<br />က်န္းမာေရး ခြန္အား။<br /><br />(၆)<br />အားကစားသည္ က်န္းမာေရး၏ အရင္းအျမစ္ ျဖစ္သည္။<br /><br />(၇)<br />ေဆး၀ါးကို အားကစားျဖင့္ အစားထိုးႏုိင္သည္။<br />အားကစားကို ေဆး၀ါးျဖင့္ အစားထိုး၍ မရပါ။<br /><br />(၈)<br />ေမ့သင့္ေသာအရာကို ေမ့ပစ္ျခင္းသည္ ေဆး ျဖစ္သည္။<br /><br />(၉)<br />ရယ္ေမာျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုးေသာ ေဆး ျဖစ္သည္။<br /><br />(၁၀)<br />တင္းတိမ္ႏိုင္သူမ်ားသည္ အၿမဲရႊင္လန္းၾကသည္။<br />သည္းခံႏိုင္သူမ်ားက အစဥ္အႏၲရာယ္ကင္း၏။<br /><br />(၁၁)<br />တစ္ခ်က္ေပ်ာ္လွ်င္ တစ္ႏွစ္ ႏုပ်ိဳသည္။<br /><br />(၁၂)<br />ေရေသာက္လွ်င္ မေလာႏွင့္၊<br />ထမင္းစားစဥ္ စိတ္ဆိုးတာကိုေရွာင္။<br /><br />(၁၃)<br />ေရေသသည္ အဆိပ္ ျဖစ္သည္။<br />မလႈပ္ရွားေသာသူသည္ ေရာဂါရ၏။<br /><br />(၁၄)<br />ပ်င္းရိသူမ်ားသည္ အသက္ရွည္သူမ်ား မျဖစ္ႏုိင္ေခ်။<br /><br />(၁၅)<br />ေရၾကည္လြန္းလွ်င္ ငါးေမြးရန္ ခက္သည္။<br />(ဆိုလိုရင္းမွာ တိက်လြန္းလွ်င္ မိတ္ေဆြမေပါမ်ားႏိုင္၊ အရာရာကို ႏႈန္းျပည့္ မတြက္ခ်က္ပါႏွင့္)<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><b>[ ျမင့္ေရႊ(ရွမ္း႐ိုးမ) ၏ သက္ရွည္က်န္းမာနည္းလမ္းေကာင္းမ်ား စာအုပ္မွ ]</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-413516218804993992?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-91770756525856572272011-02-15T15:11:00.001+06:302011-02-15T15:46:36.857+06:30<div style="text-align: center;"><img title="mgsusanmyanmarthway.jpg" alt="mgsusanmyanmarthway.jpg" src="http://img713.imageshack.us/img713/8517/mgsusanmyanmarthway.jpg"><br></div><br>အပတ္စဥ္ထုတ္ ဂ်ာနယ္မ်ား၊ လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ စီးပြားေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးဆုိင္ရာ အေတြးအျမင္၊ ေဆာင္းပါးမ်ားစြာ ေရးသားခဲ့သည့္ ဆရာႀကီး ေမာင္စူးစမ္းသည္ စာေရးသားျခင္းမွ အနားယူၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ၿပီးခဲ့သည့္အပတ္ထုတ္ The VOICE ဂ်ာနယ္တြင္ ဖတ္႐ႈလုိက္ရသည္။<br> <br>ဆရာ့ေဆာင္းပါးမ်ားကို တခုတ္တရ မက္မက္ေမာေမာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္႐ႈေနသည့္ စာဖတ္ပရိသတ္တစ္ဦး အေနျဖင့္ အင္မတန္မွ စိတ္ညစ္သြားေစသည့္ ၀မ္းနည္းသြားေစသည့္ သတင္းျဖစ္ပါသည္။ အျခားေသာ စာေရးဆရာမ်ားႏွင့္ မတူျခားနားသည့္ အေတြးအျမင္၊ အယူအဆ၊ အေရးအသားမ်ားျဖင့္ စာဖတ္သူမ်ား၏ ဦးေႏွာက္ကို မုန္တုိင္းထန္ေစတတ္သည့္ စာေရးဆရာတစ္ဦး၏ စာမ်ားကို မဖတ္ရေတာ့သည့္အတြက္ တစ္ခုခု လိုအပ္သလို ျဖစ္သြားတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။<br> <br>အသက္ ၈၄ ႏွစ္ ဆိုေသာအရြယ္သည္ ငယ္ေတာ့သည္မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ဒီေလာက္အသက္အရြယ္အထိ ေနထိုင္ရွင္သန္ရပါ့မလား၊ ေနထိုင္ရွင္သန္ခြင့္ ရသည္ဆိုလွ်င္ေတာင္ သူ႔လိုမ်ိဳး အလုပ္ေတြ လုပ္ႏုိင္ပါ့မလား စဥ္းစားလို႔မရ။ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္အထိ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားအတြက္၊ တစ္နည္း ႏိုင္ငံႏွင့္လူမ်ိဳးအတြက္ ေတြးေတာ ဆင္ျခင္ မွတ္သား လုိက္နာဖြယ္ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးစံုကို ေရးသားေပးခဲ့သည့္ ဆရာ့ေစတနာကို ဘယ္လိုမွ လ်စ္လ်ဴ႐ႈမထားႏုိင္။ အသိအမွတ္ျပဳမိသည္။ ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ အတုယူမိသည္။ ေလးစားမိသည္။ အားက်မိသည္။ ေ၀ဖန္မႈလိႈင္းလံုးမ်ားၾကားမွာ တစ္ခ်က္မွ ေနာက္မတြန္႔ဘဲ ကုိယ္ယံုၾကည္သည့္အတုိင္း ေရးသားခဲ့၊ ေ၀မွ်ခဲ့သည့္ ဆရာ့သတၱိကလည္း ရွာမွရွား။ အထူးသျဖင့္ ေနာက္ပုိင္းႏွစ္မ်ားတြင္ ဆရာေရးသားခဲ့သည့္ ႏုိင္ငံေရးဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားၾကားတြင္ ေျပာစမွတ္ျဖစ္ရ၊ ျငင္းခုန္ရသည္သာမက စာေရးဆရာ အခ်င္းခ်င္းတြင္လည္း အျမင္မတူ၊ အယူအဆ မတူသူမ်ားက အမ်ိဳးမ်ိဳး ေ၀ဖန္ပုတ္ခတ္ ခဲ့ၾကသည္ကို ေတြ႔ရွိရသည္။ ဘယ္သူမွားသည္ မွန္သည္ကေတာ့ သမုိင္းကသာ အေျဖေပးသြားပါလိမ့္မည္။ ဆရာေရးသားခဲ့သည္မ်ားသည္ မွတ္တမ္းအျဖစ္ က်န္ရစ္ေနခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေရစီးသည္ ဆရာေတြးထင္ခဲ့သလို၊ မွန္းဆခဲ့သလို၊ ႀကိဳတင္နိမိတ္ဖတ္ခဲ့သလို ဟုတ္သည္/မဟုတ္သည္ကို ေစာင့္ၾကည့္ရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုပင္ အခ်ိဳ႕အခ်က္မ်ားသည္ ႐ုပ္လံုးေပၚစ ျပဳလာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထားေတာ့... ေျပာလိုသည္က ဆရာေမာင္စူးစမ္း စာမေရးေတာ့ဘူးတဲ့။ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားအတြက္ ၀မ္းနည္းရပါသည္။<br> <br>စာမေရးေတာ့ႏုိင္ေသာ္လည္း ဆရာ စာေတြဖတ္ႏုိင္ဦးမည္ ထင္ပါသည္။ စာေတြဖတ္ရင္း က်န္းက်န္းမာမာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ျဖင့္ အသက္ရာေက်ာ္ ေနထိုင္ရပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါသည္။<br><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br> ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၅ ရက္၊ အဂၤါေန႔။<br>ညေန ၃ နာရီ ၀၂ မိနစ္။<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-9177075652585657227?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-85810508942381921492011-02-15T14:41:00.001+06:302011-02-15T15:47:10.095+06:30<a href="http://www.myanmarthway.blogspot.com"><b>အေတြးစာသား (၁)</b></a><br><span></span><span>ပိုက္ဆံေခ်းၿပီး ျပန္ဆပ္ရန္မလိုသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အလိုရွိသည္။<br><br></span><a href="goog_509953637"><b>အေတြးစာသား </b></a><span><a href="http://www.myanmarthway.blogspot.com"><b>(၂)</b></a><br> (တစ္) ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္တယ္။<br>(ႏွစ္) ေယာက္မရွိတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔ေပါ့။<br>(သံုး) ေနက်စကား မဟုတ္ဘူးေနာ္။<br>(ေလး) ေလးနက္နက္နဲ႔ကို ခ်စ္တာပါကြာ။<br> (ငါး) ဆူေျမာက္ဘုရား ပြင့္တဲ့အထိလည္း ခ်စ္ေနဦးမွာပါ။<br>(ေျခာက္) ကပ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ထဲမွာ<br>(ခုနစ္) ရက္ပတ္လံုး လြမ္းေနရလို႔<br>(ရွစ္) ခိုးတဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာေတာင္ သတိရမိေနပါတယ္<br>(ကိုး) ကြယ္တာကလည္း အခ်စ္မွ အခ်စ္တစ္ခုတည္းပါ။<br> (တစ္ဆယ္) သက္တစ္ဆယ္ကမာ ခ်စ္သြားမယ္ဆိုတာကို ယံုၾကည္ေပးလုိက္ပါကြာ။<br><br></span><a href="goog_509953634"><b>အေတြးစာသား </b></a><span><a href="http://www.myanmarthway.blogspot.com"><b>(၃)</b></a><br>အခ်စ္ဆိုတာ...<br>သိပ္ႏူးညံ့ၿပီး ဆန္းၾကယ္တယ္<br> တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိသြားတဲ့အခါ အဲဒီခံစားမႈက ဘာနဲ႔မွ မတူဘူး။<br>သူ႔မ်က္ႏွာကို ေနာက္ဆံုးျမင္ေယာင္ၿပီးမွ အိပ္စက္ျခင္းကို ေရာက္သလို သူ႔မ်က္ႏွာကို အရင္ဆံုးသတိရၿပီးမွ ႏိုးထတဲ့အျဖစ္ဟာ<br> အခ်စ္မွာပဲ ရွိတယ္။<br><br></span><a href="goog_509953631"><b>အေတြးစာသား </b></a><span><a href="http://www.myanmarthway.blogspot.com"><b>(၄)</b></a><br>သင္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္။ ၾကည္လင္ရႊင္လန္းေနတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေနတယ္ဆိုရင္ သင္ဟာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူပါ။<br> <br></span><a href="goog_509953628"><b>အေတြးစာသား </b></a><span><a href="http://www.myanmarthway.blogspot.com"><b>(၅)</b></a><br>ျမင္တိုင္း လာလာ Add ၾကၿပီး ေမးေတာ့ မေျဖခ်င္ၾကဘူး။<br> ဘယ္သူလဲလို႔ ေမးရင္ လူေလ လူေလနဲ႔<br>ဒီမွာေဟ့ေကာင္..... ဘယ္တိရစာၦန္မွ Online မတက္ဘူးကြ။<br>ေမးတာ မေက်နပ္ရင္ Block သာလုပ္လိုက္ ၀မ္းမနည္းဘူး။<br>လူပါးလာမဝနဲ႔။</span><br><br><a href="http://www.myanmarthway.blogspot.com"><b>အေတြးစာသား (၆)</b></a><br> က်လိုက္တဲ့ ကြန္နက္ရွင္း<br>စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အၿပိဳင္ပါပဲလား။<br> <br><a href="http://www.myanmarthway.blogspot.com"><b>အေတြးစာသား (၇)</b></a><br>သတိ... နတ္ႀကီးသည္။<br>ဂြႀကီးႀကီးႏွင့္ က်ပ္ပါ။<br>မက်ပ္တတ္လွ်င္ နတ္ၿပံဳးမည္။<br>နတ္ၿပံဳးလွ်င္ ျပန္ရယ္ျပလုိက္ပါ။<br><br><a href="http://www.myanmarthway.blogspot.com"><b>အေတြးစာသား (၈)</b></a><br> အေၾကာင္းမညီၫြတ္လို႔ ႏွာေခါင္းဆီဆြတ္ကာ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ၿပီး ဒီစာကို ေရးလိုက္ပါတယ္။<br><br><a href="http://www.myanmarthway.blogspot.com"><b>အေတြးစာသား (၉)</b></a><br>အဆင္ေျပလို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေနတာ မဟုတ္ဘူး။<br>စိတ္ခ်မ္းသာလို႔ အဆင္ေျပေနတာ။<br> <br><a href="http://www.myanmarthway.blogspot.com"><b>အေတြးစာသား (၁၀)</b></a><br>အင္တာနက္ ကြန္နက္ရွင္းေတြ ေကာင္းတဲ့ေန႔မွာ မင္းကို ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာမယ္။<br><br>* * * * * * * * * *<br>ဂ်ီေတာ့ခ္က စေတးတပ္မက္ေဆ့ခ်္ အေတြးစာသားေလးေတြကို မဖတ္ရတာၾကာၿပီလို႔ ပူဆာေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ရသေလာက္ စုစည္းေပးလုိက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဖတ္ၿပီးသားေတြ ျဖစ္ေနရင္လည္း သည္းခံၿပီး ထပ္ဖတ္ေပးၾကပါဦးဗ်ာ။ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ။<br> <div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၅ ရက္၊ အဂၤါေန႔။<br>ေန႔လည္ ၂ နာရီ ၄၀ မိနစ္။<br> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-8581050894238192149?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-86368142946385503462011-02-13T07:40:00.002+06:302011-02-13T07:40:00.269+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ဒီမိုကေရစီကို ဤအတိုင္းထား၍ မရႏိုင္။ ထက္ျမက္ေသာ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးက ေရွ႕ေဆာင္ရမည္။ ထိုသူကသာ ထိုးထြင္းတတ္ေသာ အသိဉာဏ္ႏွင့္ လမ္းမွန္ကို ေရွ႕ေဆာင္ႏိုင္မည္။ အစိုးရေကာင္းဆိုသည္မွာ အသိဉာဏ္ ျပည့္၀သည့္ အစိုးရသာ ျဖစ္ရမည္။ အသိဉာဏ္ ကင္းမဲ့ေသာ လူထုထဲ၌ အစိုးရေကာင္း ရွာမေတြ႔ႏိုင္။<br /><div style="text-align: right;"><b>ေသာမတ္စ္ကာလုိင္း</b></div><br />အစိုးရအဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု ျဖစ္လာရင္ ေတြေ၀ေနလို႔ မရေတာ့ဘူး။ မူ၀ါဒတစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္ထားၿပီးၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘယ္ေတြညာေတြ လွည့္ၾကည့္မေနေတာ့ဘဲ ေရွ႕တည့္တည့္ကိုသာ တုိးသြားလုိက္ေပေတာ့။<br /><div style="text-align: right;"><b>ေအာ္တိုဗြန္ဘစ္မတ္စ္</b></div><br />ေကာင္းေသာအစိုးရ၏ လက္ေအာက္၌ ေနထိုင္ရေသာ လူမ်ိဳးသည္ လြတ္လပ္ေရးကို ရွာရန္မလိုေပ။ ေကာင္းေသာအစိုးရထက္ အဘယ္မွာ မြန္ျမတ္ေသာ လြတ္လပ္ေရးရွိအံ့နည္း။<br /><div style="text-align: right;"><b>ဆာ၀ါလတာရေလး</b></div><br /><div style="text-align: center;"><b>[ဟိန္းေဇ ၏ သူတို႔ေျပာသည့္ ႏုိင္ငံေရး စာအုပ္မွ]</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-8636814294638550346?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-27278936889117224802011-02-12T11:07:00.003+06:302011-02-12T11:07:00.173+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">တစ္ေခ်ာင္းပဲဆြဲပါ</span></b></div>ေစ်းထဲတြင္ လူတစ္ေယာက္ ၾကက္တူေရြးတစ္ေကာင္ကို ေအာ္ေရာင္းေနသည္။ ၾကက္တူေရြး၏ ညာေျခေထာက္တြင္ အနီေရာင္အပ္ခ်ည္ႀကိဳး၊ ဘယ္ေျခေထာက္တြင္ အစိမ္းေရာင္ အပ္ခ်ည္ႀကိဳး ခ်ည္ထားသည္။ ေစ်းလာ၀ယ္ေသာလူက စိတ္၀င္စားသျဖင့္ ေမးသည္။<br /><br />“ၾကက္တူေရြးမွာ ဘာျဖစ္လို႔ ႀကိဳးႏွစ္ေခ်ာင္း ခ်ည္ထားရတာလဲဗ်”<br /><br />“ေၾသာ္ ဒါလား၊ ဒီၾကက္တူေရြးက စာတတ္ပုဂၢိဳလ္ေလးခင္ဗ်။ ႀကိဳးနီကို ဆြဲလုိက္ရင္ ဒီေကာင္က ျပင္သစ္လို စကားေျပာတယ္။ အဲ... ႀကိဳးစိမ္းကို ဆြဲလိုက္ရင္ေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေျပာတယ္ဗ်”<br /><br />“ႏွစ္ေခ်ာင္းစလံုးကို တစ္ၿပိဳင္နက္ ဆြဲလုိက္ရင္ေကာ”<br /><br />ပိုင္ရွင္မေျဖခင္ ၾကက္တူေရြးက စိတ္တိုစြာ ၀င္ေျပာသည္။<br />“ဘာျဖစ္ရမလဲ၊ ဖင္ထိုင္လဲက်သြားမွာေပါ့”<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>ပိုဆိုးသြားၿပီ</b></span></div>လူငယ္တစ္ေယာက္ ဆရာ၀န္ထံ ေရာက္လာၿပီး မိမိခံစားေနရေသာ ဒုကၡကို ေျပာျပသည္။<br /><br />“ေဒါက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို အႀကံေပးပါဦး၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အိပ္ေပ်ာ္တယ္ဆုိရင္ပဲ အိပ္ရာထဲ ဆီးသြားတဲ့အက်င့္ ျဖစ္ေနတယ္”<br /><br />“ဆီးမသြားခင္မွာ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုခံစားရသလဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ အိပ္မက္တို႔ ဘာတို႔ မက္သလား”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့၊ အိပ္မက္ မက္ေလ့ ရွိတယ္၊ မင္းညီမင္းသား အ၀တ္အစား ၀တ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ေပၚလာၿပီး “႐ွဴး႐ွဴးေပါက္ရေအာင္” လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။ အိပ္ရာကႏိုးလို႔ ထၾကည့္လုိက္ေတာ့ အိပ္ရာေရာ၊ တစ္ကုိယ္လံုးပါ ရႊဲေနေတာ့တာပါပဲ ခင္ဗ်ာ”<br /><br />“ေနာက္တစ္ခါဆိုရင္ ဒီလိုလုပ္ပါ၊ အဲဒီမင္းသား ေပၚလာၿပီး “႐ွဴး႐ွဴးေပါက္ရေအာင္” လို႔ ေျပာရင္ “ေပါက္ၿပီးၿပီ” လို႔ ခင္ဗ်ား ျပန္ေျဖလုိက္ပါ”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ ေဒါက္တာ၊ ေက်းဇူးပါပဲ”<br /><br />ေနာက္တစ္ပတ္ၾကာေသာ္ ဆရာ၀န္ထံ လူငယ္ ေရာက္လာျပန္သည္။<br /><br />“ေဒါက္တာ၊ အရင္ကထက္ အေျခအေန ပိုဆိုးသြားၿပီခင္ဗ်”<br /><br />“ဘယ္လို ျဖစ္လို႔လဲ”<br /><br />“မင္းသားေပၚလာၿပီး ထံုးစံအတုိင္း “႐ွဴး႐ွဴးေပါက္ရေအာင္” လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က “ေပါက္ၿပီးၿပီ” လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူက “ဒီလိုဆိုရင္ အီအီးပါရေအာင္” တဲ့ ခင္ဗ်”<br /><br />* * * * *<br />ေမာင္ေကာင္းထိုက္ရဲ႕ ဟာသေတြပါပဲခင္ဗ်။ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစဟု...။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-2727893688911722480?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-90710669608227481552011-02-12T04:05:00.002+06:302011-02-12T04:05:00.262+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ယေန႔သည္ ျပည္ေထာင္စု သမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္၏ (၆၄) ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ေသာ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားအားလံုး ရွမ္းျပည္နယ္ ပင္လံုၿမိဳ႕၌ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့သည့္ ေန႔ထူးရက္ျမတ္ကို ျပည္ေထာင္စုေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ေနထိုင္ေသာ တုိင္းရင္းသားေသြးခ်င္းမ်ားသည္ စည္းလံုးညီၫြတ္ၿပီး တစ္စိတ္တစ္၀မ္းတည္းျဖစ္ေၾကာင္း ကမၻာသိေအာင္ ျပသႏိုင္ခဲ့သည့္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္၏ ထူးျခားမြန္ျမတ္လွသည့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔၀ယ္ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္း မွီတင္းေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးအားလံုး စိတ္၀မ္းႏွလံုး ၾကည္သာရႊင္ၿပံဳးႏုိင္ၾကပါေစ၊ စိတ္ခ်မ္းသာ ကုိယ္က်န္းမာ၍ ေကာင္းက်ိဳးလိုအင္ဆႏၵမ်ား ျပည့္၀ၾကပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းအပ္ပါသည္။<br /><br />၆၄ ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို ႀကိဳဆိုဂုဏ္ျပဳလ်က္...<br /><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ</div><div style="text-align: right;">ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)</div><div style="text-align: right;">၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္၊ စေနေန႔။</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-9071066960822748155?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-44930953687093062612011-02-11T10:45:00.002+06:302011-02-11T10:45:00.135+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">တုိင္းျပည္ႏိုင္ငံအသီးသီးတို႔တြင္ အထိမ္းအမွတ္ေန႔မ်ား ရွိၾကသည္။ ဘာသာေရးႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ ေန႔မ်ားကို မဆိုလို။ သူတို႔တုိင္းႏုိင္ငံအသီးသီး၏ သမုိင္းေၾကာင္းႏွင့္ သက္ဆုိင္သည့္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္မ်ားကို ဆိုလိုသည္။ လြတ္လပ္ေရးေန႔၊ အမ်ိဳးသားေန႔၊ ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးေန႔ စသည္ စသည္။ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံတစ္ခုလံုးႏွင့္ သက္ဆုိင္သည့္ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ ျဖစ္သည့္အတြက္ ေတာ္႐ံုေန႔ကို သတ္မွတ္ၾကေလ့မရွိ။ တစ္မ်ိဳးသားလံုးအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႏုိင္ငံတစ္ခုလံုးအတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္ေစသည့္ ရက္ကိုသာ သတ္မွတ္ၾကေလ့ရွိသည္။<br /><br />ျမန္မာတို႔တြင္ေရာ ထိုကဲ့သို႔ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြ မရွိေပဘူးလား။ ရွိေပသည္ေပါ့။ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္မ်ားစြာ ရွိပါေခ်၏။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေျပာရလွ်င္ အေလးဂ႐ုအျပဳဆံုး တန္ဖိုးအထားဆံုး ေန႔ထူးေန႔ျမတ္မွာ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ျဖစ္မည္ထင္ပါ၏။ သူ႔ကၽြန္ဘ၀၏ အရသာကို ခါးခါးသီးသီး ခံစားခဲ့ရသည္ကိုး။ ကုိယ့္ထီး၊ ကုိယ့္နန္း၊ ကုိယ့္ၾကငွာန္းႏွင့္ ေနလာသည့္ လူမ်ိဳးေတြအတြက္ သူမ်ားစိတ္ႏွင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ အသက္ရွင္ခဲ့ရသည္မွာ ဘယ္ေလာက္နာက်ည္းဖြယ္ ေကာင္းလုိက္ေလမလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ႏုိင္၏။ ကုိယ္ခ်င့္စာႏိုင္ပါ၏။<br /><br />ႏိုင္ငံတစ္ခု လြတ္လပ္ေရးရဖို႔အတြက္ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ရမွာ အေသအခ်ာျဖစ္ပါ၏။ အသက္ေသြးေခၽြးမ်ား ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အျခားေသာ တန္ဖိုးထားအပ္သည့္ အရာမ်ားေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အသက္ကိုပင္ စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္ခဲ့ၾကရေသးလွ်င္ အျခားအရာမ်ားသည္ စကားထဲသို႔ ထည့္ေျပာစရာပင္ မလိုေတာ့ဟု ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံလည္း သူ႔ကၽြန္ဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေပးဆပ္ခဲ့ၾကရပါ၏။ သမုိင္းအသိ၊ သမုိင္းအရွိ ျဖစ္ပါေပ၏။<br /><br />ထိုကဲ့သို႔ တန္ဖိုးႀကီးမားသည့္ လြတ္လပ္ေရးႀကီး ရရွိႏုိင္ေရးတြင္ အဓိက အခန္းက႑မွ ပါ၀င္ခဲ့ေသာ သမုိင္းတစ္ခုမွာ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ျဖစ္ပါ၏။ ျမန္မာမွန္လွ်င္ ျပည္ေထာင္စုေန႔သမုိင္းကို သိၿပီးျဖစ္သည္မို႔ အေထြအထူး ရွင္းျပရန္မလိုအံ့ဟု ထင္မိပါ၏။ ေဘာလံုးပြဲစကားႏွင့္ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ လြတ္လပ္ေရးေအာင္ပန္းသည္ အႏုိင္ဂိုးဆိုပါစို႔။ ျပည္ေထာင္စုေန႔သည္ ဂိုးရေအာင္ ဖန္တီးေပးလုိက္သည့္ အင္မတန္ ပညာသားပါ၍ လွပေသာ ဂိုးဖန္တီးေပးမႈ ျဖစ္ပါေခ်၏။ ကၽြႏ္ုပ္၏ အယူအဆပါေပ။<br /><br />၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔သည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္၏ (၆၄) ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ျဖစ္ပါ၏။<br /><br />လြန္ခဲ့ေသာ ၆၄ ႏွစ္ဆီက ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ ဘိုးေဘးမ်ား၊ တုိင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ်ားသည္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေသြးစည္းညီၫြတ္ၾကေၾကာင္း၊ ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ အတူတကြ မွီတင္းေနထိုင္ၾကသည့္ ေမာင္ႏွမရင္းျခာ၊ ေသြးသားရင္းျခာမ်ား ျဖစ္ပါေၾကာင့္ ပင္လံုၿမိဳ႕တြင္ သက္ေသျပခဲ့ၾကပါ၏။ သစၥာျပဳခဲ့ၾကပါ၏။ ထိုသစၥာေၾကာင့္လည္း ေနာက္ထပ္ တစ္ႏွစ္မၾကာေသာ အခ်ိန္ကာလတြင္ပင္ လြတ္လပ္ေရးေအာင္ပန္းကို လက္၀ယ္ပိုင္ပုိင္ ဆြတ္ခူးႏုိင္ခဲ့ပါ၏။ စည္းလံုးညီၫြတ္ျခင္း၏ အက်ိဴးေက်းဇူး (၀ါ) အက်ိဳးရလဒ္ဟု ဆိုရမည္ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />မ်က္ေမွာက္ကာလတြင္ေရာ....။ ျမန္မာ့သမုိင္းသည္ တစ္ေခတ္ေျပာင္းခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါ၏။ ျမန္မာျပည္သူတို႔ လိုခ်င္ရခ်င္သည့္ ေခတ္မီဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္သည့္ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံေတာ္သစ္ဆီသို႔ လွမ္းခ်ီတက္ရန္အတြက္ အ႐ုဏ္အလင္း ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါေခ်၏။ လႊတ္ေတာ္သံုးရပ္ ေပၚေပါက္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါ၏။ လႊတ္ေတာ္အသီးသီးတြင္ ျမန္မာျပည္သူတို႔က ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ေပးခဲ့ေသာ ကုိယ္စားလွယ္ႀကီးမ်ားက ႏိုင္ငံ့အေရးမ်ားကို ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ ဆံုးျဖတ္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါ၏။ မၾကာမီအခ်ိန္တြင္ အစိုးရသစ္တစ္ရပ္ ပီပီျပင္ျပင္ ျဖစ္ေပၚလာေတာ့မည္ ျဖစ္ပါ၏။ အစိုးရသစ္၏ မွန္ကန္ေသာ ဦးေဆာင္မႈေအာက္တြင္ ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ ေရွ႕ခရီးလမ္းသည္ ေျဖာင့္ျဖဴးေနၿပီ ျဖစ္ပါ၏။ ျမန္မာျပည္သူ အားလံုးက ညီညီၫြတ္ၫြတ္ ပူးေပါင္းပါ၀င္ ႀကိဳးစားၾကရန္သာ ျဖစ္ပါ၏။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ အလုပ္လုပ္ၾကရမည္ ျဖစ္ပါ၏။<br /><br />အလုပ္လုပ္ဖို႔ မညီၫြတ္ဘဲ ေဘးထုိင္ဘုေျပာရန္ ညီၫြတ္ေနကာမွ်ျဖင့္ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံေတာ္သစ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိႏိုင္မည္ မဟုတ္သည္မွာ အေသအခ်ာျဖစ္ပါ၏။ ခုေရတြင္းတူး၊ ခုေရၾကည္ေသာက္ ျဖစ္ခ်င္လို႔ေတာ့ ရသည္မဟုတ္ေခ်။ ဒီမုိကေရစီ အေလ့အက်င့္ေကာင္းမ်ားကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ လုိက္နာက်င့္ႀကံရင္း တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွမ္းတက္ရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။<br /><br />ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ မွီတင္းေနထိုင္ၾကသည့္ တုိင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားသည္ သမုိင္းအစဥ္အဆက္ အေရးႀကီးလွ်င္ ေသြးစည္းခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ အတူတကြ မွီတင္းေနထိုင္ခဲ့ၾကသည့္ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားပီပီ တုိင္းျပည္အေရး၊ အမ်ိဳးသားေရး ႀကံဳလာလွ်င္ အၿမဲတေစ ညီၫြတ္ခဲ့ၾကစၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ျပည္ေထာင္စုေန႔သမုိင္းက အထင္အရွား ျဖစ္ပါသည္။ ယခုအခါ ေခတ္သစ္၊ စနစ္သစ္ႏွင့္ လွမ္းတက္ခ်ီရမည့္ အခ်ိန္အခါသို႔ ေရာက္ရွိလာၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားထက္ ေနာက္က်က်န္ခဲ့ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အဆိုပါႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္ေရး၊ ထို႔ေနာက္ ေက်ာ္တက္ႏုိင္ေရး၊ ထို႔ေနာက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးႏုိင္ငံအျဖစ္ လွမ္းတက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ျပည္သူျပည္သားအားလံုး ညီညီၫြတ္ၫြတ္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ၾကရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။<br /><br />လြန္ခဲ့ေသာ ၆၄ ႏွစ္ဆီက ျမန္မာတုိင္းရင္းသားညီအစ္ကိုမ်ား ေသြးစည္းညီၫြတ္ခဲ့ၾကသည့္အတြက္ လြတ္လပ္ေရးေအာင္ပန္းကို ဆြတ္ခူးခဲ့ၾကသည္။ ယခုမ်က္ေမွာက္ကာလ၀ယ္ တုိင္းရင္းသားညီအစ္ကိုအားလံုး ေသြးစည္းညီၫြတ္စြာျဖင့္ ႏုိင္ငံ့အက်ိဳး၊ လူမ်ိဳးအက်ိဳးကို ထမ္းေဆာင္ႀကိဳးပမ္းၾကမည္ဆိုလွ်င္ ေနာင္ကာလတစ္ခု၀ယ္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ မ်ိဳးဆက္သစ္ သားသမီး၊ ေျမးျမစ္မ်ားက ယေန႔ေခတ္ လူမ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ၾကပါလိမ့္မည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ စြမ္းပကားအေၾကာင္းကို သူတို႔ေတြ တဖြဖြ ေျပာၾကပါလိမ့္မည္။ တသသ သတိရေနၾကပါလိမ့္မည္။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အားလံုး ညီၫြတ္ၾကဖို႔၊ စည္းကမ္းရွိၾကဖို႔၊ ႀကိဳးစားၾကဖို႔ လိုပါသည္။ သို႔မွသာ ျပည္ေထာင္စု သမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္သည္ ကမၻာ့အလည္တြင္ ၀င့္ထည္ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။<br /><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ</div><div style="text-align: right;">ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)</div><div style="text-align: right;">၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၀ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔။</div><div style="text-align: right;">ညေန ၄ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-4493095368709306261?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-4378204135093348752011-02-11T07:20:00.001+06:302011-02-11T07:20:00.182+06:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">လြတ္လပ္ျခင္း၊ အတန္းအစား မခြဲျခားျခင္း၊ ေသြးရင္းသားရင္းစိတ္ထားျခင္းသည္ ဒီမုိကေရစီ၏ အဓိက အဂၤါမ်ား ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအဂၤါမ်ားကို ႀကီးပြားေအာင္ က်င့္ႏိုင္ေသာ တုိင္းျပည္မ်ားတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္နည္းသည္ အပ္သြားခ်ည္ပါ ဒီမိုကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္နည္း ျဖစ္လာသည္။<br /><div style="text-align: right;"><b>ဆြန္ယက္ဆင္</b></div><br />တုိင္းသူျပည္သား လူအမ်ားတို႔၏ ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာေရးကို ေဆာင္ရြက္ေပးရန္အလုပ္သည္ ေကာင္းမြန္ေသာ အစိုးရတစ္ရပ္၏ အေျခခံတာ၀န္၀တၱရားႀကီးပင္ ျဖစ္သည္။<br /><div style="text-align: right;"><b>အရစၥတိုတယ္လ္</b></div><br />ဒီမိုကေရစီ ဆိုသည္မွာ အရည္အခ်င္းမျပည့္ေသာ သူမ်ားအေနျဖင့္ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မည္ မဟုတ္။ အသိဉာဏ္ကင္းမဲ့သူ ျပည္သူတို႔သည္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္သူကို ေရြးႏုိင္မည္မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ အနာဂတ္အတြက္ ဒီမိုကေရစီ တိုးတက္မႈကို ေမွ်ာ္မွန္းေရးကိုမူ မိမိက ယံုၾကည္သည္။<br /><div style="text-align: right;"><b>ဂ်က္ဖာဆင္</b></div><br /><div style="text-align: center;"><b>[ဟိန္းေဇ ၏ သူတို႔ေျပာသည့္ ႏုိင္ငံေရး စာအုပ္မွ]</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-437820413509334875?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-23231342191940832262011-02-10T12:33:00.000+06:302011-02-10T15:06:16.355+06:30<div style="text-align: center;"><font size="4"><b>လြန္းပ်ံဒီပလိုေမစီ (Shuttle Diplomacy)</b><br></font></div>သတင္းေထာက္ႏွင့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဟင္နရီကစ္ဆင္းဂ်ားတို႔ စကားေျပာေနၾကသည္။<br><br>&quot;မစၥတာကစ္ဆင္းဂ်ားခင္ဗ်ား...၊ လြန္းပ်ံဒီပလိုေမစီကို အစပ်ိဳးသူအျဖစ္နဲ႔ လူႀကီးမင္းကို အမ်ားက သိထားၾကပါတယ္၊ ဒီလြန္းပ်ံသံတမန္နည္းရဲ႕ သေဘာကို ဥပမာေပးၿပီး ရွင္းျပေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်။&quot;<br> <br>&quot;လြယ္လြယ္ေလးပါ၊ ဆိုၾကပါစို႔၊ သန္းႂကြယ္သူေဌးႀကီး ေရာ့ခ္ဖဲလားဆီ ကၽြန္ေတာ္သြားၿပီး &quot;မစၥတာ ေရာ့ခ္ဖဲလား၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕သမီးကို ႐ုရွားႏိုင္ငံ၊ ဆိုက္ဘီးရီးယားေဒသက ႐ုရွားေယာက္်ားႀကီးနဲ႔ မေပးစားခ်င္ဘူးလား&quot; လို႔ ေမးလုိက္တယ္၊ သူက ျပန္ေျပာတယ္&quot;<br> <br>&quot;ေတာက္တီးေတာက္တဲ့၊ ခင္ဗ်ားကလည္း ေျပာေရာ့မယ္&quot;<br><br>&quot;အဲဒီ ဆိုက္ဘီးရီးယားသားဟာ ဆြစ္ဇာလန္ဘဏ္ရဲ႕ ေဖာက္သည္ဆိုရင္ေကာ&quot;<br><br>&quot;ဒါဆိုရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးစဥ္းစားရမွာေပါ့&quot;<br><br>&quot;ဒီစကားကို ရထားၿပီဆိုရင္ ေနာက္လုပ္ရတာ လြယ္သြားၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆြစ္ဇာလန္ဘဏ္ကို သြားတယ္&quot;<br> <br>&quot;ဆုိက္ဘီးရီးယားသားကို ခင္ဗ်ားတို႔ဘဏ္ရဲ႕ ေဖာက္သည္အျဖစ္နဲ႔ လက္ခံမလား&quot; လို႔ ေမးလုိက္တယ္။<br><br>&quot;ေဒၚလာတစ္သန္း အနည္းဆံုး အပ္တဲ့လူကိုသာ ေဖာက္သည္အျဖစ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ခံတာပဲ၊ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး&quot;<br><br> &quot;သူဟာ ေရာ့ခ္ဖဲလားရဲ႕ သားမက္ဆိုရင္ေကာ&quot;<br><br>&quot;ဟာ... ဒါဆို တစ္မ်ိဳး စဥ္းစားရမွာေပါ့&quot;<br><br>&quot;အဲဒီေနာက္မွာ က်န္တာေတြအားလံုး အေသးအမႊား ျဖစ္သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ ္ဆုိက္ဘီးရီးယားသား ကိုဗလဆီ သြားတယ္&quot;<br> <br>&quot;သာမန္ အေမရိကန္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ဇနီးမယားအျဖစ္နဲ႔ မယူခ်င္ဘူးလား&quot; လို႔ ေမးလိုက္တယ္။<br><br>&quot;ဖူး၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ&quot;<br><br>&quot;အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ အေဖဟာ ေရာ့ခ္ဖဲလားသူေဌးႀကီး ဆိုရင္ေကာ&quot;<br><br> &quot;ဟာ...၊ ဒါဆို တစ္မ်ိဳးစဥ္းစားရမွာေပါ့&quot;<br> <br>&quot;အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အလြယ္တကာ့အလြယ္ဆံုးပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာ့ခ္ဖဲလားရဲ႕ သမီးဆီလာၿပီး ဆြစ္ဇာလန္ဘဏ္ရဲ႕ ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္ကို လက္မထပ္ခ်င္ဘူးလား လို႔ ေမးလုိက္တယ္&quot;<br><br>&quot;ဖူး၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ&quot;<br><br> &quot;အဲဒီလူဟာ တုတ္ခုိင္ထြားက်ိဳင္းတဲ့ ဆုိက္ဘီးရီးယားသား ႐ုရွားေယာက္်ားျဖစ္ေနရင္ေကာ&quot;<br> <br>&quot;ရပ္စ္ပူတင္ တို႔ အမ်ိဳးေပါ့၊ အဲဒါဆို ႀကိဳက္ၿပီ&quot;<br><br>* * * * *<br>[ Rasputin G (1872-1916) - ေဗဒင္ဆရာ၊ ေဆးဆရာအျဖစ္ႏွင့္ ႐ုရွားဇာဘုရင္ ဒုတိယေျမာက္ နီကိုလုိင္အေပၚ အထူးၾသဇာေညာင္းခဲ့သူ၊ သာမန္ ေယာက္်ားထက္ ထူး ေသာေၾကာင့္ ပ်ိဳတုိင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္အျဖစ္ သမုိင္းတြင္ အမည္တြင္ရစ္သူ ]<br> <br><div style="text-align: center;"><font size="4"><b>တစ္မဲထဲရယ္<br></b></font></div>ေနမေကာင္းျဖစ္၍ ေဆး႐ံုသို႔ တက္ေရာက္ကုသေနရေသာ ေဟာ္လန္ပါလီမန္အမတ္ထံ ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ ေရာက္ရွိလာသည္။ ေၾကးနန္းစာမွာ ဤသို႔ျဖစ္သည္။<br><br>&quot;လူႀကီးမင္း အျမန္ဆံုး က်န္းမာလာေစရန္ ပါလီမန္မွ ဆုေတာင္းလုိက္ပါသည္။ ေထာက္ခံမဲ - ၁၇၀၊ ကန္႔ကြက္မဲ - ၁၆၉&quot;<br> <br><div style="text-align: center;"><font size="4"><b>အေကာင္းျမင္၊ အဆိုးျမင္<br></b></font></div>အေကာင္းျမင္သမားႏွင့္ အဆိုးျမင္သမားတို႔ အနာဂတ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ေရွ႕အလားအလာ လံုး၀မေကာင္းဟု ႏွစ္ေယာက္စလံုး သေဘာညီၾကသည္။<br> <br>အေကာင္းျမင္သမားက ေျပာသည္။<br>&quot;ဒီလို ေငြေဖာင္းပြမႈႏႈန္းနဲ႔ဆိုရင္ မၾကာခင္ ေတာင္းစားၾကရလိမ့္မယ္&quot;<br><br>အဆိုးျမင္သမားက အံ့ၾသစြာ ျပန္ေမးသည္။<br>&quot;ေတာင္းစားရမယ္ ဟုတ္လား၊ ဘယ္သူ႔ဆီကတုန္း&quot;<br><br><div style="text-align: center;"> <font size="4"><b>ကုိယ္နဲ႔မဆိုင္ရင္ ေခါင္း႐ႈပ္မခံဘူး</b><br></font></div>ဆိုဗီယက္သမၼတ ေဂၚဘာေခ်ာ့ဗ္၊ အေမရိကန္သမၼတ ဘုရွ္ႏွင့္ ျပင္သစ္သမၼတ မီးထေရာင္းတို႔သံုးဦး မိမိတို႔ သက္ဆုိင္ရာႏိုင္ငံရွိ အလုပ္သမားလစာႏွင့္ ပတ္သက္၍ အျမင္ခ်င္း ဖလွယ္ေနၾကသည္။<br> <br>မီထေရာင္းက ေျပာသည္။<br>&quot;ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက အလုပ္သမားဟာ တစ္လကို ဖရန္႔ေငြ ႏွစ္ေထာင္ ရတယ္၊ တစ္ေထာင္ကို အိမ္ခန္းခ၊ စားစရိတ္နဲ႔ တျခား အေသးသံုးစရိတ္ေတြအတြက ္သံုးတယ္၊ က်န္တစ္ေထာင္ကို သူတို႔ ဘယ္မွာသံုးသလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လည္း မဆုိင္ဘူး&quot;<br> <br>ဘုရွ္က ေျပာသည္။<br>&quot;ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေမရိကန္ အလုပ္သမားဟာ တစ္လကို ေဒၚလာ ႏွစ္ေထာင္ ရတယ္။ အိမ္ခန္းခ၊ စားစရိတ္နဲ႔ ေမာ္ေတာ္ကား ၀ယ္စီးတဲ့အတြက္ ေဒၚလာတစ္ေထာင္ ကုန္တယ္။ က်န္တစ္ေထာင္ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး၊ ဒါ သူတို႔ ျပႆနာပဲ&quot;<br> <br>ေဂၚဘာေခ်ာ့ဗ္က ေျပာသည္။<br>&quot;ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆိုဗီယက္အလုပ္သမားဟာ တစ္လကို ႐ူဘယ္လ္ ငါးရာ ရတယ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္ေထာင့္ငါးရာကို သူတို႔ ဘယ္က ယူသလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး၊ ဂ႐ုလည္း မစိုက္ဘူး။ ဒါ သူတို႔ ျပႆနာပဲ&quot;<br><br>* * * * * * *<br> ေမာင္ေကာင္းထိုက္ရဲ႕ ဟာသပေဒသာထဲက ထုတ္ႏုတ္ေပးထားတာပါ။ အခုတေလာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ သက္ဆုိင္တာေတြပဲ အာ႐ံုက်ေနတဲ့အတြက္ ႏုိင္ငံေရးႏြယ္တဲ့ ဟာသေလးေတြကိုပဲ တင္ေပးလိုက္တာပါ။ စဥ္းစားရင္း ေတြးရင္းျဖင့္ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ - - - - - - ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-2323134219194083226?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-12833581020697047342011-02-10T11:58:00.001+06:302011-02-10T15:06:48.975+06:30<div style="text-align: center;"><font size="4"><b>သံဃာေတာ္မ်ား ႂကြလာတာကို ဒကာမႀကီးမ်ား ဆံပင္ျဖန္႔ခင္းၿပီး ပူေဇာ္တာ အျပစ္ရွိပါသလား။</b><br></font></div><br><b>ဦးဇင္းMA </b>- တခ်ိဳ႕ၿမိဳ႕ေတြကို ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္မ်ား ႂကြလာတဲ့အခါမွာ ဒကာမႀကီးေတြက ဆံပင္ျဖန္႔ခင္းၿပီးေတာ့မွ ႀကိဳဆိုတာမ်ိဳး ေတြ႔ဖူးပါတယ္ဘုရား။ အဲဒါေရာ ကုသိုလ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါသလားဘုရား။ အာပတ္မ်ား သင့္ေနမလားဘုရား။<br> <br><b>ဦးဇင္း </b>- ဦးေခါင္းမွ အထြဋ္အျမတ္ထားတဲ့ ဆံပင္ေတြကိုမွ ျဖန္႔ခင္းၿပီး ႀကိဳဆိုတာကေတာ့ ဒကာမေတြမွာ ကုသိုလ္ျဖစ္သင့္သေလာက္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ေတြမွာက တာ၀န္ေလးပါတယ္။ အာပတ္ေတြ သင့္ႏုိင္တယ္ဦးဇင္း။<br> <br><b>ဦးဇင္းMA </b>- ဒါလည္း ခင္းထားတဲ့ ဆံပင္ကို ထိလိုက္တာနဲ႔ အာပတ္သင့္တာလားဘုရား။<br><br><b>ဦးဇင္း </b>- အမ်ိဳးသမီးတို႔ရဲ႕ ဆံပင္ကို ထိၿပီးေတာ့မွ သာယာမိရင္ အာပတ္သင့္ႏုိင္တာေပါ့။ အဂၤါငါးပါးနဲ႔ ခ်ိန္ၾကည့္ရမယ္။ အဂၤါ (၅) ပါးကေတာ့ ၁။ မႏုႆိတၳီ (လူမိန္းမျဖစ္ျခင္း)၊ ၂။ ကၠတၳိသညီ (လူမိန္းမ ျဖစ္မွန္းသိျခင္း)၊ ၃။ ကာယသံသဂၢရာေဂါ (ကိုင္တာ၊ ဆြဲတာ၊ ထိတာ၊ နမ္းတာ၊ ကုိယ္လက္ႏွီးေႏွာတာ၊ ေလာကအျပဳအမူ အားလံုး၌ သာယာေသာ ရာဂရွိျခင္း)၊ ၄။ ေတန ရာေဂန ၀ါယာေမာ (ထိုရာဂျဖင့္ ထိမိေအာင္ လံု႔လျပဳျခင္း) ႏွင့္ ၅။ ဟတၳဂၢါဟာဒိသမာပဇၨနံ (လက္ စသည္တို႔ကို ကိုင္ျခင္း) လို႔ စာမွာျပပါတယ္။<br> <br><b>ဦးဇင္းMA </b>- မွန္လွပါဘုရား၊ သေဘာေပါက္ပါတယ္ဘုရား။<br><br><div style="text-align: center;"><b>[အရွင္ေခမာနႏၵ (ရန္ကင္းေတာရ)၊ သေျပပင္ ၏ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း သိသင့္သည့္ လူတို႔ႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ ရဟန္း၀ိနည္းမ်ား (အပိုင္း-၁) စာအုပ္မွ ျပန္လည္ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္။]<br> </b></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-1283358102069704734?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-60293433542422481212011-02-10T10:50:00.001+06:302011-02-10T15:08:26.719+06:30ဒီအပတ္ထုတ္ (ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၀-၁၆၊ ၂၀၁၁) ရက္စြဲနဲ႔ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္တုိင္းမ္ဂ်ာနယ္ အတြဲ(၇)၊ အမွတ္(၆) မွာ ေဖာ္ျပပါရွိတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ ေျပာခ်င္လာတာေလးေတြကို မွ်ေ၀ပါရေစ။ ကြၽန္ေတာ့္အျမင္သက္သက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မွန္တယ္/မွားတယ္ ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္ မေျပာလိုပါဘူး။ စာဖတ္သူက သင့္သလိုသာ ဆင္ျခင္ၾကပါကုန္။<br> <br>အစိုးရသစ္ႏွင့္ ထြန္းသစ္စ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးကို အေတာ္ေလး သေဘာက်မိတယ္။ လက္ရွိလႊတ္ေတာ္ျမင္ကြင္းကို အျပည့္စံုဆံုး မဟုတ္ေပမယ့္ အေတာ္အတန္ ျပည့္စံုေအာင္ ေရးသားတင္ျပထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီအတြက္ ခ်ီးက်ဴးလုိက္ပါတယ္။ ေဆာင္းပါးေရးသူေတြကေတာ့ နာမည္ေရးထားပံုအရဆိုလွ်င္ ေဇာ္ကိုသက္ နဲ႔ ေ၀မာသိမ့္ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။<br> <br>အဲဒီေဆာင္းပါးမွာပါတဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအင္အားစုက အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ ဦးဖုန္းျမင့္ေအာင္ ေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သေဘာမက်ဘူး။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။<br><br><b>&quot;............။ ဒုတိယဥကၠ႒မွာ ႀကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအသင္းက ဦးျမၿငိမ္းကို တင္တယ္။ .........&quot;</b> ဆိုတဲ့ စကားပါ။ ျပည္ေထာင္စုႀကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးပါတီကို အတိုေကာက္အေနနဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး သံုးၾကပါတယ္။ ႀကံ့ခုိင္ေရး (သို႔) ျပည္ခိုင္ၿဖိဳး စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကဆုိၾကတာ ဖတ္ဖူး၊ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလိုမ်ိဳး ႀကံ့ခုိင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအသင္းဆိုၿပီး ပါတီ နဲ႔ အသင္း ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြကို မွားယြင္းသံုးစြဲတာကေတာ့ ခၽြတ္ေခ်ာ္ေပါ့ေလ်ာ့လြန္းတယ္လို႔  ျမင္မိပါတယ္။ ေျပာတဲ့လူ၊ ေရးတဲ့လူေတြက အမွတ္မဲ့မို႔ သတိမထားမိဘဲ ပါသြားတယ္ပဲထား၊ အယ္ဒီတာေတြက ဖတ္႐ႈၿပီး ျပင္ဆင္ေပးသင့္ပါတယ္။ ေနာက္ နာမည္ကလည္း လြဲေနေသးတယ္။ သတင္းစာေတြမွာလည္း ေဖာ္ျပပါရွိေနတဲ့ သတင္းေတြမွာ အဲဒီနာမည္ ပါေနပါတယ္။ မသိရေအာင္လည္း လွ်ိဳ႕၀ွက္ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးျမၿငိမ္း ဆိုၿပီး စာလံုးေပါင္းထားပါတယ္။ အမွန္က ဦးျမညိမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေလးမ်ားဆုိၿပီး မေတြးေစခ်င္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္ျဖစ္ပါတယ္။ လံုး၀မွားလို႔မရတဲ့ အေရးကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေဆာင္းပါးမွာပဲ တဆက္တည္း ဆက္ေရးထားတာက်ေတာ့ စာလံုးေပါင္း အမွန္ျဖစ္သြားျပန္ပါေရာ။ ဘယ္လိုနားလည္ရမလဲ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္ မသိပါ။<br> <br>ေနာက္ ဦးဖုန္းျမင့္ေအာင္ ဆက္ေျပာထားတာကို ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။<br><b>&quot;မဲခြဲဆံုးျဖတ္ေတာ့ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳး၊ တပ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြက တစ္ဖက္၊ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုေတြက တစ္ဖက္ မဲ ၁၉၀၊ မဲ ၃၀ နဲ႔ ဦးျမညိမ္း က ရသြားတယ္&quot;</b> တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ကို စိတ္ညစ္သြားတယ္။ သူဘာေျပာခ်င္တာလဲ ေတြးလို႔မရဘူး။ စိတ္တိုေနတာလား၊ ခံျပင္းေနတာလား၊ လုိအင္မျပည့္ျဖစ္ေနတာလား။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဦးဖုန္းျမင့္ေအာင္ဟာ လႊတ္ေတာ္မွာ ဘယ္ပါတီက ကိုယ္စားလွယ္ ဘယ္ႏွဦးပါတယ္၊ တပ္မေတာ္သား လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဘယ္ႏွဦးရွိတယ္ဆိုတာကို သိပံုမရတာပါပဲ။ သူေျပာသလိုဆိုရင္ ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီနဲ႔ တပ္မေတာ္သားကုိယ္စားလွယ္ေတြ ႏွစ္ခုေပါင္းအင္အားဟာ ၁၉၀ ဦး ရွိေနတဲ့အဓိပၸါယ္ပါ။<br> <br>ပထမတစ္ခ်က္ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲ။ လႊတ္ေတာ္ထဲကို ေရာက္လာၾကတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြအားလံုးဟာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနဲ႔အညီ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံရၿပီး ဒီမုိကေရစီနည္းက် ေရာက္လာၾကတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ကဲ... ထားပါေတာ့ဗ်ာ။ တပ္မေတာ္သား ကုိယ္စားလွယ္ေတြဆိုတာက ခန္႔အပ္ခံရသူေတြျဖစ္လို႔ သူတို႔ကို သီးျခားေရတြက္တယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့။ ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီဟာ ဒီမိုကေရစီနည္းလမ္းနဲ႔အညီ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အျခားပါတီေတြနဲ႔အတူ မဲဆႏၵနယ္အသီးသီးမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္အေရြးခံခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလား။ သူႏိုင္ကုိယ္ႏုိင္ ယွဥ္ၿပိဳင္အေရြးခံခဲ့တဲ့ အဲဒီလိုပါတီကိုမွ ဒီမိုကေရစီပါတီလို႔ မသတ္မွတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ေျပာစရာက တစ္ခုပဲ ရွိေတာ့တယ္။<br> <br>&quot;ဦးဖုန္းျမင့္ေအာင္ေရ... လူႀကီးမင္းဟာ ရန္/ငါ သူငယ္နာ မစင္ေသးတဲ့ ကေလးဆိုးႀကီးပဲ&quot; လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကိုဉာဏ္က ေျပာပါရေစခင္ဗ်ာ။<br><br>အဲဒီေဆာင္းပါးကို ဖတ္လာတာ ေနာက္ဆံုးေဆာင္းပါးနိဂံုးေရာက္မွပဲ သေဘာက်ၿပီး ၿပံဳးမိေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေ၀့ကာ၀ိုက္ကာနဲ႔ မိတ္ဆက္မေနေတာ့ပါဘူး။ မူရင္းအတုိင္း ဖတ္ၾကည့္ၾကပါေတာ့ခင္ဗ်ား။<br> <br>- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -<br>တစ္ကုိယ္ေတာ္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး ဦးသိန္းၫြန္႔ က <b>&quot;အခု လႊတ္ေတာ္မွာ ဒီမိုကေရစီ အေငြ႔အသက္ေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနပါၿပီ။ ဒီမိုကေရစီ အေငြ႔အသက္ေလးေတြ ပဏာမ လႊမ္းၿခံဳေနပါၿပီ။ လႊတ္ေတာ္မွာ အမ်ားလက္ခံတာကို လက္မခံရင္ ဒီမုိကေရစီလမ္းေၾကာင္းကို မသြားနဲ႔ေပါ့။ အမ်ားဆႏၵကို လက္ခံႀကိဳဆိုရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္&quot;</b> ဟု လက္ရွိ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံေတာ္ အေျပာင္းအလဲကာလႏွင့္ယွဥ္ကာ သံုးသပ္ခ်ျပသြားခဲ့သည္။<br> - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -<br><br>ဟုတ္ကဲ့ ေလးစားပါတယ္ ဦးသိန္းၫြန္႔ ခင္ဗ်ား။<br><br>ေတြးဆ ဆင္ျခင္ႏိုင္ၾကပါေစဟု....<br><div style="text-align: right;"> အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၀ ရက္ (ၾကာသပေတးေန႔)<br>နံနက္ ၁၀ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<br> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-6029343354242248121?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-79891246977508497282011-02-03T16:02:00.000+06:302011-02-10T15:09:13.256+06:30<div style="text-align: center;"><img title="democracy.jpg" alt="democracy.jpg" src="http://img822.imageshack.us/img822/4299/democracy.jpg"><br></div><br>ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံမ်ား၌ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္ကို လြတ္လပ္မႈႏွင့္တြဲ၍ သိၾကသည္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာႏုိင္၊ ဆိုႏုိင္၊ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ႏုိင္သည္ကိုပင္ ဒီမိုကေရစီဟု အေတာ္မ်ားမ်ားက ယူဆၾကသည္။<br> <br>အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားတြင္လည္း လူအမ်ားက ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံဆိုသည္မွာ အစိုးရယႏၲရား၏ အဆင့္အသီးသီးတြင္ ရာထူး ဌာနႏၲရမ်ား ရယူအုပ္ခ်ဳပ္မည့္သူမ်ားကို မဲေပးေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသည့္ ႏုိင္ငံမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု နားလည္ၾက၏။ ထို႔အျပင္ ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူမ်ားႏွင့္ အျမင္ခ်င္း မတူသည့္တုိင္ေအာင္ ထိုကြဲျပားသည့္ အျမင္မ်ားကို စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔စရာမလိုဘဲ မိမိတို႔ တင္ျပထုတ္ေဖာ္လိုသည့္အတုိင္း ေဖာ္ျပႏုိင္ခြင့္ရွိသည္ဟု နားလည္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုမွ်မက သိစရာ နားလည္စရာေတြ တစ္ပံုႀကီး ရွိေသးသည္။<br> <br>ဒီမိုကေရစီဆိုသည့္ ေ၀ါဟာရမွာ ေခါမ (ဂရိ) ဘာသာစကားမွ ဆင္းသက္လာျခင္းျဖစ္ၿပီး ျပည္သူအမ်ား၏ အုပ္စိုးျခင္း ဟု အဓိပၸါယ္ရေၾကာင္း အမ်ားသိၾကသည္။ ဒီမိုကေရစီ အေျခခံသေဘာတရားမ်ားကို စတင္ေဖာ္ထုတ္ခဲ့သည့္ ဂရိလူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံအတြင္း ေငြ၀ယ္ကၽြန္စနစ္ ရွိေနျခင္းကို ျပႆနာတစ္ခုဟု မယူဆခဲ့ၾကေပ။ ၎တို႔က ႏုိင္ငံသားတိုင္း အခြင့္အေရးမ်ား အျပည့္အ၀ ရရွိသင့္သည္ဟု သေဘာထားၾကေသာ္လည္း ကၽြန္မ်ားမွာမူ သခင္တို႔၏ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမွန္သမွ် က်ံဳး႐ံုး၍ ထမ္းေဆာင္ေပးၾကရန္ တာ၀န္ရွိသည့္သတၱ၀ါ Beasts of Burden မ်ားဟုသာ ႐ႈျမင္ခဲ့ၾကသည္။<br> <br>ခရစ္မေပၚမီ ငါးရာစုခန္႔က ေပၚေပါက္ခဲ့သည့္ ေအသင္ၿမိဳ႕ျပႏုိင္ငံတြင္ အသက္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ျပည့္ၿပီးသူ ႏုိင္ငံသားမ်ားသည္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈဆုိင္ရာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္သည့္ လုပ္ငန္းစဥ္တို႔၌ တုိက္႐ိုက္ပါ၀င္ခြင့္ ရၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္မ်ား၊ မိန္းမမ်ား၊ ေအသင္တြင္ ေနထိုင္ခြင့္ရထားေသာ္လည္း ႏုိင္ငံသား မဟုတ္သူမ်ားသည္ ထိုလုပ္ငန္းစဥ္မ်ား၌ ပါ၀င္ခြင့္ မရၾကေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအသင္ၿမိဳ႕ျပႏုိင္ငံ၏ ဒီမိုကေရစီသည္ ၿမိဳ႕လူဦးေရ၏ ၂၀ ရာခုိင္ႏႈန္းမွ်သာ ရွိႏုိင္သည့္ လူနည္းစု လူလားေျမာက္သူ ႏုိင္ငံသားေယာက္်ားမ်ားသာ ပါ၀င္ခြင့္ ရရွိခဲ့သည္ဟု ဆိုႏုိင္၏။<br> <br>သို႔ေသာ္ ေအသင္၏ ဒီမိုကေရစီစနစ္သည္ တိုက္႐ိုက္က်င့္သံုးသည့္ ဒီမိုကေရစီပံုစံ Direct Democracy ျဖစ္ၿပီး ယေန႔ေခတ္မီ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံမ်ားတြင္ က်င့္သံုးလ်က္ရွိသည့္ ကုိယ္စားျပဳဒီမိုကေရစီပံုစံ Representative Democracy ထက္စာလွ်င္ ပို၍ ဒီမိုကေရစီက်သည္ဟု ဆိုႏုိင္ျပန္ေလသည္။<br> <br><div style="text-align: center;"><b>[ ကုိကုိလိႈင္ ၏ ဒီမိုကေရစီအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာမ်ား စာမ်က္ႏွာ ၂၊ ၃ မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ ]</b><br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-7989124697750849728?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-18304158635875564202011-02-03T14:32:00.000+06:302011-02-10T15:09:58.594+06:30စာအုပ္ထဲမွာ ဟိုနားတစ္ပုဒ္၊ ဒီနားတစ္ပုဒ္ ေရးထားတာေလးေတြကို အခ်ိန္ရတုန္းေလးမွာ ျပန္တင္ေပးလုိက္ပါတယ္ဗ်ာ။ စာဖတ္သူေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြ တူခဲ့ရင္ အခ်ိဳ႕ေသာကဗ်ာေလးေတြဟာ လွေနမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ေက်းဇူးပါဗ်ာ။<br><br><font size="4"><b>လြမ္းရင္း ခ်စ္ေနၾကသူမ်ား</b></font><br> ေတြ႔စဥ္လည္းခ်စ္<br>ကြယ္လည္းခ်စ္တယ္<br>အလြမ္းျမစ္ေတာ့ စီးေပါ့ကြယ္။<br><br><font size="4"><b>ငါ.... ငါ.... ငါ....</b></font><br>ငါလိုလူသား<br>ရွာမွရွားဟု<br>အႂကြားဂုဏ္ေထာင္<br>သင္မေဆာင္နဲ႔<br>ငါလိုလူေတြ အမ်ားႀကီး....။<br><br> <font size="4"><b>အနိစၥ</b></font><br>မ်က္စိတစ္မွိတ္<br>သက္႐ွဴတိတ္မွာ<br>အိပ္သည္အလား<br>ဘ၀ျခားေပါ့<br>ေၾသာ္... အနိစၥပါတကား။<br><br><font size="4"><b>ကဗ်ာဆရာ</b></font><br>ေတြ႔ရာျမင္ရာ<br>ႀကံဳေလရာကို<br>ကာရန္ဖြဲ႔စပ္<br>ကေလာင္သြက္ျဖင့္<br> ႁမြက္ႂကြားေ၀မွ်<br>ေရးလိုပသည္<br>ဤလည္း ၀ဋ္ေႂကြးပါတကား...။<br><br><font size="4"><b>ဘ၀ပန္းခ်ီ</b></font><br>သြားၾကလာၾက<br>ေျပာၾကဆိုၾက<br>ေအာ္ၾကဟစ္ၾက<br>ဆဲၾကဆိုၾက<br>ၿပံဳးၾကမဲ့ၾက<br>ရယ္ၾကေမာၾက<br>ငိုၾကယိုၾက<br>ေမာက္မာၾက ေကာက္က်စ္ၾက<br> ေအာက္က်ိဳ႕ၾက မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးၾက<br>ဟိန္းေဟာက္ၾက အႏိုင္က်င့္ၾက<br>ေမတၱာပြားၾက ကူညီၾက<br>...........ၾက ..............ၾက<br>...................................<br>........... ............. ...................။<br><br>ဒါကမလို<br> ဒါကပိုဟု<br>ဟိုဒီဆြဲႏုတ္<br>ပယ္မထုတ္ႏွင့္<br>အဟုတ္ေဆးေရာင္<br>ဓိပၸါယ္ေဆာင္၏<br>ေန႔စဥ္ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ပါတကား....။<br><br><div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၃ ရက္ (ၾကာသပေတးေန႔)<br> ေန႔လည္ ၂ နာရီ ၃၂ မိနစ္။<br> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-1830415863587556420?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-13304899978216311092011-02-03T10:59:00.001+06:302011-02-10T15:10:40.513+06:30<font size="4"><b>အျပစ္တင္သင့္တာေပါ့</b></font><br>ေဘာလံုးပြဲၾကည့္စဥ္ မိန္းမက ေယာက္်ားကို ေမးသည္။<br><br>&quot;ေမာင္ေရ၊ ဟိုေရွ႕က ပြဲၾကည့္သူကို ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔အနားကလူေတြ အျပစ္တင္ရသလဲ&quot;<br><br>&quot;ဒိုင္လူႀကီးကို သူ ပုလင္းနဲ႔ ပစ္လိုက္လို႔ေလ&quot;<br> <br>&quot;ဒါေပမယ့္ ဒိုင္လူႀကီးကိုမွ မထိတာပဲ&quot;<br><br>&quot;အဲဒါေၾကာင့္ သူ႔ကို ၀ိုင္းဆဲၾကတာေပါ့ကြာ&quot;<br><div style="text-align: center;"><br>- * - * - * - * - * - * - * - * - * - * - * -<br></div><br><font size="4"><b>ေပၚေတာ့မယ္၊ ျပန္ေခၚပါ</b></font><br> ႏိုင္ငံတကာတင္းမာမႈေလ်ာ့ပါးေရး၊ ျပည္သူအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ေရး၊ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈရေရးတို႔ကို ေရွ႕ရႈေသာအားျဖင့္ မိမိတို႔၏ အတြင္းေရးမွဴးမမ်ားကို အလဲအလွယ္လုပ္ရန္ ဆိုဗီယက္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီေခါင္းေဆာင္ အင္ဒရိုေပါ့ႏွင့္ အေမရိကန္သမၼတ<span></span> ေရဂင္တို႔ သေဘာတူလိုက္ၾကသည္။<br> <br>တစ္ပတ္ၾကာေသာ္ အေမရိကန္မသည္ သမၼတေရဂင္ထံ ဖုန္းဆက္ကာ တုိင္ေျပာ ေျပာသည္။<br><br>&quot;သမၼတႀကီးရွင့္၊ ကြၽန္မ ဒီမွာ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မီနီစကတ္အစား Midi စကတ္ (ေျခဆစ္နားအထိ ေရာက္ေသာစကတ္) ကိုပဲ ၀တ္ရမယ္၊ လည္ဟိုက္အကၤ်ီအစား လံုလံုၿခံဳၿခံဳ အကၤ်ီကို ၀တ္ရမယ္လို႔ ကြၽန္မကို တစ္ခ်ိန္လံုး အမိန္႔ေပးသလို၊ ေမတာရပ္ခံသလို ေျပာေနၾကတယ္ရွင့္၊ ဒီအတုိင္းသာဆိုရင္ မၾကာခင္ ကြၽန္မရဲ႕ အလွေတြကို ဘယ္သူမွ ဘာမွ ျမင္ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးရွင့္&quot;<br> <br>ရုရွားအတြင္းေရးမွဴးမကလည္း အင္ဒရိုေပါ့ထံ ဖုန္းဆက္ကာ စိုးရိမ္စကားေျပာသည္။<br><br>&quot;ရဲေဘာ္ အင္ဒရိုေပါ့၊ ဒီမွာဆက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ စကတ္ကို တိုသထက္တိုေအာင္ ၀တ္ပါ၊ လည္ဟိုက္အကၤ်ီကိုလည္း သည္ထက္ပိုၿပီး က်ယ္က်ယ္ေလး ခ်ဳပ္၀တ္ပါလို႔ သူတို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ေျပာေနတယ္။ ဒီအတုိင္းသာဆို မၾကာခင္ ေျခာက္လံုးျပဴးကိုေရာ၊ ကြၽန္မ အင္း... ကြၽန္ေတာ္ ေယာက္်ားျဖစ္တယ္ဆိုတာပါ သူတို႔ ျမင္သြားေတာ့မယ္ ခင္ဗ်&quot;<br> <div style="text-align: center;"><br>- * - * - * - * - * - * - * - * - * - * - * -<br></div><br><font size="4"><b>နံပါတ္ေျပာင္းျပန္</b></font><br>အေပ်ာ္စီးေလွမ်ား ငွားရမ္းေသာ စခန္းတြင္ျဖစ္သည္။ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားက မိုက္ကရိုဖုန္းမွတဆင့္ ေအာ္ေနသည္။<br> <br>&quot;ေလွနံပါတ္ 99၊ ကမ္းဘက္ကို ျပန္ေလွာ္ခဲ့ပါ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕အခ်ိန္ ကုန္သြားပါၿပီ&quot;<br><br>အခ်ိန္အနည္းငယ္ ၾကာသြားသည္။ ေလွ ကမ္းဘက္ ျပန္မကပ္လာေခ်။<br><br>&quot;ေလွနံပါတ္ 99၊ အျမန္ဆံုး ကမ္းျပန္ကပ္ပါ၊ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ ခင္ဗ်ားဆီက အခ်ိန္ပိုခ ထပ္ေတာင္းရပါလိမ့္မယ္&quot;<br> <br>ကယ္ဆယ္ေရးသမား၏ အကူခ်ာတိတ္က သူ႔ဆရာကို ေျပာသည္။<br><br>&quot;ကြၽန္ေတာ္တို႔စခန္းမွာ ေလွ ၇၅ စီးပဲ ရွိတယ္၊ ဘယ္က နံပါတ္ ကုိးဆယ့္ကိုး ေရာက္လာတာလဲ&quot;<br><br>ကယ္ဆယ္ေရးသမား ေခတမွ် မင္သက္မိသလို ျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ေရထဲ ေျပးဆင္းသည္။ ပါးစပ္မွလည္း ေအာ္သည္။<br> <br>&quot;ေလွနံပါတ္ 66၊ ခင္ဗ်ား တစ္ခုခု ျပသနာေပၚေနသလား&quot;<br><br><div style="text-align: center;"><b>* * * * * * * * *<br>ေမာင္ေကာင္းထိုက္ ရဲ႕ ဟာသပေဒသာထဲက ဟာသအခ်ိဳ႕ပါဗ်ာ။ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစ။<br></b> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-1330489997821631109?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-77794713060607662532011-01-28T16:46:00.001+06:302011-02-10T15:12:50.092+06:30ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းအတြက္ ေတာင္းပန္ပါရေစ။ ႐ုိင္းစိုင္းတဲ့သေဘာ မဟုတ္ရပါဘူး။ အစကေတာ့ လူႀကီးမင္းတို႔ကို ဘယ္လိုေျပာရမယ္လို႔ ေရးမလို႔ စဥ္းစားေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလကားေနရင္း သူမ်ားစီးပြားေရးလုပ္ငန္းကို ေၾကာ္ျငာေပးသလို ျဖစ္ေနမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုဉာဏ္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ဖုန္းေတြထဲမွာ မေမာတမ္းေျဖေနရတဲ့ ေအာ္ပေရတာေလးလို ျဖစ္ေနမလား စတဲ့စတဲ့ အေတြးမ်ားေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကိုပဲ သံုးလုိက္ရပါတယ္။ ရင္းႏွီးတဲ့သေဘာနဲ႔ သံုးလုိက္ရပါေၾကာင္း ဘယ္သူေမးေမး မေမးေမး ဦးစြာရွင္းျပလုိက္ရေၾကာင္းပါ။ :P<br> <br>ဒုတိယအေနနဲ႔ (ရွင္းျပတာေတြကလည္း မ်ားလိုက္တာေနာ္) ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ေခါင္းစဥ္နာမည္က သီခ်င္းစာသားတစ္ခုကို ပါးစပ္ထဲမွာ ႐ုတ္တရက္ေပၚလာလို႔ပါ။ " " အခ်စ္ကို ဘယ္လိုေျပာရမယ္ " " ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးပါ။ အဲဒီအဆိုေတာ္ႀကီးကေတာ့ သူ႔အခ်စ္ကို ဘယ္လိုေျပာလုိက္သလဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကုိဉာဏ္ကေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းကို မသိေတာ့ေၾကာင္းပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ သိသလိုပဲ ေျပာပါေတာ့မယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း "ခင္ဗ်ားတို႔ကို ဘယ္လိုေျပာရမယ္" ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္တပ္လုိက္ရတာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။<br> <br>နည္းနည္းသိတဲ့လူေတြကေရာ၊ မ်ားမ်ားသိတဲ့လူေတြကေရာ၊ နည္းနည္းခင္တဲ့လူေတြကေရာ၊ မ်ားမ်ားခင္တဲ့လူေတြကေရာ၊ တစ္ခါတေလမွ ေတြ႔တတ္တဲ့လူေတြကေရာ၊ အၿမဲတမ္းေတြ႔ေနတဲ့ လူေတြကေရာ၊ စိမ္းတဲ့လူေတြကေရာ၊ က်က္တဲ့လူေတြကေရာ စကားေျပာဆုိရင္း အလ်ဥ္းသင့္တဲ့အခါ ေမးတတ္ၾကတာကေတာ့ " " ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္ကို ဖြင့္လို႔မရေတာ့ဘူး " " ဆိုတာပါပဲ။ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိဉာဏ္ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိတဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ။ ဖုန္းနဲ႔ေျပာတဲ့လူေတြေရာ၊ လူခ်င္းေျပာတဲ့လူေတြေရာကို ျပန္ေျပာႏိုင္တာကေတာ့ တစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ " " ငါလည္း ဖြင့္လို႔မရဘူး။ ဘာျဖစ္တာလဲေတာ့ ငါလည္းမသိဘူး " " ဆိုတာပါပဲ။ အင္မတန္ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေလစြ။ :P<br> <br>စစ္ေတြမွာ အင္တာနက္သံုးရတာ အဆင္မေျပဘူးလားလို႔ ေမးတဲ့လူေတြကို ဘယ္လိုျပန္ေျဖရမလဲ စဥ္းစားလို႔မရပါ။ ေျပတယ္ေျပာရေအာင္လည္း လုပ္ခ်င္တာေလးေတြကို စိတ္တုိင္းက် လုပ္လို႔မရ၊ မေျပဘူးဆိုရေအာင္လည္း အီးေမးလ္ေလးေတြဖတ္ႏိုင္၊ သတင္းေလးေတြရွာႏုိင္၊ ဂ်ီေတာ့ခ္ေလးလည္းသံုးႏုိင္ဆိုေတာ့ ေယဘုယ်အေျဖျဖစ္တဲ့ " " အင္း... မဆိုးပါဘူး၊ ဒီလိုပါပဲ " " လို႔ ေျဖရတာခ်ည္းပါပဲ။ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔တူတာဆိုလို႔ ဘာမွကို ဖြင့္လို႔မရဘူး။ ေက်ာ္ရခြရေအာင္လည္း ကိုယ္က အဲဒီေလာက္ ကၽြမ္းက်င္တာမဟုတ္ေတာ့ ကုိယ္သိတဲ့ (သူမ်ားေတြကို ေမးထားတဲ့) စာမ်က္ႏွာေလး ၂-၃ ခုေလာက္ မရေတာ့ဘူးဆိုရင္ ဘာမွမလုပ္တတ္ေတာ့ဘူး။ ဂူဂဲလ္ရွိတာပဲ... ဘာလိုေသးလဲကြာလို႔ အျပစ္တင္မေစာၾကပါနဲ႔။ ဂူဂဲလ္က ရွာေတြ႔သမွ်ေတြက ဖြင့္မရတာ မ်ားတယ္ခင္ဗ်။ သိတယ္မလား... ဟဲဟဲဟဲ။ သေဘာေပါက္ၾကမွာပါခင္ဗ်ာ။<br> <br>ျမန္မာ့ေသြးကို လြမ္းတာကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ ဆိုသလိုပါပဲ။ အစားေကာင္းေလးမ်ား စားရတဲ့အခါ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့လူကို သတိရတတ္ၾကသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကုိဉာဏ္ကေတာ့ စာအုပ္ေကာင္းေလးမ်ား ဖတ္ရတဲ့အခါ၊ အေတြးေလးေတြမ်ား ေတြးမိတဲ့အခါ၊ ကဗ်ာေလးေတြမ်ား ခ်ေရးမိတဲ့အခါ၊ အျမင္မေတာ္တာေတြေၾကာင့္ ကလူက်ီစယ္လုိက္ခ်င္တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ျမန္မာ့ေသြးဂ႐ု(ပ္)ကို သိပ္သတိရတာပါပဲဗ်ာ။ ကုိယ့္မိတ္ေဆြေတြကို ေဖာက္သည္ခ်ရ၊ သူတို႔အျမင္ေတြကို နားေထာင္ရ၊ ဖတ္ရ၊ ျငင္းခုန္ရတာ အင္မတန္မွကို ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာ မဟုတ္လားခင္ဗ်။ အခုေတာ့ဗ်ာ... သားသမီးကို ေမြးထားၿပီးေတာ့ ပစ္ထားရသလို ျဖစ္ေနတယ္ေလ။<br> <br>ကဲ... အခုေတာ့ အင္တာနက္ေလးဘာေလး သံုးလို႔ရတဲ့ေနရာကို ေရာက္ရျပန္ပါၿပီ။ တစ္နာရီေလာက္ ႀကိဳးစားပမ္းစား တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္နဲ႔ ႀကိဳးစားလုိက္တဲ့အခါ ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္ျမင္ရပါၿပီ။ [co.cc]မွာေတာ့ ဘယ္လိုမွကို ဖြင့္လို႔မရေတာ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ [blogspot] ကိုပဲ ျပန္ေျပာင္းလုိက္ပါတယ္။ Domain Name တစ္ခုေတာ့ ၀ယ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ႀကိဳးစားလုိက္ပါဦးမယ္။ အခုပို႔စ္ကိုလည္း ျပည္ပက ျမန္မာ့ေသြး မိတ္ေဆြေတြကေတာ့ ဖတ္လို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းကေတာ့ ေက်ာ္တတ္ခြတတ္သူေတြဆိုရင္ ဖတ္ရမယ္ထင္ပါရဲ႕။ နားလည္ေပးၾကပါဦးဗ်ာ။ (ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္ေလာက္ နားလည္ေပးၾကပါလို႔ ေျပာတဲ့ဘေလာ့ဂ္ မရွိေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႕) :P<br> <br>ကဲ... အရင္ကအေၾကာင္းေတြကို ျပန္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလာခဲ့ရင္လည္း " " ခင္ဗ်ားတို႔ကို ဘယ္လိုေျပာရမယ္ " " ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးကိုပဲ ရြတ္ရေတာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕။<br><br>လိႈက္လွဲစြာ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ <b>မဂၤလာပါ ျမန္မာ့ေသြးမိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား</b>။ ေခတ္သစ္စနစ္သစ္မွာ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕႕ ေကာင္းမြန္မွန္ကန္ေသာ စိတ္ကူးအိပ္မက္မ်ားအားလံုး အေကာင္အထည္ေပၚႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္စကားေႁခြရင္း.........။<br> <div style="text-align: right;">အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၂၈ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔။<br>ညေန ၄ နာရီ ၅၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-7779471306060766253?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-16641765215411835762010-11-14T20:16:00.001+06:302011-02-10T15:25:11.132+06:30(၁)<br>တိုက္တြန္းတဲ့လူေတြကလည္း တိုက္တြန္းၾကေလေတာ့ ေရးတဲ့လူကလည္း<br>ေရးရေတာ့တာေပါ့။ ေရာက္တဲ့ေဒသက အေတြ႔အႀကံဳေတြကို ေရးပါဦးတဲ့။ အင္း...<br>သည္းခံ၍သာ ဖတ္ၾကေလေတာ့လို႔ပဲ ေအာ္ရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕။<p>(၂)<br>ကၽြန္ေတာ္ေရာက္တဲ့ေဒသအေၾကာင္း ေရးမယ္ဆုိေတာ့ ဘာေရးရမွန္း မသိဘူး။<br>ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ ဒီေဒသအေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ သိမွမသိေသးဘဲကိုး။<br>မသိဆိုလည္း မေလ့လာျဖစ္ေသးဘူးေလ။ မေလ့လာျဖစ္ဆုိ ေလ့လာဖို႔ အေျခအေနကလည္း<br>မေပးေသးဘူး။ အေျခအေန မေပးဆို ကုိယ့္အလုပ္နဲ႔ကုိယ္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔<br>ဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းကို မသိဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီေတာ့ ျမင္ရသမွ်၊<br>ႀကံဳရသမွ်၊ ၾကားရသမွ်ေတြထဲက အမွတ္ထင္ထင္ေလးေတြကို ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။<br>အခ်ိန္ယူၿပီး ေရးထားတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ စာမေခ်ာခဲ့ရင္ သည္းခံၿပီး<br>ဖတ္ေပးၾကပါဦး။<p>(၃)<br>ပထမဆံုး ဒီမွာႀကံဳရတဲ့ အခက္အခဲကေတာ့ စကားေျပာတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကို<br>သူတုိ႔နားလည္ေပမယ့္ သူတို႔ေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္တာပါပဲ။ ဗမာလို<br>ေျပာေနတာျဖစ္ေပမယ့္ ရခုိင္သံနဲ႔ ေျပာတဲ့ သူတို႔စကားကို နားလည္ေအာင္<br>အေတာ္ႀကီးကို ႀကိဳးစားရပါတယ္။ ဥပမာေတြ ေျပာပါ့မယ္...<br>ေရေသာက္တယ္ဆုိရင္ ........ ရီေသာက္တယ္တဲ့။ (ရီကို အနီးစပ္ဆံုး အရီလို႔<br>ဆြဲၿပီးေတာ့ ဖတ္ရမယ္ထင္ပါတယ္)<br>ေရေႏြးကို ........ ရီပူတဲ့<br>တစ္ကို.... တိုက္ တဲ့<br>ႏွစ္ကို ႏိႈက္တဲ့<br>(အဲဒါေၾကာင့္ ဟိုစကားေပၚလာတာ ျဖစ္မွာပါ။ လက္ဘက္ရည္တုိက္၊<br>ႏို႔ႏိႈက္ဆိုတာပါ။ လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္၊ ႏြားႏို႔ ႏွစ္ခြက္လို႔ မွာတာပါ)<p>(၄)<br>နမူနာအေနနဲ႔ ေရးျပထားတာေတြပါ။ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မွတ္သားသားနဲ႔ ျပဳစုၿပီး<br>ေရးျပပါဦးမယ္။ ေဒသႏၲရ ဗဟုသုတေပ့ါေလ။ အခုေတာ့ ဒီမွ်နဲ႔ ေက်နပ္ၾကပါဦး။<p>(၅)<br>ဟိုနားမည္းမည္း ဒီနားမည္းမည္း ျဖစ္ေနတာကိုေတာ့ ျမင္ရတာ တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ။<br>ရခိုင္ေတြ စိတ္နာမယ္ဆိုလည္း နာသင့္ပါတယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ ထင္မွတ္ထားတာထက္<br>မ်ားေနတာကို ေတြ႔ရတဲ့ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သက္ျပင္း ခဏခဏ ခ်မိတယ္။<br>ဂလိုဘယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ကုိင္ေပါက္ခံရမွာကို ေသမေလာက္ မုန္းသြားမိတယ္။<br>ဒီကိစၥဟာ ဂလိုဘယ္နဲ႔ မဆုိင္ဘူးလို႔ ထင္မိတယ္။ အျခားေသာ အေၾကာင္းအရာ<br>အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိေနပါလိမ့္မယ္။ ရင္ေမာမိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ မည္းမည္း<br>မည္းမည္းေတြက ပုိက္ဆံရတဲ့အလုပ္ အကုန္လုပ္ၾကတယ္ဗ်။<p>(၆)<br>ရခိုင္မေလးေတြက အေခ်ာအလွေလးေတြပါ။ စကားမေျပာတဲ့ အခ်ိန္အထိ<br>ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ စကားေျပာရင္ေတာ့ သူတို႔ ဘာေျပာမွန္း<br>ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ေတာ့တဲ့အတြက္ စိတ္ပ်က္သြားရတယ္။ ေစာ္ကားတာ<br>မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ခ်စ္စႏိုးတဲ့ ေနာက္တာပါ။ ေတာ္ၾကာ ရည္းစားစကား ေျပာမိလို႔<br>သူက ျပန္ႀကိဳက္ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို &quot;နင့္ကို ငါခ်ိဳက္တယ္&quot; ဆုိရင္<br>ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘယ္လုိခံစားရမလဲလို႔ ေတြးေနမိတယ္။ :P<p>(၇)<br>ကဲ... ဒီမွ်နဲ႔ နားခြင့္ျပဳပါဦး။ ေနာက္မ်ားမွ ေရးပါဦးမယ္။ ျပန္လည္<br>ေ၀မွ်ပါဦးမယ္။ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစဗ်ာ။<p>အမွတ္တရ<br>ကိုဉာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလ ၁၄ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔။<br>ည ၈ နာရီ ၁၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-1664176521541183576?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-33355904736366927922010-11-14T19:53:00.001+06:302011-02-10T15:17:09.839+06:30အသက္ရွည္လိုလွ်င္ - - -<br>အစာကို ၾကာရွည္စြာ ေၾကညက္ေအာင္ ၀ါး၍ စားပါ။<br>ဓာတ္ကုိ အခ်ိန္မွန္စြာ ဓာတ္သြားလိုေသာစိတ္ျဖင့္ ကုဋီ၌ ထုိင္ေနၿပီး<br>သူ႔သေဘာအတုိင္း သြားပါေစ။<br>ဤသို႔ စားမႈႏွင့္ ဓာတ္သြားမႈကို အခ်ိန္ယူ ၾကာရွည္စြာ ျပဳျခင္းျဖင့္<br>အသက္ရွည္ေစႏိုင္သည္။<br>[စားမႈ သြားမႈ ဤႏွစ္ခု ၾကာမႈျပဳခဲ့လွ်င္ က်န္းမာ၀ၿဖိဳး အားအင္တိုး<br>သက္ဇိုးရွည္မည္ပင္။]<p>အိပ္ေပ်ာ္ေနသူကို ႏိႈးလုိက္ပါ။<br>မွားေနသူကို မွန္ေအာင္လုပ္ေပးပါ။<br>မွန္ေနသူကို ေတာ္ေအာင္လုပ္ေပးပါ။<br>ကုိယ့္ဂုဏ္ကုိယ္ေဖာ္ မသူေတာ္။<br>သူ၏ေက်းဇူး အထူးသိတတ္ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ သူေတာ္ေကာင္းဟုမွတ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-3335590473636692792?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-55704697318856905632010-11-11T10:47:00.001+06:302011-02-10T15:05:26.314+06:30(၁)<br>ပထမဆံုး ႏႈတ္ခြန္းဆက္ရမွာပါပဲ။ ေန႔တုိင္းပို႔စ္ေတြ တက္ေနေပမယ့္<br>အဲဒီပို႔စ္ေတြက အလိုအေလ်ာက္ တင္ေပးခဲ့တာေတြမို႔ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ<br>စာဖတ္သူေတြကို အားနာေနမိတယ္။ ျမန္မာ့ေသြးကို လာဖတ္တဲ့ စာဖတ္သူေတြနဲ႔<br>ကၽြန္ေတာ္ စိမ္းသြားသလို ခံစားရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုႀကီးမွန္းလည္း<br>မသိဘူး။ တစ္ရက္ကို ပို႔စ္တစ္ခုႏႈန္း ပံုမွန္တက္ေအာင္ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ေပမယ့္<br>အျဖစ္ပဲ လုပ္ေပးခဲ့ရသလို ျဖစ္ေနတာကို စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဒါက<br>ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ့ေသြးကို လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဟင္...<br>ဘာမွလည္း ဖတ္စရာအသစ္ မရွိဘူးဆိုၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔<br>ျပန္သြားရမွာနဲ႔စာရင္း ဖတ္စရာတစ္ခုခု ရွိတာက ပုိေကာင္းမယ္လို႔<br>ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ျပင္ဆင္ထားခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ျပင္ဆင္ခဲ့တာေတြကလည္း<br>တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ဆုိသလို မေန႔က ႏို၀င္ဘာ ၁၀ ရက္ေန႔အထိ<br>ကုန္သြားခဲ့ၿပီ။ ကဲ... စကားေတြ ရွည္မေနေတာ့ပါဘူး။ အားလံုးပဲ<br>မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ။<p>(၂)<br>ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္ကို ပံုမွန္လာဖတ္သူ အေရအတြက္ဟာ ျပည္တြင္းအင္တာနက္<br>အခက္အခဲေတြေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ေလ်ာ့သြားတာ မွန္ေပမယ့္ ျပည္ပက<br>စာဖတ္သူေတြကေတာ့ ပံုမွန္ လာဖတ္ၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း<br>ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<p>(၃)<br>အခု အင္တာနက္လာသံုးတဲ့အခါ ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္ကုိ ျမင္လုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ<br>ခံစားရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ပီတိကို ဘယ္လိုေျပာျပရမလဲ မသိဘူးဗ်။ တစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ။<br>ပထမဆံုး ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို အခ်ိန္သိပ္မၾကာဘဲ ဖြင့္လို႔ရတဲ့အတြက္<br>၀မ္းသာရတယ္။ ၿပီးေတာ့ တင္ထားတဲ့ပို႔စ္ေတြကို ဖတ္ရတဲ့အတြက္<br>(ကိုယ္တင္ထားတဲ့စာကို ကုိယ္ဖတ္ၿပီး ၾကည္ႏူးရတာ တစ္မ်ိဳးေတာ့ျဖစ္တယ္ဗ် း)<br>) ၾကည္ႏူးရတယ္။ ကြန္းမန္႔ေတြ၊ စီေဘာက္က ေအာ္သံေတြကို ဖတ္ရေတာ့ အားလံုး<br>ၿပီးျပည့္စံုသြားတယ္။ တကယ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ အခိုက္အတန္႔ပါဗ်ာ။<p>(၄)<br>အင္တာနက္မသံုးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စိတ္ညစ္ေနမွာပဲေနာ္လို႔<br>သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဖုန္းရတဲ့အခါ ေမးတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။<br>လံုး၀ စိတ္မညစ္ပါဘူးလို႔။ တကယ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရတဲ့အတုိင္း<br>ေျဖလုိက္တာပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အင္တာနက္ကို စိတ္ႀကိဳက္သံုးၿပီး<br>ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခြင့္အေရးေတြ ရွိခဲ့စဥ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခ်င္တာေတြကို<br>လုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္ေလ။ ျပန္ေတြးတုိင္း ၀မ္းသာၾကည္ႏူးရတာခ်ည္းပဲ။<br>ျမန္မာ့ေသြးဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ျမန္မာ့ေသြးဂ႐ု(ပ္)ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တကယ့္ကို<br>မွတ္တိုင္ေတြပါပဲ။ အဲဒါေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္အၿမဲတမ္း ဂုဏ္ယူေနမွာပါ။<br>အခုလည္း ဂုဏ္ယူေနပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လုပ္ခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္တုန္းက<br>ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခ်င္တာေတြကို လုပ္ခြင့္ရခဲ့တာမို႔ အခုအခ်ိန္မွာ<br>ကၽြန္ေတာ္စိတ္ညစ္မေနပါဘူး။ တစ္ခုေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာေပါ့ေလ။<br>ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ထားတဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္သိထားတဲ့ အသိေတြ၊ အေတြးအျမင္ေတြ၊<br>အေတြ႔အႀကံဳေတြကို အရင္လို စိတ္သြားတုိင္းကုိယ္ပါ မေ၀မွ်ႏိုင္ေတာ့၊<br>မေျပာျပႏုိင္ေတာ့တာကိုပါ။ အဲဒီအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ အင္တာနက္ သံုးခြင့္မရတဲ့<br>အခုအေျခအေနကို နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ညစ္မိတာ အမွန္ပါပဲ။<p>(၅)<br>ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ေဒသဟာ လွ်ပ္စစ္မီး မရပါဘူး။ ညပိုင္းမွာ (၃)နာရီပဲ<br>မီးစက္ကေပးတဲ့မီးကို ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာ ဓာတ္ခဲအားသြင္းဖို႔၊ LED<br>မီးအိမ္ကို အားသြင္းဖို႔၊ စာေရးစရာရွိတာေတြ ေရးဖို႔၊ စသည္ျဖင့္<br>လုပ္ရပါတယ္။ ည ၁၀ နာရီဆိုရင္ လွ်ပ္စစ္မီး မရေတာ့ပါဘူး။ အားသြင္းထားတဲ့<br>မီးအိမ္အားကိုးနဲ႔ စာဖတ္ရတာ အလြန္ဆံုး ၁ နာရီပါပဲ။ ဖေယာင္းတုိင္နဲ႔<br>ဆက္ဖတ္ရင္ ရေပမယ့္ အမ်ားႀကီး သံုးရဦးမွာျဖစ္တဲ့<br>ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြကို သနားတဲ့အတြက္ ဖေယာင္းတုိင္နဲ႔ စာမဖတ္ပါဘူး။<br>အဲဒီအတြက္ အက်ိဳးရလဒ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွ အိပ္ရာမ၀င္ဖူးတဲ့ ည ၁၁<br>နာရီ၀န္းက်င္ဆုိရင္ အိပ္ရာထဲမွာ လူးလွိမ့္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္<br>ႀကိဳးစားရတာပါပဲ။ ဒါေတြကို စိတ္ညစ္သလားဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့<br>စိတ္ညစ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ကုိယ္က အိပ္ရမွာကို အင္မတန္ မုန္းတီးတဲ့လူ။ အဲဒီလိုလူက<br>တစ္ေန႔တစ္ေန႔ကို အိပ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ၊ မအိပ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ၇ နာရီေလာက္<br>အိပ္ေနရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ညစ္ဖို႔ ေကာင္းလုိက္သလဲ။ အေျခအေနနဲ႔<br>အခ်ိန္အခါဆိုတာကို ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို သေဘာေပါက္သြားတယ္။ အခုေတာ့ LED<br>မီးအိမ္ ၃-၄ ခု ၀ယ္ထားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။ မအိပ္ခ်င္ဘဲ အိပ္ရတာ<br>အင္မတန္ ပင္ပန္းတယ္ဗ်။ အိပ္စက္တယ္ဆိုတာ အနားယူပါတယ္ဆိုမွ အိပ္ရာေပၚမွာ<br>ပင္ပန္းရတာႀကီးကေတာ့ မနိပ္လွဘူးေလဗ်ာ။၏<p>(၆)<br>စာအုပ္စာတမ္းေတြ ေစ်းႀကီးတယ္။ စာအုပ္စာတမ္းရယ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။<br>က်န္တဲ့ပစၥည္းေတြလည္း ေစ်းႀကီးတာပါပဲ။ အစားအေသာက္ေတာ့ ေပါတယ္။<br>ေတာ္ေတာ္ကိုေပါတယ္။ မနက္စာအတြက္ ပိုက္ဆံ ၅၀၀ က်ပ္ အကုန္ခံလုိက္ရင္<br>ေန႔လည္စာ စားတဲ့အခ်ိန္အထိ ဗိုက္ျပည့္ေနေအာင္ကို စားရတယ္။ ၿပီးေတာ့<br>ျမန္မာအစားအစာမ်ိဳးစံု ရႏုိင္တာကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္သေဘာက်တယ္။<br>ျပင္ဦးလြင္မွာတုန္းက မစားခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာမုန္႔မ်ိဳးစံုကို ေန႔တုိင္း<br>အားပါးတရ စားျဖစ္တယ္။ ငယ္ငယ္ကေလးတုန္းက စားခဲ့ရတဲ့ မုန္႔ေပါင္းကိုေတာင္<br>စားရေသးတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကံေကာင္းလုိက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ။<p>(၇)<br>ဂ်ာနယ္ေတြ အကုန္မတင္ဘူး။ လူအဖတ္မ်ားတာပဲ တင္တယ္။ ျပည္သူ႔ေခတ္ကို မတင္လို႔<br>အတင္းမွာခုိင္းရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲ ယူတယ္။ တစ္ေစာင္ပဲ မွာေပးတယ္။<br>ေရာက္ေရာက္ခ်င္းအပတ္က ကၽြန္ေတာ္မွာလို႔ သူတို႔ဆုိင္မွာ ၅ ေစာင္တင္တာ<br>က်န္တဲ့ ၄ ေစာင္မွာ ၁ ေစာင္ပဲ ေရာင္းရတယ္တဲ့။ ၃ ေစာင္က ဘယ္သူမွ<br>မ၀ယ္ဘူးတဲ့။ ဘာေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း....<br>အင္း.... အဲဒါေၾကာင့္လည္းေပါ့ဗ်ာ..........။<p>(၈)<br>ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ရဲ႕ ပ်မ္းမွ်ေစ်းႏႈန္းက ၇၀၀ က်ပ္ပဲ။ အဲဒါ အနည္းဆံုးေစ်းဗ်။<br>ကၽြန္ေတာ္ဖတ္တဲ့ ဂ်ာနယ္အမ်ားစုက ၈၀၀ က်ပ္ခ်ည္းပဲ။ Weekly Eleven, Bi<br>Weekly Eleven, Yangon Times, Voice, True News, Myanmar Times, First<br>Eleven, Premier Eleven, လွ်ပ္တစ္ျပက္၊ 7 Day News အဲဒီဂ်ာနယ္ေတြကို<br>ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခြင့္ရတယ္။ Northern Star နဲ႔ Myanmar Post ကိုေတာ့<br>မွာလို႔လည္း မရဘူး။ မႏၲေလးအ႐ုဏ္ဦးလည္း မဖတ္ရေတာ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္<br>ထုိက္သင့္သေလာက္ ဖတ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ေစ်းႀကီးေပးရေပမယ့္ တန္ပါတယ္။<br>အဲဒီဂ်ာနယ္ေတြက ေလယာဥ္စီးၿပီး လာၾကတာကိုး။ အဲေလာက္ေတာ့ ေပးရမွာေပါ့။<br>ဟုတ္ဘူးလား။<p>(၉)<br>ကဲ... အင္တာနက္ အျမန္ႏႈန္းေၾကာင့္ ဂ်ီေမးလ္၀င္ဖို႔ကုိလည္း<br>အၾကာႀကီးေစာင့္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့ Standard View နဲ႔လည္း သံုးလို႔မရဘူး။ ရတဲ့<br>HTML View နဲ႔ပဲ သံုးရတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခုတင္တဲ့ပို႔စ္ဟာ စာေၾကာင္းေတြ<br>မညီမညာနဲ႔ ျမက္ခင္းကို ႏြားစားထားသလိုျဖစ္ေနရင္ နားလည္ေပးၾကပါဦးဗ်ာ။<br>ခင္ဗ်ားတို႔မွာလည္း ျမန္မာ့ေသြးကိုလာတုိင္း နားလည္ေပးရတာေတြ<br>မ်ားေနရင္လည္း ထပ္ၿပီးေတာ့ နားလည္ေပးၾကပါဦးလို႔။<p>အမွတ္တရ<br>ကိုဥာဏ္ (ပန္းေလာင္ေျမ)<br>၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၁၁ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔။<br>နံနက္ ၁၀ နာရီ ၄၅ မိနစ္တြင္ၿပီး၏။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-5570469731885690563?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-21312101186106913142010-11-10T06:10:00.001+06:302010-11-10T06:10:00.123+06:30ဒုကၡဆိုတာ အရည္အခ်င္းရွိေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့အရာေတြကြ....<br />ဒုကၡဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ကုိယ့္ဆီကို ေရာက္လာတာ၊ ႀကိဳဆိုပါကြာ...<br />အခုလို ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ဒုကၡလွလွႀကီး ေတြ႔ထားတာဟာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အရည္အခ်င္း ျပည့္၀တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ ေမာင္မိုးသီးေရ....။<br /><div style="text-align: center;"><b>(မင္းသိခၤ၊ မင္းဘာသိလို႔လဲ၊ စာမ်က္ႏွာ-၈၉ မွ)</b></div><br />ဉာဏ္ရွိေယာက္်ား၊ မွားလတ္ေသာခါ၊ ေဆးလြန္နာကို၊ ဆရာေနာက္ဆက္၊ အကုခက္သို႔၊ ဖ်က္၍အၿမဲ၊ ျပင္ႏုိင္ခဲ၏။ (မန္လည္ဆရာေတာ္)<br /><br />လူတစ္ေယာက္ ေဆာင္ရြက္လုိက္ေသာ အလုပ္၏ အရည္အေသြးသည္ ၎လူႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ကုန္အမွတ္တံဆိပ္ တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။<br /><div style="text-align: center;"><b>(ေဖျမင့္၊ အားျပင္းတဲ့ ျမားတစ္စင္း မွ)</b></div><br />Water afar won't quench a fires at hand. <br />လက္ထဲမွာေလာင္တဲ့မီးကို အေ၀းက ေရနဲ႔ မၿငိႇမ္းနဲ႔။<br /><br />A cat in gloves catches no mice.<br />လက္အိတ္စြပ္ထားတဲ့ေၾကာင္ဟာ ႂကြက္ကို ဖမ္းလို႔မရဘူး။<br /><br />မဖတ္မျဖစ္ ဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္ဆိုတာ မရွိ၊ သင့္ဉာဏ္စြမ္းဟာ... သစ္ပင္သို႔ႀကီး၍ ျမစ္သို႔စီး၏။ ၾသဇာရွိသေလာက္ အပင္ေပါက္သည္။ စမ္းထြက္သေလာက္ ေရစီးသည္။<br />အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္၊ ေနရာတစ္ေနရာ၊ အေျခအေနတစ္ခု၌ ဖတ္သင့္ေသာ စာအုပ္ဆိုတာေတာ့ ရွိ၏။ လူတုိင္း လူတုိင္း မဖတ္မေန ဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္ဆိုတာေတာ့ မရွိ။ (လင္ယုတန္)<br /><div style="text-align: center;"><b>(ကိုတာ၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေမ်ာက္ကဆင္းသက္၏ မွ)</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-2131210118610691314?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-35287394639332872922010-11-08T06:05:00.000+06:302010-11-08T06:05:00.189+06:30<a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy" linkindex="65"><span style="font-size: large;"><b>မဟာဘုတ္တုိင္ထူနည္း</b></span></a><br /><div style="text-align: center;"><img src="http://img186.imageshack.us/img186/1607/mahaboard.png" /></div>ဖြားသကၠရာဇ္ကိုတည္၊ ၇ နဲ႔စား၊ အႂကြင္းအရ၊ ဘဂၤ၊ မရဏ၊ အထြန္း၊ သိိုက္၊ ရာဇ၊ ပုတိ၊ အဓိပတိ၊ ၇ ဌာနတြင္၊ ၁-ခုႂကြင္းမူ၊ ေအာင္-လံ-ထူ-စစ္-သူ-ႀကီး-ပြဲ ဟု ခ်ေလ။ ၂-ခု၊ ၃-ခု၊ ၄-ခု၊ ၅-ခု၊ ၆-ခု၊ သုညႂကြင္းတို႔မွာ၊ အကၡရာနံအရ ေရး၍ထူ။<br /><br /><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy" linkindex="66"><span style="font-size: large;"><b>မဟာဘုတ္အေဟာ</b></span></a><br />(၁)<br />ပုတိဖြားမွာ၊ ၿငိဳျငင္စြာ၊ ေမြးကာဖြားလတ္မည္။<br />ေ၀းရပ္ျခားရြာ၊ အိမ္ေထာင္မွာ၊ ျပဳကာေနရမည္။<br />ႏွေျမာတြန္႔တို၊ ၀န္လည္းတို၊ စိတ္တိုဆတ္လိမ့္မည္။<br />(၂)<br />ဘဂၤဖြားမွာ၊ ပ်က္ျပားစြာ၊ ေမြးကာလာရမည္။<br />ႀကံစည္ျပဳကာ၊ ပ်က္တတ္တာ၊ ေသခ်ာမွတ္ရမည္။<br />(၃)<br />မရဏဖြားမွာ၊ ေ၀ဒနာ၊ ေမြးကာ မ်ားလတ္မည္။<br />မေသေၾကလတ္၊ မင္းျဖစ္တတ္၊ မုခ်မွတ္ရမည္။<br />(၄)<br />အထြန္းဖြားမွာ၊ ထင္ရွားစြာ၊ ေမြးကာလာလတ္မည္။<br />နာမည္သတင္း၊ ထင္ရွားျခင္း၊ မယြင္းျဖတ္လတ္မည္။<br />(၅)<br />သိုက္ဖြားသူမွာ၊ ကုသလာ၊ ျပဳကာဖြားလတ္မည္။<br />ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကား၊ ကုန္သြယ္စား၊ မမွားျဖစ္ရမည္။<br />(၆)<br />ရာဇဖြားမွာ၊ ထက္ျမက္စြာ၊ စိတ္မွာလ်င္ရမည္။<br />ပန္းခ်ီ-ပန္းပု၊ ႏႈတ္-လက္မႈ၊ တတ္မႈစံုလိမ့္မည္။<br />(၇)<br />ဓိပတိဖြား၊ လူအမ်ား၊ မမွားအုပ္စိုးမည္။<br />ရဟန္းရွင္လူ၊ အမ်ားလူ၊ ၾကည္ျဖဴၫြတ္ခမည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-3528739463933287292?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18921736.post-50766246032501961352010-11-08T06:00:00.001+06:302010-11-08T06:00:00.144+06:30ေယာ စ ၀ႆသတံ ဇိေ၀၊ အပႆံ ဥဒယဗၺယံ။<br />ဧကာဟံ ဇီ၀ိတံ ေသေယ်ာ၊ ပႆေတာ ဥဒယဗၺယံ။<br /><br /><a href="http://groups.google.com/group/myanmarthwayy" linkindex="19"><span style="font-size: large;"><b>ျဖစ္ပ်က္ျမင္မွ အေနျမတ္</b></span></a><br />ခႏၶာငါးပါး<br />႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးတို႔ရဲ႕<br />ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းကို<br />မသိမျမင္သူရဲ႕<br />ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာ<br />အသက္ရွင္ရျခင္းထက္<br />ခႏၶာငါးပါး<br />႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးတို႔ရဲ႕<br />ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းကို<br />သိျမင္သူရဲ႕<br />တစ္ရက္တာ<br />အသက္ရွင္ရျခင္းက<br />အဆေပါင္းမ်ားစြာ<br />ပိုၿပီး ျမင့္ျမတ္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18921736-5076624603250196135?l=myanmarthway.blogspot.com' alt='' /></div>Ko Nyanhttp://www.blogger.com/profile/02480295518447822592noreply@blogger.com